บทที่ 567 หูเฟยเกิดกลัวขึ้นมา

ใบหน้าของหงหง เรียกได้ไม่เต็มปากว่าสวย แต่สัดส่วนของเธอนั้น เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะความสูงของเธอ แทบจะสูงถึงร้อยแปดสิบ สูงกว่าหลี่ฝางเล็กน้อย

บวกกับเธอเป็นคนที่ผอมมาก และเป็นคนที่ร่าเริง ยิ่งบวกกับที่เธอเป็นคนร้องเพลงเพราะ ตอนที่กำลังไลฟ์สด เธอจึงเป็นคนที่ได้รับความนิยมจากผู้ชมเป็นอย่างมาก

มีคนจำนวนไม่น้อยเพื่อที่จะได้พูดคุยกับหงหง เพียงแค่คืนเดียวก็รูดการ์ดไปแล้วหลายหมื่น

ส่วนหลี่ฝางเพื่อที่จะดันหงหง ก็เสียค่าใช้จ่ายไปหลายล้าน เพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับเธอ แถมหลี่ฝางยังลงทุนถึงขั้นขอร้องหวงเจ๋ ให้รูปของหงหงเข้าไปอยู่ในนิตยสารแฟชั่น และให้เธอถ่ายแบบโฆษณา หลี่ฝางมีความคิดที่จะดันหงหงให้กลายเป็นดารา แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้ทำตามที่วางเอาไว้

“หนึ่งล้าน?”

หลี่ฝางถือบัตรATM ใบหน้าแสดงความไม่พอใจออกมา “ฉันกินข้าวแค่ไม่กี่มือ หนึ่งล้านนี้ก็หมดแล้ว”

“แค่หนึ่งล้านคิดว่าจะแย่งผู้หญิงในสังกัดของฉันได้อย่างงั้นเหรอ ปัญญาอ่อนซะจริง” หลี่ฝางทำเสียงหึๆ

“ฉันไม่สนใจเงินหนึ่งล้านนี้ แต่คุณชายหลี่ พวกมัน......พวกมันใช้แผนสกปรก มันน่ารังเกียจจนฉันรู้สึกกลัวขึ้นมา ดูที่พวกมันทำกับหวางเหยาซิ ฉัน......” หงหงกัดฟันแน่น ใบหน้าเผยความหวาดกลัวออกมา

หลี่ฝางพยักหน้า “ฉันเข้าใจเธอดี ให้เวลาฉันสองวัน ถ้าเกิดฉันไม่สามารถจัดการหวางต้องได้ล่ะก็ งั้น ฉันจะเป็นคนส่งเธอไปที่วิลล่าของพวกมันด้วยตัวฉันเอง”

“ฉันไม่อยากไป เฮ้อ ช่างเถอะ ขอบคุณคุณชายหลี่ หวังว่าถึงเวลานั้นท่านจะไม่โทษฉัน ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก การที่ต้องมาพบเจอกับพวกมัน ถือซะว่าเป็นเวรกรรมของฉันก็แล้วกัน ทำไมถึงมีคนหน้าด้านขนาดนี้อยู่บนโลกนี้กันนะ”

หงหงกระทืบเท้า แล้วพูดว่า “ฉันโมโหจนอยากจะแจ้งความแล้ว”

“ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่เขาทำ ยังไม่สามารถใช้กฎหมายเพื่อเอาผิดเขาได้” หลี่ฝางพูด พร้อมส่ายหัว

“จริงสิ คุณชายคนนั้นเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

“ดื่มมากไป โจวหยางพาพวกเขากลับไปหมดแล้ว” หงหงทำหน้าบึ้งตึง แล้วพูดว่า “คุณชายพวกนี้ ค่อนข้างลามก ใช้โอกาสที่เมา แล้วมาแต๊ะอั๋งพวกเรา คิดว่าพวกเราเป็นคนยังไงกันแน่!”

