บทที่ 397 เลี้ยงข้าวเหลือๆ หลี่ฝาง

บทที่ 397 เลี้ยงข้าวเหลือๆ หลี่ฝาง

“ไม่ต้องหรอกมั้ง?”

หลี่ฝางส่ายหน้าพูดปฏิเสธ： “ฉันเป็นแค่คนยากจน ใช้ห้องวีไอพีได้เหรอ? สำหรับฉันที่ไม่มีฐานะอะไรแล้ว กินที่ไหนก็เหมือนกัน”

“ทำไม ไม่กล้า?”

หยูเถิงมองหลี่ฝาง แล้วยิ้มอ่อน： “ไม่มีส้าวส้วย หรือว่านายไม่กล้าไปนั่งกับพวกเรา?”

“พูดเป็นเล่น！” หลี่ฝางด่าไปคำนึง： “ไปก็ไป คนอย่างฉันกลัวนายที่ไหน?”

ที่จริงแล้ว ส้าวส้วยก็อยู่ที่โรงแรมว่างโก๋ แต่แค่ไม่ได้มานั่งกินด้วยเท่านั้น

ถึงยังไง ส้าวส้วยก็ไม่ใช่คนในห้องเดียวกัน ที่หยูเถิงเลี้ยงครั้งนี้ เชิญมาแต่เพื่อนร่วมห้องของหลี่ฝาง ถ้าส้าวส้วยมาด้วย ยากที่จะเลี่ยงคำพูดเรื่อยเปื่อยของหยูเถิงได้

ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นที่ของหวงว่างโก๋ ตนไม่มีทางถูกรังแกหรอก

“ได้ งั้นไปเถอะ” หลี่ฝางตบไปที่บ่าของหวางเสี่ยวโก๋ แล้วเดินออกไป

“หลี่ฝาง นายจะไปจริงๆ อ่ะ”

เมื่อหลี่ฝางไป คนในห้อง ก็ค่อนข้างไม่แฮปปี้

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ ： “อีกแป๊บเดียวก็กลับมา รอฉันก่อน”

พูดจบ หลี่ฝางก็ตามหยูเถิงไป จนถึงห้องวีไอพี

เมื่อยืนอยู่หน้าห้องวีไอพี หลี่ฝางก็ถามขึ้น： “หัวหน้าห้อง ด้านในไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องเราสินะ?”

หยูเถิงส่ายหน้า： “พวกเขาคือลูกเศรษฐีที่มีชื่อเสียงของเมืองเอก นายรู้จักซะหน่อย เป็นผลดีกับนาย อย่าไปทำให้พวกเขาโกรธล่ะ ไม่งั้น นายจะตายไม่รู้ตัว！”

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าหยูเถิงมีเจตนาที่ไม่ดี

ทำความรู้จัก?

ลูกเศรษฐีพวกนี้ จะมาเป็นเพื่อนกับคนจนๆ เหรอ?

แน่นอนว่าไม่มีทาง

แต่ว่าหลี่ฝางก็ไม่ใช่ยาจก

ไอ้หยูเถิงคนนี้ คงจะหวังให้ตนทำให้ลูกเศรษฐีพวกนี้ไม่พอใจ แล้วก็ยืมมือคนอื่น มาจัดการตน

หยูเถิงเปิดประตู ภาพเดิมๆ ที่คุ้นเคย ก็เข้ามาในสายตาของหลี่ฝางอีกครั้ง

เพื่อหลีกเลี่ยงช่องว่าง เมื่อหลี่ฝางเข้าไปในห้อง ก็เดินไปยังคนที่อยู่ใกล้ตนที่สุดหน้าเฝิงจื่อหลิน แล้วพูด： “สวัสดี ฉันชื่อหลี่ฝาง เป็นเพื่อนร่วมห้องของหยูเถิง เจอกันครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”

เฝิงจื่อหลินอึ้งเล็กน้อย

เจอกันครั้งแรก? นี่คือลืมเขาไปแล้วเหรอ? ตนใช้เงินห้าล้านซื้อสูทให้เขานะ

แล้วก็ เรื่องมันผ่านไปแค่ไม่กี่วันเอง?

