บทที่ 507 การอำลาของฉินวี่เฟย

บทที่ 507 การอำลาของฉินวี่เฟย

หน้าของหวางเสี่ยวโก๋ชะงักอยู่ครู่ ต่อมาก็มีรอยยิ้ม： “หลี่ฝาง มีพี่น้องที่ดีแบบนาย เป็นโชคดีของพวกเราจริงๆ”

หวางเสี่ยวโก๋รู้ว่าหลี่ฝางไม่ใช่คนลำเอียง

หลี่ฝางไม่เพียงดีต่อเพื่อนของหวางเสี่ยวโก๋เท่านั้น ยังดีกับเพื่อน ดีกับตน และยังทำดีกับ เลี่ยวข่ายอีกด้วย

ลูกน้องในบ้านหวางเสี่ยวโก๋ ที่จริงอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ แต่หลี่ฝางพูดคำเดียว ก็สามารถช่วยไว้ได้ไม่ใช่ไง?

ถึงแม้สำหรับหลี่ฝางแล้ว ก็แค่คำพูดปลุกใจ เพียงแค่หนึ่งประโยค แต่ว่าสำหรับครอบครัวหวางเสี่ยวโก๋แล้ว กระทบราวกับพลิกแผ่นดิน

รวมไปถึงลูกพี่ลูกน้องของหวางเสี่ยวโก๋เหยนเสี่ยวน่า ธุรกิจโรงบ่มเหล้าของที่บ้านเธอ ทำให้มีชื่อเสียงขึ้นมา

ถึงแม้ว่ารายได้ที่โรงบ่มเหล้าของเหยนเสี่ยวน่า จะต้องแบ่งครึ่งนึงให้กับหลี่ฝาง แต่ว่าอีกครึ่งที่เหลือ มันก็มากกว่ารายได้ที่หาได้เมื่อก่อนเยอะมาก

ในวันนี้ มีใครไม่อยากทำธุรกิจกับตระกูลหลี่บ้าง?

ในชั้นเรียนของหลี่ฝาง สามารถเทียบได้กับพายุ ตั้งแต่เปิดเรียนมาไม่กี่วัน ก็มีคนตายไปสองคน ถังจิ้นก็ตาบอดไปแล้ว ไม่สามารถมาเรียนต่อได้

คิดๆ ดู หลี่ฝางยังเสียดายแทนถังจิ้นอยู่บ้าง

หลี่ฝางยิ้มให้หวางเสี่ยวโก๋อย่างไม่คิดอะไร： “ที่จริงฉันก็พอจะเข้าใจว่ามันเรื่องอะไร ไห่เย่นคนนี้ ไม่ได้คิดอะไรไม่มากกว่าอยากร่วมงานกับฉัน และกอบโกยเงินจากฉัน”

“หลังจากที่เหยสงหนีไป ที่ดินของเขา ก็มาอยู่ในมือของฉัน เมื่อก่อนเหยสงมีถนนเส้นนึงที่มีแต่ร้านบาร์ ตรงนั้นถือว่าเป็นที่ที่ศรีวิไลที่สุดในเมือกเอกได้เลย พวกคนวัยหนุ่มสาว แต่ละคนก็ไปเที่ยวเมาหัวราน้ำกันที่นั่นทุกวันทุกคืน ที่นั่นต้องการหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ดีอย่างมาก และสิ่งที่ต้าหัวกรุ๊ป ทำได้ดีที่สุดส่วนนึง ก็คือระบบรักษาความปลอดภัยนี่แหละ”

“ช่วงนี้ต้าหัวกรุ๊ปอยากจะติดต่อฉันมาตลอดเลย แต่ว่าโดนฉันปฏิเสธไป ฉันคิดว่า ครั้งนี้ไห่เย่น คงจะมุ่งประเด็นโครงการรักษาความปลอดภัยในถนนร้านบาร์แน่ๆ” หลี่ฝางพูดด้วยสีหน้านิ่ง

“ต้าหัวกรุ๊ป? เชี่ยแม่ง นั่นไม่ใช่ธุรกิจของไอ้สวะหยิ่นเหล่ย แฟนเก่าไห่เย่นเหรอ? พูดไปพูดมา ไห่เย่นยังคงทำเพื่อประโยชน์ของหยิ่นเหล่ยสินะ” จู่ๆ หวางเสี่ยวโก๋ก็ไม่สบอารมณ์

