บทที่ 585 โก่เอ๋อส่งไส้ศึกไป?

คนที่คุ้นเคยนี้ ไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือโจวเจ๋กับจางเชี่ยน มือของทั้งสอง จับกันอยู่

บนหน้าของโจวเจ๋ ไม่มีความเย่อหยิ่งและทะนงตนอย่างเมื่อก่อน แต่กลับเป็นถ่อมตนและหน้าซีด

แต่หน้าของจางเชี่ยนไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก เธอแต่งหน้าเบาๆ ดูแล้วเมื่อจะสวยขึ้นกว่าแต่ก่อน ทั้งสองยืนอยู่ข้างกัน ทำให้มีความรู้สึกว่าโจวเจ๋ไม่คู่ควรกับจางเชี่ยน

นอกจากนั้นยังมีอีกคน นั่นก็คือหลิวเฉียวเฉียว

หลิวเฉียวเฉียวคนนี้ต่างไปจากเดิมมาก หล่อนตัดผมสั้น แล้วแต่งตัว สไตล์น่ารักๆ

ราวกับว่าดูเด็กลงไป

เซี่ยลู่ยืนอยู่ด้านข้างหลิวเฉียวเฉียว เหมือนกับว่าทั้งสองกำลังคุยกันอยู่

เมื่อได้เห็นผู้หญิงทั้งสามคนนี้ หลี่ฝางก็อดไม่ที่จะหัวเราะออกมา

เมื่อก่อน ต่อหน้าผู้หญิงสามคนนี้หลี่ฝางเคย อ่อนแอและด้อยค่าตัวเองอย่างมาก

แต่ในวันนี้......

ฐานะนั้นไม่เหมือนกันแล้ว

โจวเจ๋มองหลี่ฝาง สายตาไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ถึงยังไงเมื่อก่อนเขาก็คือคนที่เคยช่วยตู้เฟยเยาะเย้ย รังแกหลี่ฝาง และวันนี้ กลับต้องมาทำงานใต้คำสั่งของหลี่ฝาง สถานการณ์นี้มัน กระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“คุณชายหลี่” โจวเจ๋กลืนน้ำลาย แล้วฝืนเรียก

จากหลี่ฝาง มาเป็นคุณชายหลี่ ระดับของฐานะ ทำให้โจวเจ๋รู้สึกรับไม่ค่อยได้

“เหอะๆ อย่ายืนเลย นั่งเถอะ” หลี่ฝางยิ้ม พลางมองโจวเจ๋ และเหลือบมองจางเชี่ยน： “พวกนายสองคน เตรียมตัวแต่งงานกันเมื่อไหร่เหรอ?”

“อีกสองเดือน” ไม่รอให้เสี่ยวโจวตอบ จางเชี่ยนก็ตอบอย่างมีความสุขมากๆ ： “วันที่สิบห้าเดือนตุลาคม พวกเราไปหาคนดูฤกษ์แล้ว วันนั้นเป็นวันที่ดี ถึงตอนนั้นคุณชายหลี่อย่าลืมมาดื่มเหล้ามงคลนะ”

สีหน้าของหลี่ฝาง ชะงักไปเล็กน้อย ที่จริงแล้ว หลี่ฝางก็แค่เอ่ยปากถามไปอย่างงั้น

ถึงยังไงจางเชี่ยนเมื่อก่อนก็ทำตัวไปเรื่อย ดังนั้นโจวเจ๋ถึงได้เลือกหล่อน ก็เพราะแค่อยากเล่นๆ เท่านั้น

ใครจะไปรู้ ทั้งสองคนนี้กลับคบกันมาจนถึงขั้นพูดเรื่องแต่งงาน

หลี่ฝางทำหน้าสงสัยพลางมองโจวเจ๋ แล้วถาม： “จริงหรือเปล่าเหนี่ย? ไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่มั้ย！”

หลี่ฝางไม่เชื่อคำของจางเชี่ยน จึงได้ถามโจวเจ๋： “พวกนายสองคนเอาจริงดิ?”

“อืม” โจวเจ๋พยักหน้า แล้วพูด： “ฉันกับจางเชี่ยน จดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว”

สีหน้าของหลี่ฝาง เอ๋ออีกครั้ง： “เหอะๆ ไม่เลวนี่ งั้นก็ยินดีกับพวกนายด้วย”

หลี่ฝางมองจางเชี่ยนอย่างเหลือเชื่อเล็กน้อย แล้วพูดอย่างชื่นชม： “ไม่เลวนี่ ถือได้ว่ากลับตัวกลับใจแล้วสินะ”

“ที่จริงฉันก็ไม่ใช่คนแรดสักหน่อย อะไรที่เรียกว่ากลับตัวกลับใจกัน” จางเชี่ยนคล้องแขนโจวเจ๋ แล้วพูดกับหลี่ฝาง： “หลี่ฝาง นายมีเงินแล้วจะลืมเพื่อนไม่ได้นะ”

“ตอนนี้สามีฉันลำบาก บริษัทล้มละลาย นายต้องช่วยหน่อยนะ” จางเชี่ยนพูด： “ถ้าหากนายไม่ช่วย พวกเราก็จะอยู่ที่ไหนไม่ยอมไปไหนเลย”

