ตอนที่ 505
บทที่ 505 ดวงดาวของส้าวส้วย
October 21, 2026
บทที่ 505 ดวงดาวของส้าวส้วย
เมื่อมองตามสายตาของโหจื่อไป หลี่ฝางก็มองเห็นผู้หญิงสวมกระโปรงแดงคนนึง
สีแดงของกระโปรงผู้หญิงคนนั้น เหมือนกับสีแดงของเลือดมากกว่า
เธอยืนอยู่ด้านหน้ารถAston Martinสีแดง มันทำให้ภาพพื้นหลังที่เห็นดูงดงาม
สายตาของเธอจ้องไปที่ส้าวส้วยอย่างร้อนแรง ส้าวส้วยเห็นเธอ กลับตื่นตระหนกและร้อนตัว
“ไอ้โง่ ทำไมถึงพาเธอมาล่ะ?” ส้าวส้วยมองโหจื่ออย่างไม่สบอารมณ์ แล้วด่าเขาไปเสียงเบา
“อาจารย์ ถ้าจะด่าไปด่าลุงเฉียนโน่น เป็นลุงเฉียนที่โทรหาแม่มด ให้เธอมาที่นี่” โหจื่อพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ： “ผมทำแค่ นำทางเธอมาที่นี่ พาเธอมาหาอาจารย์แค่นั้น”
“อาจารย์ก็รู้ความสามารถของแม่มด ถึงแม้ผมจะไม่นำมา เธอก็หาอาจารย์เจอ นอกจากอาจารย์จะหนีออกนอกประเทศ”
โหจื่อหัวเราะฮี่ฮี่： “ไปและ”
โหจื่อพูดจบ ก็วิ่งขึ้นรถBugatti Veyron แล้วขับหนีไป
ส้าวส้วยถอนหายใจ แล้วเดินเข้าไปทางผู้หญิงสวมกระโปรงแดง
หลังจากโหจื่อไปแล้ว รถหรูที่จอดเต็มถนน ก็ตามเขาไป
จึงเหลือแค่ผู้หญิงสวมกระโปรงแดงและรถAston Martinคันนั้น
“นายไม่หนีแล้วเหรอ?”
ส้าวส้วยมองผู้หญิงสวมกระโปรงแดง พลางพูด： “หรือว่าไม่กลัวพวกเขาจะตามมาหาถึงที่หรือไง?”
“ไม่กลัว”
หญิงสวมกระโปรงแดงยิ้มเจ้าเล่ห์： “ฉันจะบอกนายให้ ฉันไปพบกับหลอซ่ามาแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกเราถือว่าเป็นคนองค์กรเดียวกันแล้ว”
“ดังนั้น นายต้องรักษาความปลอดภัยของฉันให้ดี นี่คือคำสั่งของหลอซ่า”
ส้าวส้วยขมวดคิ้วจนหน้าย่น： “นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ทำไมฉันถึงไม่รู้?”
หญิงสวมกระโปรงแดงยังคงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์： “เมื่อครู่นี้......”
“ฉันเพิ่งมาถึงเมืองเอก มาถึงเมื่อตอนหกโมงเช้า แต่งหน้าแต่งตัวอยู่ครู่ ก็ออกมาเจอนายทันที”
หญิงสวมกระโปรงแดงมองส้าวส้วยพลางถาม： “ปลื้มมากใช่มั้ย?”
“ไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด กลับกันฉันกลัวนิดหน่อย”
ส้าวส้วยไม่ได้โกหก มันจริง ตั้งแต่เขาเจอหญิงสวมกระโปรงแดงครั้งแรก บนหน้าเขาไม่เคยแสดงให้เห็นถึงความดีใจหรือผ่อนคลายเลย
“เมื่อเทียบกับพวกเราทั้งหมดเธอเป็นตัวสร้างปัญหากว่าเยอะ”
ส้าวส้วยมองหญิงสวมกระโปรงแดงอย่างไม่เข้าใจ： “ทำไมลูกพี่ใหญ่ถึงได้รับตัวสร้างปัญหาอย่างเธอไว้นะ?”
