ตอนที่ 544
บทที่ 544 ความเย่อหยิ่งของโหจื่อ
October 21, 2026
บทที่ 544 ความเย่อหยิ่งของโหจื่อ
ชื่อของหลอซ่า ป๋ายหม่าเคยได้ยินมานานแล้ว
เมื่อสามปีก่อนหลอซ่าราวกับเป็นนักฆ่า ฆ่าคนนับไม่ถ้วน ตอนนั้นมีคำพูดในเมืองเอกที่บอกต่อๆ กันว่า เจอหลอซ่าก็เหมือนกับเจอพญายมบาล ดังนั้นถ้าบอกว่าป๋ายหม่าไม่กลัวนั้นก็ปลอมแล้ว
ที่จริงป๋ายหม่านึกว่าฐานะของตน จะทำให้หลอซ่าตกใจได้ หรือว่าจะทำให้หลอซ่ากลัวสักเล็กน้อย ใครจะรู้ หลอซ่าไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย แถมยังจะให้โหจื่อฆ่าเขาทิ้ง
ป๋ายหม่ากลืนน้ำลาย แล้วพูด： “ไม่มีอะไรแล้ว งั้นวางและ”
“ทำไม ไม่คิดจะมาล้างแค้นฉันแล้วเหรอ?” หลอซ่าหัวเราะอย่างเย็นชา
ป๋ายหม่าไม่กล้าพูด เขาอยากจะกลับไปที่องค์กรของเขา แล้วค่อยคิดหาวิธี
เขาเชื่อว่า เขาเสียสละให้องค์กรของตนมาตั้งหลายปี องค์กรของตน ต้องช่วยตนออกหน้าแน่ๆ
“นายไม่คิดบัญชีกับฉัน แต่ฉันจะคิด บาร์นี้ฉันให้นายแล้ว จะให้ฟรีๆ ก็ไม่ได้ ลูกชายของฉันหาเงินได้จากบาร์นี้ตั้งมากมาย ไม่น้อยไปกว่าธุรกิจสกปรกที่นายทำ ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นที่ตงไห่หรือว่าเมืองเอก ฉันไม่อนุญาตให้นายทำธุรกิจแล้ว ได้ยินมั้ย? ถ้าหากฉันเจอ พวกนายมาจากไหน ก็ไสหัวกลับไปที่นั่น นายจะคิดก็ได้ว่าฉันดีแต่ปาก แต่ว่าฉันจะบอกนายให้ ไอ้นิสัยดีแต่ปากของฉัน ฉันเลิกไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว”
หลอซ่าพูดจบ ก็กดวางสายไป
ต่อมา หลี่ฝางก็ได้รับข้อความ เป็นพ่อของตนที่ส่งมา หลังจากหลี่ฝางอ่าน ก็พูดกับโหจื่อ： “พ่อให้ฉันบอกนายว่า ถ้าเขายังกวนต่อไป ก็ให้ยิงทิ้งได้เลย เรื่องหลังจากนี้เขารับผิดชอบเอง”
หลังจากโหจื่อได้ยินแบบนั้นก็ยิ้ม： “พี่ๆ ได้ยินแล้วใช่มั้ย?”
ป๋ายหม่ากลืนน้ำลาย สีหน้าดื้อด้านเมื่อครู่ก็ไม่มีแล้ว เขาได้เห็นแล้ว ว่าหลอซ่าไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย ไม่ใช่แค่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา แม้แต่องค์กรที่หนุนหลังเขา หลอซ่าก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา
“ให้ฉัน เติมเต็มความหวังของนายให้มั้ย?” โหจื่อจ่อปืนไปที่หัวของป๋ายหม่า
ป๋ายหม่าส่งสายตาให้หมาจื่อ หลังจากหมาจื่อเห็น ก็ยกปืนขึ้น แล้วเหนี่ยวไกทันที
แต่ตอนที่กระสุนของหมาจื่อถูกยิงออกไป มืออีกข้างของโหจื่อ ก็เหนี่ยวไกปืนเหมือนกัน กระสุนสองนัดถูกยิงประสานกัน แล้วหล่นไป
ม่านตาของหมาจื่อ หดเล็กลงอยู่ครู่
กระสุนนัดก่อนหน้านี้บรรจบกัน ถ้าบอกว่ามันบังเอิญ งั้นครั้งนี้ล่ะ จะว่าไง?
หมาจื่อกลืนน้ำลาย ไม่คิดจะยิงเป็นครั้งที่สอง แต่ใช้ไพ่ความรู้สึกเข้าสู้： “พี่โหจื่อ พี่ยังจำได้มั้ย ตอนแรก ฉันยังเคยช่วยพี่นะ”
“เมื่อก่อนพี่เคยขโมยของบนพื้นที่ของผม ถูกคนจับ เป็นผมที่ช่วยพี่ พี่จำได้มั้ย?”
หน้าของหมาจื่อ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ส่วนหน้าของโหจื่อ ก็เข้มขึ้นมาทันที
“ฉันเคยพูด ถ้าลั่นไกปืนแล้ว ก็ต้องมีคนที่ล้ม นายไม่อยากล้ม งั้นก็เปลี่ยนมาให้เขาล้มก็แล้วกัน”
โหจื่อหันหน้าไป มองป๋ายหม่า： “ฉันรู้ กระสุนนัดนี้นายอนุญาตให้เขายิง”
“นายจะฆ่าฉันไม่ได้นะ เบื้องหลังฉันมี......”
คำพูดของป๋ายหม่า ยังไม่ทันได้พูดจบ โหจื่อก็ลั่นไกปืนใส่หัวของป๋ายหม่า
ต่อมา ป๋ายหม่าก็ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง ตายแบบไม่รู้จะตายยังไงได้อีกแล้ว
หลังจากที่หมาจื่อได้เห็น ก็กลืนน้ำลายอย่างแรง เขารู้ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าในปีนั้นเคยช่วยโหจื่อไว้ครั้งนึง คนที่ตาย ต้องเป็นเขาแล้ว
โหจื่อนั่งลงบนโซฟา รินเหล้าให้ตนเอง แล้วพูด： “หมาจื่อ นายมานี่”
หมาจื่อขาอ่อนเล็กน้อย ยืนนิ่งอยู่นานไปเดินไป
“หมาจื่อ นายหูหนวกเหรอ ถ้าหูหนวกแล้วจริงๆ ฉันจะลั่นไกให้สักนัด อย่าให้มันมาอยู่ที่หัวนายเลย มันน่าเกลียด”
โหจื่อหัวเราะ พลางมองหมาจื่อ แล้วหัวเราะอย่างเย็นชา
หมาจื่อจึงก้าวเท้า เดินไปทางโหจื่อ
“คุกเข่าลง”
โหจื่อทำมือขึ้นลงไปทางหัวของหมาจื่อ หมาจื่อก็ไม่ได้ลังเลใดๆ เขาคุกเข่าลงไปทันที ต่อหน้าโหจื่อ