“พวกเราไม่ใช่เด็กนั่งดริ้งในร้านKTVซะหน่อย” หงหงพูดโดยมีน้ำโหเล็กน้อย

หลี่ฝางหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไร

สตรีมเมอร์หญิงพวกนี้ ก่อนที่จะรู้จักหลี่ฝาง ก็เป็นแค่คนธรรมดา พอเห็นลูกคนรวยอย่างส้งเคอหวงเจ๋ ก็คงจะเข้าไปหา

อย่าว่าแต่ถูกแต๊ะอั๋ง ต่อให้ถูกลากเข้าไปที่โรงแรม พวกเธอก็คงจะไม่ว่าอะไร

ขอแค่ได้รู้จักกับพวกลูกคนรวย ต่อให้ไม่ได้แต่งเข้าบ้าน แต่ยังน้อยๆก็ได้เงินติดไม้ติดมือมาจำนวนหนึ่ง

“จริงสิ คุณชายหลี่ เมื่อกี้ไอ้สารเลวนั้นได้หยิบคลิปให้ฉันดู เฉินฝูเซิงถูกจับไปแล้ว”

หงหงพูดออกไปด้วยใบหน้าที่ร้อนรน “ฉันเห็นในคลิป เฉินฝูเซิงใส่ชุดของนักโทษ แถมยังถูกจับ เป็นความจริงรึเปล่า?”

หลี่ฝางแสดงใบหน้าที่ตกตะลึง เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าเฉินฝูเซิงจะถูกจับเร็วขนาดนี้ หรือเป็นเพราะความกดดันจากเสียงในโซเชียล?

หลี่ฝางหยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดว่า “เมื่อกี้เฉินฝูเซิงไปหาตัวพวกนักเลงในที่มีเรื่องกับแฟนหนุ่มของเธอ แต่ว่าหมอนั้น พอถูกเฉินฝูเซิงเตะไปแค่หนึ่งที ก็ตายซะแล้ว”

“มีคนต้องการใส่ร้ายเฉินฝูเซิง” หลี่ฝางพูด

“อ่า? งั้นเฉินฝูเซิงเขา......” ใบหน้าของหงหงร้อนรนขึ้นมาในทันที

“เมื่อกี้ฉันบอกไปแล้ว เฉินฝูเซิงจะไม่เป็นอะไร เขาโดนใส่ร้าย เธอต้องเชื่อ ในความยุติธรรมของกฎหมาย ในเมื่อเขาไม่ได้ฆ่าใคร งั้นเขา......”

หงหงอุทานขึ้นมา “กฎหมาย?”

ต่อมาหงหงก็หัวเราะออกมา คงจะนึกถึงเรื่องในอดีตของตัวนี้ “สิ่งที่ฉันไม่เชื่อมากที่สุด ก็คือกฎหมาย”

“ในเมื่อหวงเจ๋พาคนกลับไปแล้ว งั้นฉันก็ไม่ขึ้นไปแล้ว ช่วยฉันดูแลหลินชิงชิงซะสองสามวันหน่อยนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็รีบโทรหาฉัน”

“เดี๋ยวตกดึกฉันจะเพิ่มยามให้ จะได้ดูแลความปลอดภัยของพวกเธอ”

หลี่ฝางพูดให้กำลังใจไม่กี่คำ จากนั้นก็เดินจากไป

พอลงจากคฤหาสน์บ้านซาน หลี่ฝางก็หันไปพูดกับส้าวส้วยว่า “ไปหาหูเฟย ถามดูว่าเกิดอะไรขึ้น ยังไม่ทันได้ตรวจสอบให้ชัดเจนเลย ทำไมถึงใส่ชุดนักโทษซะแล้ว?”

ส้าวส้วยพยักหน้า แล้วขับไปจอดรถอยู่ข้างหน้าสถานีตำรวจ

หลี่ฝางโทรไปหาหูเฟย เรียกให้หูเฟยออกมา