บทที่ 399 คุณชายหลี่ ท่านกลับมาอีกแล้วเหรอครับ

บทที่ 399 คุณชายหลี่ ท่านกลับมาอีกแล้วเหรอครับ

ท่าทีของหลี่ฝางนี้ ทำเอาหยูเถิงถึงกับทำหน้างง

นี่มันสถานการณ์ไหนเหนี่ย?

จากที่เคยคลุกคลีด้วย นิสัยของหลี่ฝางเป็นยังไง หยูเถิงเขาก็ถือว่าพอรู้บ้าง

ไอ้หลี่ฝางคนนี้เหมือนหมาป่า มีแค้นต้องชำระ ขอแค่ทำให้เขาไม่พอใจ เขาต้องแล่เนื้อนายออกมาเป็นชิ้นๆ แน่ๆ

แต่นี่มันอะไรกัน?

ถึงกับดื่มหมดแก้วเพื่อตน?

นี่มันผิดปกติไปหน่อยนะ

แต่ว่าหยูเถิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงยังไงสามารถคืนดีกับศัตรูได้ สำหรับตนแล้ว ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากๆ

เป็นแบบนี้ ก็ถือว่าตนก็สามารถเป็นเพื่อนกับลู่เชาได้แล้วใช่มั้ย?

“หลี่ฝาง เรื่องเมื่อก่อน......”

ขณะที่หยูเถิงกำลังจะพูดจบ หลี่ฝางก็พูดแทรกขึ้น： “ผ่านไปหมดแล้ว”

“ดีดีดี นายถึงกับดื่มให้ฉันแล้ว งั้นฉันก็หมดแก้ว” หยูเถิงพยักหน้า แล้วยกแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด

บนหน้าของหยูเถิง ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หวางเสี่ยวโก๋ ส้งเคอและคนอื่นๆ เห็นฉากนี้ ก็คิดว่าหลี่ฝางไม่เอาเรื่องเมื่อก่อนแล้ว

ต่อมา ในห้องก็เต็มไปด้วยความครื้นเครง

เหล้าถึงกินอิ่ม แต่เหมือนหยูเถิงยังไม่พอใจ เขาโอบไหล่ของลู่เชาแล้วพูด： “พี่เชา อีกแป๊บ พวกเราไปผับกัน”

“ฉันเลี้ยงเอง ทุกคนห้ามแย่งฉันจ่ายนะ”

“รวมถึงนายด้วย หลี่ฝาง คืนนี้ฉันจะจัดผู้หญิงให้นายสักสองคน ดูแลนายหน่อย ลูกพี่ลูกน้องฉันแย่งผู้หญิงนายมาคนนึง ฉันคืนสาวฝรั่งให้นายสองคนเลย พอใจมั้ย?” หยูเถิงมองหลี่ฝาง แล้วพูดพลางหัวเราะ

หลี่ฝางก็หัวเราะตาม แล้วพูด： “หัวหน้าห้อง นายดื่มมากไปแล้ว”

“ดื่มมากไป? ฉันหยูเถิงขึ้นชื่อเรื่องชนแก้วแล้วไม่เมานะ อีกแป๊บนึงไปผับ ฉันจะให้นายได้เห็นว่าอะไรที่เรียกว่าคอแข็ง” หยูเถิงพูดโชว์ออฟ

หลี่ฝางลุกขึ้น แล้วพูดขึ้น： “ดึกมากแล้ว พวกเราแยกย้ายเถอะ”

“คิดถึงสาวฝรั่งแล้วใช่มั้ย? รอไม่ไหวแล้วล่ะสิ? ฮ่าฮ่า ไป ฉันจะพานายไปเที่ยวผับเดี๋ยวนี้แหละ” หยูเถิงพูด

หลี่ฝางรู้ถึงได้ถึง ว่าหยูเถิง ไม่มีความคับแค้นอะไรกับตนแล้ว

แต่ว่า แล้วยังไง?

ผลก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้

ทุกคนลงมา ถึงที่แคชเชียร์ หลี่ฝางเดินเข้าไปพูดก่อน： “รบกวนเช็กบิล ห้องวีไอพีเบอร์666แล้วก็ห้องธรรมดาอีกสี่ห้องด้วยครับ”

“เห้ย หลี่ฝาง นายทำอะไรอ่ะ? บอกแล้วว่าฉันหัวหน้าห้องเลี้ยงเอง นายจะแย่งฉันจ่ายเหรอ? จะให้พูด นายมีเงินเหรอ?” หยูเถิงหัวเราะ สายตาดูถูกเล็กน้อย

ถึงแม้จะไม่ได้คับแค้นใจอะไรหลี่ฝางแล้ว แต่ว่าในใจ หยูเถิงก็ยังดูถูกหลี่ฝางอยู่

เหตุผลที่หยูเถิงตีสนิทกับหลี่ฝาง ทั้งหมดเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของลู่เชา

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ แล้วถาม： “นายแน่ใจว่าจะเลี้ยง?”

“พูดเป็นเล่น?” หยูเถิงพูด พลางควักบัตรของตนขึ้นมา แล้วยื่นให้กับแคชเชียร์สาวสวย

“คิดเงิน”

เมื่อแคชเชียร์สาวสวยยื่นเครื่องรูดบัตรไปทางหยูเถิง มุมปากของหลี่ฝาง ก็มีรอยยิ้มสนุกๆ โผล่ขึ้นมา

หยูเถิงกดรหัสอย่างเคยชิน แต่กลับขึ้นว่าการจ่ายเงินล้มเหลว

หยูเถิงก็ลองใหม่อีกครั้ง แต่ก็ยังรูดไม่ผ่าน

“นี่มันเครื่องรูดบ้าอะไรเหนี่ย?” หยูเถิงด่าอย่างไม่สบอารมณ์： “แค่รูดบัตรยังรูดไม่ผ่าน”

“คุณชายหยู ฉันจะเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้......” ทันใดนั้นแคชเชียร์สาวสวยก็หยิบเครื่องรูดบัตรอันสำรองขึ้นมา แล้วยื่นให้

หยูเถิงก็ลองรูดบัตรอีกครั้ง ก็ยังคงรูดไม่ผ่าน

“แม่งเอ๊ย หรือว่าบัตรของฉันมันมีปัญหาว่ะ?” หยูเถิงก็งงอย่างอดไม่ได้

หยูเถิงหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาเปลี่ยนเป็นบัตรอีกใบ แล้วพูด： “เปลี่ยนเป็นใบนี้ลองดู”

สุดท้าย ก็ยังคงรูดไม่ผ่าน

หยูเถิงขมวดคิ้ว： “นี่มันยังไงกันแน่เหนี่ย? บัตรฉัน ทำไมถึงรูดไม่ผ่านเหนี่ย！”

ส้งเคอและคนอื่นๆ ยังยืนมองอยู่ด้านข้างนะ

ในตอนนี้ สีหน้าของหยูเถิงเริ่มไม่ดีแล้ว： “คิดเงินยังมีปัญหา”

หยูเถิงแทบจะเอาบัตรทุกใบในกระเป๋าตังค์ ออกมาลองรูดดู แต่ก็ไม่มีอะไรต่าง ทุกใบก็รูดไม่ผ่านหมด

บนหน้าของหยูเถิง เริ่มมีเหงื่อตก

เครื่องรูดบัตรทั้งสองใบ มีปัญหาพร้อมกัน?

：