บทที่ 571 ใช้ชีวิตแลกเงิน

จูเปิ่นจุดบุหรี่ให้กับตัวเองมวลหนึ่ง แล้วดูดสองสามคำ นางพยาบาลที่ถูกซ้อมยังไม่เข็ดคนหนึ่งลุกยืนขึ้นแล้วกล่าว: “ในโรงพยาบาลไม่อนุญาตให้ดูดบุหรี่”

“เหอะ ๆ ” จูเปิ่นหัวเราะเหอะ ๆ สองครั้ง และเสี่ยวซานจื่อก็ได้ถีบเข้าไปที่หน้านางพยาบาลอย่างจัง: “แม่งเอ๊ยอย่ามาทำเป็นซ่าต่อหน้าฉัน อย่าว่าแต่พี่ใหญ่ฉันดูดบุหรี่อยู่ที่นี่เลย แม้แต่จะจุดไฟเผาห้องทำงานของเธอ เธอก็จะต้องนั่งมองอยู่เฉย ๆ เข้าใจไหม?”

“พวกแก......พวกแกนี่มันไม่เกรงกลัวกฎหมายกันเลยจริง ๆ ” นางพยาบาลคนนั้นล้มลงที่ข้างเตียง โมโหจนแทบพูดไม่ออก

จูเปิ่นนำบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวล ยื่นให้กับเสี่ยวซานจื่อ จากนั่นก็ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าของนางพยาบาล

“แกอย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา อย่าเข้ามาอีกนะ ฉันจะร้องให้คนช่วยแล้วนะ ฮือ ๆ ......” นางพยาบาลมองใบหน้าที่โหดเหี้ยมอำมหิตของจูเปิ่น ทำให้เธอตกใจหวาดผวาจนสะอึกสะอื้นขึ้นมา

“เหอะ ๆ เธอนี่มันตลกจริง ๆ เลย เมื่อกี้เธอยังมีหน้าพูดถึงกฎหมายอีกเหรอ? กฎหายคืออะไร? เธอพูดเรื่องกฎหมายกับฉันในตอนนี้ ฉันถามเธอหน่อยสิ เธอเห็นตอนที่พวกมันฆ่าคนไหม?”

“ฉันกำลังถามเธออยู่นะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว ได้ยินไหม?” จูเปิ่นขมวดคิ้วอย่างเยือกเย็น เขาคว้าปืนออกมาจากหน้าอก แล้วจ่อไปที่นางพยาบาล

"ปลายปืนได้ใส่กระบอกเก็บเสียง ต่อให้ตอนนี้ฉันลั่นไกระเบิดหัวเธอ คนที่อยู่ข้างนอก ก็จะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”

“หยุดร้องไห้ซะ ได้ยินไหม?”

จูเปิ่นขยับแขนเล็กน้อย จนปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ที่ปากของนางพยาบาล

ทันใดนั้นนางพยาบาลก็ไม่กล้าร้องไห้อีก หยดน้ำที่กำลังจะไหลออกจากตา ถูกห้ามไม่ให้ไหลออกมาในทันที

“ฉันถามเธออีกครั้ง ตอนที่พวกมันฆ่าคน เธอเห็นไหม?” จูเปิ่นถามอย่างเยือกเย็น

นางพยาบาลลังเลอยู่สักพัก แล้วพยักหน้า

“เหอะ ๆ ในเมื่อเธอเห็นแล้ว แล้วทำไมตอนที่ตำรวจถามเธอ เธอถึงไม่พูดล่ะ? ทำไม ไม่กล้าเหรอ หรือว่าพูดไม่เป็น?” จูเปิ่นจ้องมองนางพยาบาล และขมวดคิ้วอย่างเยือกเย็น แล้วถามต่อ

นางพยาบาลกล่าว: “ไม่กล้า ตอนนั้นหลังจากที่พวกมันฆ่าคนแล้ว พวกเราก็พากันหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก อีกอย่างพวกมันได้ยึดบัตรประชาชนของพวกเราไปหมด แล้วถ่ายรูปเอาไว้ พวกมันบอกว่า ถ้าหากพวกเราคนใดคนหนึ่งแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ก็จะฆ่าพวกเราทั้งหมดซะ พวกเราล้วนเป็นคนที่นี่ หรือต่อให้ไม่ใช่คนที่นี่ ก็อยู่ไม่ไกล พวกมันล้วนเป็นพวกเดนตาย พวกเดนตายที่แท้จริง ถ้าหากขายพวกมัน พวกเราจะต้องถูกพวกมันฆ่าตายอย่างแน่นอน”