เรื่องที่โจวเจ๋เข้าไปทำงานที่ถู่โต้ว ความจริงก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อยู่แล้ว

จางเชี่ยนพูดแบบนี้ ทำให้เรื่องดูเหมือนการหยอกล้อ และบรรยากาศดูไม่ตึงเครียดขึ้น

โจวเจ๋มองบนใส่จางเชี่ยน แล้วพูด： “พูดอะไรเหนี่ย พูดอย่างกับพวกเราเป็นขอทานอย่างนั้นแหละ”

“อะไรอ่ะ นี่ก็เพื่อให้นายได้ตำแหน่งงานไม่ใช่เหรอ หรือว่านายอยากจะวันๆ อยู่แต่บ้าน ดื่มเหล้า? วันๆ เล่นแต่เกมเหรอ?”

จางเชี่ยนมองโจวเจ๋แล้วพูด： “ฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่ชีวิตที่นายต้องการ แบบนั้น นายอยู่อย่างไม่มีความสุข”

สีหน้าของโจวเจ๋ กระอักกระอ่วนเล็กน้อย ราวกับไม่ชอบที่จางเชี่ยนเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของเขา

หลี่ฝางมองจางเชี่ยน เรียกให้เธอเข้ามาหา แล้วพูดถามเสียงเบา： “เอาอยู่ได้ไงเหนี่ย?”

เมื่อก่อน จางเชี่ยนมีความสัมพันธ์กับตู้เฟย แถมยังถูกถ่ายวิดีโอเอาไว้ด้วย เรื่องนี้ ก็ไม่รู้ว่าโจวเจ๋จะรู้หรือไม่ แต่ในใจของหลี่ฝางคิดว่า โจวเจ๋ต้องไม่รู้แน่ๆ ถ้าหากรู้ละก็ งั้นก็คงไม่ยอมตกลงแต่งงานด้วยแน่ๆ

“เธอนี่ถือได้ว่าแต่งเข้าตระกูลคนรวยสินะ?” หลี่ฝางเลิกคิ้ว มองจางเชี่ยน แล้วถาม

จางเชี่ยนหัวเราะเหอะๆ แล้วพูด： “ตอนนี้โจวเจ๋ใช่คนร่ำรวยอะไรที่ไหนล่ะ นายยังไม่รู้สินะ? โจวเจ๋เกิดเรื่องแล้ว ตระกูลโจว ตระกูลส้ง เมื่อก่อนเคยทำธุรกิจร่วมกันมาก่อน แต่ว่าขาดทุนไป เงินฐานของตระกูลโจว ทั้งหมดเอาไปโป๊ะส่วนขาดทุนหมด บวกกับเมื่อก่อนโจวเจ๋เคยเซ็นสัญญากับศิลปินไว้หลายคน แต่ถูกพวกนายเล่นงานกลางคัน และก็ต้องชดเชยค่าเสียหายไปไม่น้อย บริษัทมีเดีย จึงปิดตัวลงเพราะเหตุนี้”

พูดไปพูดมา จางเชี่ยนก็มองหลี่ฝางพลางบ่น： “ความแค้นระหว่างพวกนาย ก็น่าจะหายกันแล้วใช่มั้ย?”

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ แล้วพูด： “หายตั้งนานแล้ว ฟังจากที่เธอพูด เธอยังโทษฉันสินะ?”

“เมื่อก่อน พวกเขาทำกับฉันแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็น......ส้งเสียง โจวเจ๋......”

ขณะที่หลี่ฝางกำลังจะพูดถึงเหตุผลให้จางเชี่ยนฟัง ใครจะรู้ว่าจางเชี่ยนกลับพูดว่า： “ฉันไม่ได้จะโทษนาย ไม่ใช่แค่ไม่โทษนาย กลับกัน ฉันยังขอบใจนายด้วย”

“ที่จริงแล้วถ้าหากไม่ใช่เพราะนาย ฉันก็คงไม่มีทางได้จดทะเบียนสมรสกับโจวเจ๋ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องแต่งงานเลย”

“เมื่อก่อนโจวเจ๋มีผู้หญิงเยอะมากๆ มีผู้หญิงมาบำเรอเป็นฝูง บริษัทมีเดียของเขา ก็มีอยู่หลายคน แต่ว่าหลังจากล้มละลาย ผู้หญิงพวกนั้น ก็ค่อยๆ ถอยห่างจากโจวเจ๋ แล้วไปหาเหยื่อรายอื่นแล้ว”

“ที่จริงฉันก็อยากไปนะ แต่ตอนนั้น ฉันรู้สึกสงสารเขา บวกกับที่โจวเจ๋ก็เคยทำดีกับฉัน ถ้าปล่อยเขาทิ้งไว้ไม่ช่วย ฉันรู้สึกว่าไม่ใช่คนแล้ว ดังนั้นจึงอยู่กับเขามาระยะนึง พอนานๆ เข้า ถือได้ว่าเจอความรักที่แท้จริงตอนลำบากมั้ง โจวเจ๋บอกว่าเขารักฉันเข้าแล้ว แถมยังขอฉันแต่งงาน ฉันคนนี้ ที่จริงแล้วก็ใจอ่อนนะ ฉันปฏิเสธไม่ลง จึงตอบตกลง”