“นั่นไม่ได้เป็นเพราะนายเหรอ?”
“ได้ยินมาว่านายอกหัก ดังนั้นฉันจึงมาปลอบโยนดวงใจที่เจ็บช้ำของนายไง”
“ครั้งนี้ที่พี่สาวมา ก็เพื่อมารักษาแผลใจของนาย”
หญิงสวมกระโปรงแดงพูด： “ตอนนั้นนายไม่ยอมตกลงคบกับฉัน ก็เพราะในใจของนายปล่อยวางผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ แต่วันนี้ผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่แค่มีผู้ชายที่ชอบแล้ว แถมยังมีลูกอีกด้วย ครั้งนี้นายปล่อยวางได้แล้วใช่มั้ย?”
“ทำไม อยากเป็นชายที่ไร้หัวใจ?”
“นายอย่าลืมล่ะ ฉันเคยเป็นคนที่ท้องลูกของนายนะ” หญิงสวมกระโปรงแดงยู่ปาก
“เธออย่าพูดมั่วๆ ......เธอท้องลูกของฉันตอนไหน?” บนหน้าของส้าวส้วย เปลี่ยนเป็นเอือมระอาทันที
“พวกเราเคยนอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวเอง ทำไมถึงบังเอิญขนาดนั้น?” น้ำเสียงของส้าวส้วย ยิ่งพูดยิ่งต่ำ ความมั่นใจ ยิ่งพูดยิ่งเยอะ
“มันก็บังเอิญอย่างนั้นแหละ” หญิงสวมกระโปรงแดงยื่นมือไปช้อนคอของส้าวส้วยขึ้น ไม่รู้ว่าส้าวส้วยตื่นเต้นเกินไป หรือว่าอะไร เขากลับไม่หลบ
“ใช่แล้ว นั่นเหมือนจะเป็นครั้งแรกของนายนี่”
หญิงสวมกระโปรงแดงยิ้มอย่างพอใจ และเป่าลมเบาๆ ที่ข้างหูของส้าวส้วย
“ไม่เลว ใจแข็งขึ้นเยอะเลยนี่ ก่อนหน้านี้นายทนการยั่วยวนแบบนี้ไม่ไหวนี่” หญิงสวมกระโปรงแดงมองส้าวส้วยอย่างโมโหเล็กน้อย： “นายมั่วผู้หญิงแล้ว?”
“เปล่า” ส้าวส้วยส่ายหน้า： “ฉันแค่ผ่านการฝึกฝนพิเศษมาแค่นั้น”
“ฝึกพิเศษ?” หญิงสวมกระโปรงแดงถามอย่างสงสัย： “มันคืออะไร?”
ส้าวส้วยไม่พูด แต่หลี่ฝางรู้อยู่นิดหน่อย
ครั้งก่อนที่สุ่ยหยุนเทียน ส้าวส้วยเรียกผู้หญิงที่หน้าอกใหญ่ที่สุดมา แต่ไม่ทำอะไรเลย แค่เรียกให้เธอเต้นต่อหน้าเขา
ตอนนั้นส้าวส้วยบอกว่าเขากำลังฝึกความอดทนอยู่ ตอนนั้นหลี่ฝางคิดว่าส้าวส้วยบ้าไปแล้ว
ที่แท้ ส้าวส้วยทำเพื่อจะต่อต้านหญิงสวมกระโปรงแดงนี่เอง
“งั้นก็ดี”
หญิงสวมกระโปรงแดงยิ้ม แล้วพูด： “ใครกล้าแตะต้องผู้ชายของฉัน ฉันจะเชือดมันโยนให้หมากิน”
“เธอเกลียดหมาที่สุดไม่ใช่ไง?” ส้าวส้วยหัวเราะหึ
：