ในตอนนั้น หลี่ฝางก็ขยิบตาให้เฝิงจื่อหลิน เฝิงจื่อหลินจึงเข้าใจความหมายของเขา

ลูกเศรษฐีพวกนี้ วันๆ เอาแต่ตั้งวงกินเหล้า สามารถในการสังเกต ของแต่ละคนถือว่าอยู่ในระดับดีมาก

“สวัสดีๆ ฉันชื่อเฝิงจื่อหลิน เรียนออกแบบเสื้อผ้า เพิ่งกลับมาจากอิตาลี หลังจากนี้ฝากเนื้อฝากตัวกับเพื่อนหลี่ฝางด้วย”

เฝิงจื่อหลินรีบลุกขึ้น

สีหน้าของหยูเถิง ก็เข้มขึ้นทันที： “จื่อหลิน หลี่ฝางคนนี้ก็แค่นักเรียนธรรมดาคนนึงเท่านั้น ครอบครัวยากจน เขาจะไปช่วยอะไรนายได้”

เฝิงจื่อหลินยิ้มแล้วไม่ได้พูดอะไร หลี่ฝางไม่อยากเปิดเผยฐานะ งั้นเขาก็คงมีเหตุผลของเขา เฝิงจื่อหลินคงจะไม่เซ่อซ่าหลุดพูดหรอก ถ้าเป็นแบบนั้น นั่นก็ผิดต่อหลี่ฝางแล้วไม่ใช่เหรอ?

ลุงเฉียนยังไม่ได้ส่งข้อความมา หลี่ฝางยังไม่อยากหลุดเรื่องฐานะ

ต่อมา หลี่ฝางก็เดินไปด้านหน้าของส้งเคอ： “สวัสดี ฉันชื่อหลี่ฝาง......”

หลี่ฝางก็แนะนำตัวกับส้งเคออีกครั้ง หยูเถิงคิด เมื่อกี้ตนเพิ่งพูดไปว่าหลี่ฝางมีฐานะเป็นแค่นักเรียนธรรมดา ครั้งนี้ หลี่ฝางคงจะโดนแกล้งบ้างแล้วสินะ?

ใครจะรู้ ส้งเคอก็ลุกขึ้นมา แล้วจับมือพลางโค้งให้หลี่ฝาง ท่าทางนั่น อย่างกับคนเป็นทาสเลย

“เชี่ย นี่มันสถานการณ์ไหนเหนี่ย?”

หยูเถิงชะงัก อารมณ์ของส้งเคอ ก็ไม่ใช่ว่าดีนี่ คนที่ไม่รู้จักเข้ามาทักทาย น้อยมากที่เขาจะตอบกลับ แต่นี่หลี่ฝางเป็นแค่ยาจกนะ?

คนที่เหลืออย่างหวงเจ๋ จางเฉียง ก็ทำท่าทีไม่ต่างกับส้งเคอเท่าไหร่

หยูเถิงขมวดคิ้ว ในใจคิด หรือว่าเหตุผลเป็นเพราะว่าตัวเองกัน?

เพราะว่าที่หลี่ฝางแนะนำตัว ทุกครั้งจะพูดคำว่า ‘เพื่อนร่วมห้องของหยูเถิง’ ดังนั้นทุกคนถึงไว้หน้าตนเอง ไม่กล้าเล่นงานหลี่ฝาง?

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ

คิดแบบนี้ หยูเถิงก็ยิ้มมุมปาก จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า ในใจของส้งเคอและคนอื่นๆ ตัวเองยังพอมีพื้นที่อยู่บ้าง

สุดท้ายเมื่อมาถึงลู่เชา อาหารก็มาเสิร์ฟพอดี

：