“อาจจะไม่ใช่ จริงอยู่ที่ไห่เย่นเป็นฝ่ายการตลาดของต้าหัวกรุ๊ป แล้วก็ทำงานมาได้ปีกว่าแล้ว ไม่แน่เธออาจจะทำเพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงานของตัวเอง ถึงยังไงโครงการนี้ อย่างน้อยเธอสามารถเรียกได้ถึงหนึ่งแสน” หลี่ฝางพูด

“หนึ่งแสน?” ตัวเลขนี้สำหรับคนธรรมดา ก็ถือว่าไม่น้อยเลย พนักงานขายธรรมดา ทำงานแทบตายปีนึงกว่าจะได้หนึ่งแสน แต่โครงการนี้โครงการเดียวไห่เย่นสามารถหาเงินได้หนึ่งแสนแล้ว สามารถพูดได้เลยว่าโครงการนี้มันใหญ่แค่ไหน

หวางเสี่ยวโก๋พูดถอนหายใจ： “เงินหนึ่งแสน ไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องนอนกับหลี่ซ่วยซ่วย ถึงแม้จะต้องนอนกับขอทานข้างทาง ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ลังเล”

“เรื่องนี้พูดกับฉันก็พอ อย่าให้หลี่ซ่วยซ่วยมาได้ยิน ไม่งั้นเขาคงนายแน่ๆ” หลี่ฝางพูดเตือน

“ไอ้หมอนั่นความคิดไม่ปกติ ฉันยังปกติดีอยู่” หวางเสี่ยวโก๋พูดยู่ปาก

เมื่อเรียนจบคาบแรก ฉินวี่เฟยก็มาถึง

ครั้งนี้ เสียงถอนหายใจของคนในชั้นเรียนเบาลงมาก เพราะว่าพวกเขารู้ถึงฐานะของหลี่ฝาง

รูปหล่อแถมยังรวยอีก

คนแบบนี้ จะมีแฟนเป็นคนสวยอย่างฉินวี่เฟย ในสังคมทุกวันนี้ ก็ไม่แปลกเลยสักนิด

แต่ว่าสายตาที่ทุกคนมองหลี่ฝาง ยังเต็มไปด้วยความอิจฉา

หลี่ฝางเดินไปข้างหน้าฉินวี่เฟย และยังคงรักษาระยะห่างระหว่างเธอ ถึงยังไงเขาเพิ่งจะคืนดีกับลู่หลุ่ย ถ้าหากมีการแตะเนื้อต้องตัวอะไร แล้วถูกลู่หลุ่ยเห็น คงจะแย่แน่เลย

“เธอมาเรียนแล้วเหรอ?” หลี่ฝางมองฉินวี่เฟยอย่างแปลกใจ ถึงยังไงนายท่านฉินก็เพิ่งตายไป ยังไม่ถึงเจ็ดวันเลย ทำไมถึงมาเรียนได้ล่ะ

ฉินวี่เฟยส่ายหน้า： “เมื่อฉันมาหาผู้อำนวยการ ยื่นเรื่องขอพักการเรียนน่ะ ฉันในตอนนี้ถือได้ว่าอยู่ในช่วงพักการเรียน ความจริงแล้วฉันก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเรียนมั้ย”

“คุณปู่ท่านให้ฉันรับช่วงดูแลตระกูลฉินต่อ ฉันต้องทำตามความปรารถนาของท่าน ลองรับช่วงต่อดู ถ้าหากทำได้ ก็ทำต่อไป ถ้าหากทำไม่ได้ ก็ให้พ่อฉันขึ้นมาทำ จากนั้นฉันก็ไปเป็นเลขาของเขา เรียนรู้ประสบการณ์การบริหารจากเขา ถ้าหากฉันไม่มีความสามารถจริงๆ คงทำได้แต่ต้องกลับมาเรียน” ฉินวี่เฟยฝืนยิ้มพลางพูด

“พูดแบบนี้ เธอจะมาบอกลาฉัน?” หลี่ฝางยิ้มเบาๆ

“ไม่ถือว่าบอกลา ถือว่าฉันมาบอกให้นายรู้ไว้ เกรงว่าหลังจากนี้โอกาสที่จะได้เจอ จะน้อยลงไปมาก แต่ว่าฉันจะคิดถึงนายนะ หากมีเวลา ฉันจะกลับมาหานาย” ฉินวี่เฟยมองหลี่ฝางอย่างทำใจไม่ค่อยได้

หลี่ฝางพยักหน้า แล้วพูด： “ฉันก็เหมือนกัน”

ฉินวี่เฟยจริงใจ แต่หลี่ฝางแค่พูดไปงั้น

ในใจของหลี่ฝางมีฉินวี่เฟย แต่ไม่สามารถจับปลาสองมือได้