จูเปิ่นหัวเราะเหอะ ๆ บนใบหน้าปรากฏท่าทีเหยียดหยามออกมา: “พวกเดนตาย? พวกเดนตายห่าอะไร มาคุยโวอะไรกับฉันอยู่ตรงนี้ ก็แค่ฆ่าคนเอง ทำไมถึงได้กลายเป็นพวกเดนตายแล้วล่ะ ในเมื่อเป็นพวกเดนตาย พวกมันจะกลัวพวกเธอขายพวกมันทำไม เดิมที่ก็เป็นคนที่ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ยังจะกลัวถูกตามจับ? หรือว่ากลัวอะไร?”

“ดูพวกคนขี้ขลาดที่รังแกคนที่อ่อนแอกว่ากลัวคนที่แข็งแรงกว่าอย่างพวกเธอสิ กลัวพวกมัน แต่ไม่กลัวฉัน หรือว่าเป็นเพราะฉันไม่ได้ฆ่าคนต่อหน้าพวกเธอ? ให้พวกเธอได้เห็นความร้ายกาจหรือเปล่า?”

จู่เปิ่นทำเสียงฮึดฮัดทางจมูก กล่าว: “ฉันจะบอกพวกเธอให้นะ พวกมันกล้าฆ่าคน ฉันก็กล้าเหมือนกัน จุดประสงค์ที่พวกเรามาที่นี่ ก็เพื่อนายน้อยของพวกเรา ถ้าหากนายน้อยของเราโดนปรักปรำเพราะพวกเธอ จนต้องติดคุกล่ะก็ ฉันจะต้องไม่ปล่อยพวกเธอแน่ เข้าใจไหม?”

“รอฉันจับพวกเดนตายที่เธอว่าได้ ยังต้องเชิญพวกเธอไปชี้ตัว เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ให้นายน้อยของพวกเรา ไม่อย่างนั้นล่ะก็ หึ ๆ ถึงยังไงตัวตนของพวกเธอ ฉันต่างก็จำได้แม่น จะจัดการหรือล้างแค้น ฉันก็จะไม่พูดมากแล้ว”

จูเปิ่นลุกขึ้นยืน เขามองนางพยาบาลคนนี้ด้วยสายตาที่เหยียดยาม แล้วกล่าว: “ใบหน้าของพวกเธอทุกคน ฉันจำได้หมดแล้ว ถ้าหากกล้าโทรแจ้งตำรวจล่ะก็ เหอะ ๆ ขอเพียงฉันไม่ถูกตัดสินโทษตาย เมื่อไหร่ที่ถูกปล่อยตัวออกมาฉันจะกลายเป็นฝันร้ายของพวกเธออย่างแน่นอน”

“เงินหนึ่งแสนหยวนนี่ฉันจะทิ้งไว้พวกเธอตรงนี้ ถ้าพวกเธอไม่รับเงินที่ได้มาอย่างไม่สุจริต หรือแอบรับอั่งเปาอะไร ฉันว่าเงินเดือนของพวกเธอก็ไม่เยอะใช่ไหม?”

“ถูกซ้อมสักครั้ง แล้วแบ่งกันคนละหมื่นสองหมื่น ฉันว่าพวกเธอน่าจะดีใจถึงจะถูก”

จูเปิ่นกล่าวพลางหัวเราะเหอะ ๆ จากนั้นก็ส่งสายตาให้กับเสี่ยวซานจื่อ เสี่ยวซานจื่อตบบ่าของชายหนุ่มคนนั้นเบาๆ กล่าว: “ทำตามที่ลูกพี่ของเราพูดเมื่อกี้ รีบไปซะเถอะ”

รอหลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นจากไปได้สักพักแล้ว จูเปิ่นถึงได้พาพวกเสี่ยวซานจื่อจากไป

พอมาถึงหน้ารถเบนซ์เชิงพาณิชย์ จูเปิ่นก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก มองดูชายหนุ่มคนนั้น: “ไม่เลว เชื่อฟังดีนี่”

“ลูกพี่ ผมต้องเลี้ยงดูทั้งเด็ก ทั้งคนแก่ จะกล้าไม่เชื่อฟังได้ยังไงครับ” ชายหนุ่มเม้มปาก พลางกล่าว

“อืม รู้ก็ดีแล้ว ดูแกอายุยังน้อย ทำไม มีลูกแล้วเหรอ?” จูเปิ่นเลิกคิ้ว และถามออกไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก