ตอนที่ 547
บทที่ 547 ความชั่วของลูกพี่หลิน
October 21, 2026
บทที่ 547 ความชั่วของลูกพี่หลิน
“เมื่อกี้ตอนที่นายออกมา ฉันรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ” ส้าวส้วยพูด
“หมายความว่าไง มีตรงไหนผิดปกติ?” หลี่ฝางถาม
“พวกหมาจื่อและคนอื่นๆ แบกศพของป๋ายหม่า ไปขึ้นรถ ส่วนตอนนั้น คนข้างกายลูกพี่หลินสองคน ก็กำลังพยุงลูกพี่หลินลงจากรถ นายลองคิดดูดีๆ หมาจื่ออยากจะเลื่อนขั้น งั้นลูกพี่หลินจำเป็นต้องตายนี่? ถ้าเขาไม่ตาย หมาจื่อก็จะไม่มีวันได้เลื่อนขั้น”
หลี่ฝางพยักหน้า นั่นมันก็จริง
ครู่นึง ส้าวส้วยก็หัวเราะเหอะๆ ： “แต่ว่า หมาจื่อและคนอื่นๆ ปล่อยลูกพี่หลินไปแบบนี้ ไม่ได้ฆ่าเขา ในมือหมาจื่อมีปืน ในมือของฉางชิงนั่นก็มีอยู่ พวกเขาสามารถใช้โอกาสตอนที่ฉันไม่ได้เตรียมระวังตัว ยิงปืนใส่หัวลูกพี่หลินได้ ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องมีความรู้สึกเสียดายทีหลังแล้ว”
“ความหมายของนายคือ หมาจื่อไม่ได้อยากฆ่าลูกพี่หลิน?” หลี่ฝางขมวดคิ้ว แล้วพูด： “จงไปปล่อยเขาไปครั้งนึง?”
“เหอะๆ คิดว่าหมาจื่อยังคิดถึงความรู้สึกเก่าๆ มั้ง ถึงยังไง เมื่อกี้หมาจื่อมีโอกาสกำจัดลูกพี่หลิน แล้วก็ หมาจื่อและคนอื่นๆ คงไม่รู้เรื่องฝีมือของฉันใช่มั้ย?”
จู่ๆ ส้าวส้วยก็หัวเราะอย่างเย็นชา： “พวกเขา ยังไงก็แปลกๆ ”
“แน่นอน เป็นไปได้ว่าหมาจื่ออยากได้เงินห้าร้อยล้านนั่น ดังนั้นจึงปล่อยลูกพี่หลินไป” ส้าวส้วยคิด และพูดขึ้น
หลี่ฝางเกาหัว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าในหัวงงๆ
หรือว่า จะมีเรื่องไม่ชอบมาพากลจริงๆ ?
แต่จากประสบการณ์ของตนบอกว่า หมาจื่อต้องการที่จะฆ่าลูกพี่หลินจริงๆ
แม้แต่ พี่น้องของฉางเหมายังตายไปหนึ่งคน
ลูกกระสุนเป็นของจริง เรื่องนี้ไม่ได้โกหก
แถมตอนที่ตนเจอกับลูกพี่หลิน สองขาของเขา ถูกกระสุนยิงเข้าจริงๆ
ขณะที่หลี่ฝางคิดไปคิดมา จูๆหลินชิงชิงก็ส่งข้อความเข้ามา： “ซื้อได้มั้ย?”
หลี่ฝางตอบกลับ： “ซื้อได้แล้ว กำลังจะเอาไปให้นะ”
ในตอนนั้นโก่เอ๋อก็พูดขึ้น： “เหอๆ บังเอิญจริงๆ หญิงงามคนนี้อยากกินเนื้อลาย่างของตงไห่ ก็เรียกนายตั้งแต่ตีสามวิ่งมาซื้อถึงตงไห่ แถมระหว่างทางยังบังเอิญเจอพ่อของนาง เวลาช่างเหมาะเจาะ ไม่มากไป ไม่น้อยไปสักนาทีเดียว”
จู่ๆ หลี่ฝางก็ขมวดคิ้ว พลางมองโก่เอ๋อ： “ความหมายความว่าไง มีอะไรก็พูดมา อย่าพูดอ้อมค้อม”
“จะอะไรอีก มีคนสมองหมู วางแผนเห็นได้ชัดๆ ขนาดนี้ กลับมองไม่ออก ฉันแค่อยากจะถาม บนโลกนี้มีเรื่องที่จะบังเอิญได้ขนาดนี้มั้ย? ถ้ามี ฉันก็ไปซื้อหวยได้เลยใช่มั้ย?”
โก่เอ๋อเลิกคิ้วแล้วพูด： “ใครจะรู้ว่าฉันอาจจะถูกหวยห้าล้านเลยนะ”
“เป็นไปไม่ได้ นี่ไม่มีทางเป็นกับดัก” หลี่ฝางพูด
“ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่กับดัก” โก่เอ๋อหัวเราะอย่างมีเลศนัย： “ฉันแค่สงสัย ความรู้ของนาย ยังจะมาเป็นลูกพี่ได้? ขายให้คนอื่น แถมยังนับเงินให้เขา นับเงินเสร็จ ยังไม่รู้ว่าถูกขายแล้ว หลี่ฝาง ปัญญาแบบนายนี่ มีชีวิตมาอยู่ถึงวันนี้ได้ยังไงกัน?” โก่เอ๋อหัวเราะฮี่ๆ แล้วพูด： “เด็กหนุ่มโง่ๆ แบบนี้ หาที่ไหนก็หาไม่ได้อีกแล้ว”
“ฉันไม่เชื่อลูกพี่หลิน แต่ฉันเชื่อหลินชิงชิง” หลี่ฝางขมวดคิ้วพลางพูด
“ใช่ๆๆ อย่างที่คนเคยพูดตั้งแต่โบราณว่าวีรบุรุษจะเสียใจเพราะหญิงงาม ที่แท้มันเป็นแบบนี้นี่เอง” โก่เอ๋ออดไม่ได้ที่จะพูดแซะ
หลังจากที่หลี่ฝางมาถึงเมืองเอก ก็โทรหาฉางเหมา： “พวกนายมาถึงเมืองเอกหรือยัง?”
“ยังเลย” ฉางเหมาพูดจากทางปลายสาย
“โอเค ถึงแล้วโทรหาฉันนะ ฉันจะส่งที่อยู่ของหลินชิงชิงให้นาย” หลี่ฝางพูดอย่างช่วยไม่ได้： “ตอนนี้ฉันไปหาหลินชิงชิงก่อนนะ”
หลังจากวางสายจากหลี่ฝาง ฉางเหมาก็พยุงลูกพี่หลินลงจากรถ
“เสี่ยวเทา เก็บโทรศัพท์ของผู้หญิงของนาย แล้วพาขึ้นไปข้างบนเถอะ” ลูกพี่หลินมองชายสวมชุดลายพรางแล้วพูด
“ขึ้นข้างบน? ขึ้นไปทำไม” ผู้หญิงคนนั้นถามอย่างสงสัย
ลูกพี่หลินไม่ได้ตอบ เขาแค่ส่งสายตาให้เสี่ยวเทา เสี่ยวเทาก็คว้าผู้หญิงคนนั้น แล้วลากเธอขึ้นไปด้านบน
“เห้อ ฉางเหมา นายว่า ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้มั้ย?” ลูกพี่หลินถามฉางเหมา
ฉางเหมาหัวเราะฮี่ฮี่： “ลูกพี่ ลูกพี่อายุยืนร้อยปี นี่เพิ่งจะอยู่มากี่ปีเอง?”
“หวังว่านะ” ลูกพี่หลินหยิบโทรศัพท์ของฉางเหมา แล้วกดโทรออก