บทที่ 536 ฉันคือคนที่แกไม่อาจล่วงเกิน

บทที่ 536 ฉันคือคนที่แกไม่อาจล่วงเกิน

“เป็นยังไง หมาจื่อ?”

“แบบนี้ ไม่เพียงได้สมบัติของฉันไปครอบครอง ทั้งยังสามารถรายงานผลการปฏิบัติงานต่อป๋ายหม่าได้ด้วย” ลูกพี่หลินมองหมาจื่อ พลางถามอย่างเรียบ ๆ

“ห้าคน ห้าร้อยล้าน หารกันก็ได้คนละหนึ่งร้อยล้านแล้ว แกส่งตัวหลี่ฝางให้มู่เสี่ยวไป๋ จะได้รับผลประโยชน์มากเท่าไหร่กันเชียว หรือว่าจะได้ถึงหนึ่งร้อยล้าน?”

“สำหรับพวกฉางเหมา ฉันจะให้พวกมันไปจากตงไห่ ให้ไปจากเมืองเอกซะ”

หมาจื่อยิ้มเล็กน้อย กล่าว: “พี่ใหญ่ พี่ไม่ค่อยจะรู้ฐานะของตัวเองใช่ไหม พี่ในตอนนี้ เป็นเพียงแค่เชลยคนหนึ่ง จะมาต่อรองกับฉันได้ยังไง? ทั้งยังมีเงื่อนไขที่เกินไปแบบนี้”

“ถ้าฉันปล่อยตัวคุณชายหลี่ไป ก็จะต้องผิดใจกับทางฝั่งมู่เสี่ยวไป๋ และไม่ได้รับความร่วมมือจากมู่เสี่ยวไป๋ แล้วฉันจะขายสินค้าเข้าไปในเมืองเอกได้ยังไง?”

“สำหรับสามคนในนั่น หม่าเชาพาคนไปเยอะขนาดนั้น ยังกำจัดพวกมันไปไม่ได้ ทั้งสามคนนั้น ไม่ใช่ว่าจะรับต่อกรด้วยได้ง่าย ๆ พวกมันมีชีวิตอยู่ ทำให้ฉันนอนไม่ค่อยจะหลับ”

หมาจื่อลั่นไกปืน ปลายกระบอกปืนหันไปทางผู้หญิงของลูกพี่หลิน เสียงปืนดังปังขึ้นหนึ่งนัด

ผู้หญิงของลูกพี่หลิน กัดฟันแน่น อดกลั้นไม่ร้องออกมาสักแอะ

“พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าหล่อนไม่ใช่เมียหลวงของพี่ แต่ยังไงหล่อนก็อยู่กับพี่มาตั้งหลายปี หรือว่าพี่จะไม่รู้สึกปวดใจสักนิดเลยเหรอ?”

ลูกพี่หลินหัวเราะอย่างเย็นชา: “ปวดใจแล้วจะทำอะไรได้ ยังไงเธอก็ไม่มีชีวิตรอดไปจากวันนี้ เพียงแค่เนื้อหนังต้องทนรับความทุกข์ทรมานมากหน่อยเท่านั้นเอง”

“พี่ใหญ่นี่เลือดเย็นจริง ๆ ด้วย” หมาจื่อกล่าว และลั่นไกปืนอีกครั้ง

ผู้หญิงของลูกพี่หลิน ปรากฏรอยเลือดขึ้นมาบนขาของเธอ

เธอคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหมาจื่อ และมองดูเขาพลางกล่าว: “ช้าเร็วแกจะต้องถูกกรรมตามสนองอย่างแน่นอน”

“ใช่ ช้าเร็วฉันจะต้องถูกกรรมตามสนอง แต่เธอกลับไม่ได้เห็นแล้ว” หมาจื่อจ่อปลายกระบอกปืนไปที่หัวของหญิงคนนี้ เสียงปืนดังปังขึ้นหนึ่งนัด

ใบหน้าของลูกพี่หลิน ขยับเล็กน้อย น้ำตา หมุนอยู่ในดวงตาของเขา

“พี่ใหญ่ พี่นี่มันไร้ความรู้สึกมากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย” หมาจื่อพลางเดินไปทางลูกพี่หลิน พลางกล่าว

“นี่คือชะตาชีวิตของเธอ”

“เหอะ ๆ หล่อนติดตามพี่ ก็ถือว่าชะตาไม่ดีจริง ๆ แหละ”

ที่จริงแล้ว ผู้หญิงคนนี้ ก็เป็นเพียงแค่คนรักที่ลูกพี่หลินเลี้ยงดูมาตั้งแต่แรก

ภรรยาที่แท้จริงของลูกพี่หลิน นั่นก็คือแม่ของแท้ ๆ ของหลินชิงชิง ซึ่งได้ถูกลูกพี่หลินส่งตัวออกไปตั้งนานแล้ว

