บทที่ 465 ขอร้องล่ะ หลี่ฝาง

บทที่ 465 ขอร้องล่ะ หลี่ฝาง

“พี่เห้า พี่ เมื่อกี้พี่เรียกไอ้หนูนี่ว่าอะไรนะ”

เห็นฉากนี้เข้า เจ้าหลิวต้าหนึงก็พูดขึ้นด้วยเสียงสั่น

ลูกพี่ของตัวเองหวางเห้า ทำไมถึงเรียกไอ้หนูตรงหน้าว่าเจ้านาย

ผ่านไปชั่วครู่ หลิวต้าหนึงรู้สึกว่าไม่ได้การแล้ว

หรือว่า ไอ้หนูนี่จะเป็น

หวางเห้าหันไป มองหน้าหลิวต้าหนึง

สีหน้าของหวางเห้า เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

ในสายตา เต็มไปด้วยไอสังหาร

หลิวต้าหนึงรับรู้ได้ว่า ตัวเองรนหาที่เข้าแล้ว

“พี่เห้า หรือว่าเขาจะเป็น……”หลิวต้าหนึงถามอย่างตกตะลึง

ไม่กี่คำข้างหลัง หลิวต้าหนึงไม่กล้าพูดออกมา

ส่วนสถานะของหลี่ฝาง หลิวต้าหนึงก็พอจะเดาออกแล้ว

แต่ว่า เขาไม่อยากเชื่อ

คุณชายหลี่ จะดูธรรมดาได้ขนาดนี้

“ไอ้เชี้ยนี่”

หวางเห้ากัดฟันด่าออกไป ขณะเดียวกันก็กำหมัดแน่น ชกไปที่หน้าของหลิงต้าหนึง

หมัดเดียว โหดมาก โหดจริงๆ

หมัดเดียวชกออกไป คนบึกบึนสูงใหญ่อย่างหลิวต้าหนึง ยังต้องถอยหลังหลายก้าว

“พี่เห้า ผมผิดไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าเขาจะเป็น……”

ไม่รอให้หลิวหนึงพูดจบ หวางเห้าก็กระโดดตัวลอย เตะไปยังใบหน้าของหลิวต้าหนึง ทำให้ล้มลงไปกองกับพื้น

หลิวต้าหนึงที่กองอยู่กับพื้นยังไม่ทันได้ลุกขึ้น หวางเห้าก็เตะไปที่ท้องของเขาอีก

กระบวนท่าทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทำเอาทุกคนมองอย่างตะลึง

ไม่ว่าจะเป็นลูกน้องสองคนของหลิวต้าหนึง หรือจะเป็นลูกชายของหลิวต้าหนึง หลิวเฉิน

เห็นพ่อตัวเองถูกกระทืบ หลิวเฉินตาแดง รีบวิ่งเข้าไป

หลิวเฉินจับแขนของหวางเห้าเอาไว้ ด่าอย่างโมโหออกไป“แม่งเอ๊ย ฉันจะสู้กับแก”

พูดจบ หลิวเฉินก็กำหมัดแน่น ชกไปทางหวางเห้า

แต่หมัดของหลิวเฉิน สำหรับหวางเห้านั้น ก็เหมือนอะไรกัดให้คันยิบๆเท่านั้น

“ไอ้เด็กน้อย ไสหัวไป”

หวางเห้าไม่อยากลงมือกับเด็ก จึงยื่นมือพลักออกไป ผลักหลิวเฉินไปข้างๆ

แต่หลิงเฉินกลับล้มลง และที่เขาล้มอยู่นั้น มีก้อนอิฐอยู่ตรงนั้นพอดี

หวางเห้ายังคงเตะกระหน่ำไปทีท้องของหลิวต้าหนึง

“รนหาที่ตายแท้ๆ”

หวางเห้าพลางเตะ พลางด่า

นาทีนี้ นับว่าหวางเห้าแค้นหลิวต้าหนึงสุดหัวใจ

นี่โชคดีที่ตนเร่งเดินทางมาถึง ถ้าหากช้าไปก้าวหนึ่ง ตามนิสัยของหลิวต้าหนึงแล้ว ต้องไม่เป็นผลดีกับหลี่ฝางแน่

หวางเห้ารู้ดี ถึงเวลานั้น ตัวเองก็ต้องซวยไปด้วย

“รีบปล่อยพ่อฉันนะ ไม่งั้นฉันจะเอาอิฐทุบแกให้ตาย”

หลิวเฉินเอาก้อนอิฐขึ้นมา เล็งตรงไปที่หวางเห้า

หวางเห้าสายตาเย็นเฉียบ มองหลิวเฉิน “ไอ้หนู แกขู่ใคร รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร”

“เสี่ยวเฉิน แกรีบวางก้อนอิฐลงนะ ไม่กลัวตายหรือไง”

หลิงต้าหนึงที่โลดแล่นอยู่ในวงการนี้มานาน

เขารู้ตัวเองดีว่าได้รนหาเรื่องแล้ว ถ้าไม่ถูกเตะสั่งสอน เรื่องนี้คงคลี่คลายไม่ได้

ฉะนั้น หลิวต้าหนึงจึงทนเอาไว้

พูดตามจริง ถ้าหากแค่ถูกเตะแล้วจะไม่มีเรื่องอีก หลิวต้าหนึงคิดว่าจะไปจุดธูปไหว้พระ

“พ่อ……”

หลิวเฉินถามอย่างร้อนใจ “พ่อจะกลัวเขาทำไม พ่อบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามีลูกพี่คนใหม่ ร้ายกาจมาก”

หลิวต้าหนึงหน้าขรึมลง พูดว่า “ก็นี่ไงลูกพี่คนใหม่ของฉัน”

“แกรีบวางก้อนอิฐลงเลยนะ อย่าหาเรื่อง”

หลิวต้าหนึงรู้นิสัยหวางเห้าดี

หวางเห้าคนนี้ไม่ว่ายังไงก็เป็นพี่ใหญ่ในวงการ ถ้ามีเด็กน้อยกล้าเอาก้อนอิฐทุบหัวเขาแบะละก็ หวางเห้าคนนี้ คงต้องเตือนอีกฝ่าย

ลูกพี่ในวงการนี้ จะมีกี่คนที่โหดเหี้ยมอำมหิต

“ผม ผมไม่”

หลิวเฉินกัดฟันพูด ：“ถ้าเขายังตีพ่ออีกที ผมจะทุบเขาให้ตายจริงๆ：“

หลิวเฉินเพิ่งพูดจบ หวางเห้าก็กระชากผมของหลิวต้าหนึง ลากตัวเขามา

“ฉันเกลียดคนข่มขู่ฉันที่สุด”

เสียงเย็นของหวางเห้าพูดจบ ก็กำหมัดแน่น ต่อยไปที่ท้องของหลิวต้าหนึง

หลิวต้าหนึงจุกจนเจ็บ จนกระอักน้ำย่อย

หลังจากหวางเห้าสั่งสอนเสร็จ ก็กวักนิ้วไปยังหลิวเฉิน “มาสิ”