ลูกพี่หลินรู้ว่าป๋ายหม่าจะต้องเก็บเขาในสักวัน พอถึงเวลานั้น ภรรยาของตัวเอง จะต้องตกทุกข์ได้ยากไปพร้อมกันอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ ดังนั้น ลูกพี่หลินจึงแสร้งทำเป็นความรู้สึกไม่ลงรอย และหย่ากับภรรยาของตนเอง

หลังจากนั้น จึงแต่งงานกับคนรักของตัวเอง

และคนรักคนนี้คนนี้ สำหรับลูกพี่หลินแล้ว ไม่ได้มีความรักให้เธอเลย อย่างมากก็แค่อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานานหลายปี ทำให้มีความผูกพันบ้างเท่านั้นเอง

หมาจื่อเดินมาทางหลี่ฝางทีละก้าว จากนั้นเขาก็คว้าไปที่ปกเสื้อของหลี่ฝาง แล้วดึงขึ้นมา: “ลูกพี่หลิน คนต่อไป คนต่อไป ก็จะถึงทีของเด็กคนนี้แล้วล่ะ”

“ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กคนนี้กับชิงชิงไม่เลว ทั้งยังช่วยพี่ไว้ พี่คงไม่ปรารถนาให้ผู้มีพระคุณของพี่ ตายเพราะพี่หรอกใช่ไหมล่ะ?” หมาจื่อกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

ลูกพี่หลินขมวดคิ้ว: “แกรู้ไหมว่าทำไมมู่เสี่ยวไป๋ถึงต้องการตัวเด็กคนนี้?”

“แน่นอนว่าเป็นเพราะลูกสาวสุดที่รักของพี่ หลินชิงชิงไงล่ะ” หมาจื่อตอบ

“แกนี่มันช่างปัญญาอ่อน ไม่มีสมอง อยู่ที่เมืองเอกนี่มู่เสี่ยวไป๋มีอิทธิพลมากขนาดไหน ไม่มีทางที่แกจะไม่รู้ ถ้าเด็กคนนี้เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เขาจะมีชีวิตอย่างปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้เหรอ?”

“คนที่แม้แต่มู่เสี่ยวไป๋ยังไม่มีปัญญาที่จะจัดการ แกยังกล้าแตะ แกนี้มันไม่ช่างไม่อยากมีชีวิตต่อไปจริง ๆ ”

เมื่อได้ยินดังนั้นหมาจื่อพลังชะงัก เขามองไปที่หลี่ฝาง: “แกเป็นใครกันแน่?”

“รู้จักRecalling the pastใช่ไหม? ผมเป็นเจ้าของของRecalling the past สถานตากอากาศหลงฉวนแห่งตงไห่ที่อยู่ติดกับเมืองเอกนั้น ก็เป็นของตระกูลของผม รู้ไหมว่าทำไมมู่เสี่ยวไป๋ถึงได้นอนโรงพยาบาล? ฉันลงมือเองแหละ รู้ไหมว่าทำไมมู่เหวินตงพี่ชายของมู่เสี่ยวไป๋ถึงได้กลายเป็นคนพิการ? นั่นก็เพราะมู่เสี่ยวไป๋แทงผมหนึ่งครั้ง” หลี่ฝางโก่งลำคอ พลางกล่าวด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

“มู่เสี่ยวไป๋แทงแก แล้วแกทำร้ายมู่เหวินตงทำไมกัน” หมาจื่อมองหลี่ฝางอย่างงงงวย

หลี่ฝางยิ้ม กล่าว: “ผมพอใจ คุณจะทำไม? ผมอยากจะจัดการใครก็จัดการคนนั้น”

“ยังมี เมื่อก่อนลูกชายของตู้ต้าไห่ชอบเป็นปรปักษ์กับผม คุณน่าจะรู้ใช่ไหม? ตอนนี้ตู้ต้าไห่และตู้เฟยล้วนได้ตายไปแล้ว จะบอกคุณให้ก็ได้ ผมเป็นคนฆ่าเองแหละ ยังมีอีก ลูกพี่หลี่นั่น ก็เป็นผมที่ฆ่าเขาเหมือนกัน ใครใช้ให้เขาร้องว่าจะฆ่าผมล่ะ ไม่เท่ากับว่ารนหาที่ตายหรอกเหรอ?”

“นอกจากนี้แล้ว ยังมีตัวอย่างอีกมากมาย คุณยังอยากฟังไหมล่ะ? ถ้าอยากฟังล่ะก็ ผมจะเล่าให้คุณฟังต่อ สวีเถิงเฟยถูกอัดจนพิการคุณรู้ใช่ไหม?”

“คุณรู้จักสวีเถิงเฟยไหม?”

หลี่ฝางชายตามองหมาจื่อ มีแววเหยียดหยามเล็กน้อย

แน่นอนว่ามาจื่อรู้จักสวีเถิงเฟย