“ที่จริงฉันก็ วางอนาคตของตัวเองไว้ อย่างที่นายพูด เป้าหมายของฉันก็คือหาผู้ชายหล่อๆ สูงๆ รวยๆ สักคน หรือว่า ถ้าไม่หล่อไม่สูงไม่อะไร แต่ต้องรวย เพราะว่าแค่มีเงิน ฉันถึงสามารถไปเที่ยวมัลดีฟส์ได้ ไปเกาะตาฮีตีแหล่งท่องเที่ยวน่าไปแบบนั้น แต่โจวเจ๋ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าให้พวกนั้นกับฉันไม่ได้”

“แต่ก็ช่างมันเถอะ สองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ขอแค่มีความสุขก็พอแล้ว ตอนนี้โจวเจ๋ ทำให้ฉันมีความสุขดี ถึงแม้จะใช้ไม่ได้ไปนิด แต่ก็ดีกับฉันจริงๆ เมื่อก่อนที่เขาดีกับฉัน คือด้วยเงิน ตอนนี้ที่ดีกับฉัน คือด้วยใจ” จางเชี่ยนพูด บนใบหน้า ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขเล็กน้อย

หลี่ฝางยิ้มเหอะๆ เห็นจางเชี่ยนเป็นแบบนี้ เธอก็มีความสุขดี

เมื่อก่อน หลี่ฝางยังคิดว่า หลิวเฉียวเฉียว เซี่ยลู่ จางเชี่ยนผู้หญิงในสามคนนี้ คงเป็นจางเชี่ยนที่หาความสุขที่แท้จริงของตัวเองได้ยากมากที่สุด

หลี่ฝางมมองไปที่หลิวเฉียวเฉียว และพูดอย่างรังเกียจเล็กน้อย： “ทำไมเธอถึงพาหล่อนมาด้วย? หล่อนมาทำไม? ทำไม ถูกส้งเสียงทิ้งแล้วเหรอ?”

“แป๊บเดียวก็ทิ้งหล่อนแล้วเหรอ?”

จางเชี่ยนมองบนใส่หลี่ฝาง： “หลี่ฝาง นายนี่ขี้ลืมจริงๆ หรือว่ารู้อยู่แล้วแต่แกล้งถามห้ะ คราวที่แล้วที่ด้านนอกบาร์ ส้งเสียงตีเฉียวเฉียวสะบักสะบอมขนาดนั้น ยังไม่ยอมเลิกอีกเหรอ?”

“ยิ่งไปกว่านั้น ส้งเสียงคนนั้น เป็นคนที่เห่อของใหม่เบื่อของเก่ายิ่งกว่าโจวเจ๋อีก แถมยังชอบใช้กำลัง เฉียวเฉียวอยู่กับเขา ถือได้ว่าได้รับกรรมมามากแล้ว”

“ส้งเสียงคนนั้นก็น่ารังเกียจจริงๆ หลังจากตระกูลส้งล้มละลาย ส้งเสียงคนนั้นก็กลับมาหาเฉียวเฉียว อยากจะคืนดีด้วย ส้งเสียงนั้นอยากจะกลับมาคืนดีด้วยที่ไหนกัน ก็แค่อยากจะมาหาผู้หญิงที่ไม่อยากได้เงินเล่นแค่นั้น”

“เฉียวเฉียวไม่ตกลง เขาก็มาเกาะแกะวุ่นวายไม่รู้จักจบจักสิ้น ถึงกับไปดักที่หน้ามหาลัย ก่อปัญหาให้หลิวเฉียวเฉียวไม่น้อยเลย”

“ตอนนี้ส้งเสียงก็แย่มากเหมือนกัน ตระกูลล้มละลาย พ่อเขาก็หนีไปแล้ว แม่เขา ก็หนีตามคนอื่นไปแล้ว ไม่มีใครต้องการเขาแล้ว และก็ไม่มีใครสนใจด้วย ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายส้งเสียงเมื่อก่อน เหมือนว่าจะหาแฟนใหม่ได้หมดแล้ว ส้งเสียงไม่กล้าไปยุ่งเลยสักคน”

“เขารังแกคนที่อ่อนแอกว่าและกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า จึงมาหาได้แต่หลิวเฉียวเฉียว”

“เขาถึงขั้น ให้หลิวเฉียวเฉียวเลี้ยงเขา ของขวัญที่เคยให้หลิวเฉียวเฉียว ตอนนี้เอากลับคืนไปหมดแล้ว ไม่ใช่แค่เอาของขวัญคืนไป ส้งเสียงถึงกับคิดเงินที่เคยใช้ไปกับหลิวเฉียวเฉียว ทั้งหมดนับออกมา รวมไปถึงทุกครั้งที่กินข้าวจ่ายไปเท่าไหร่ แล้วจะมาเอากับหลิวเฉียวเฉียว นายว่าน่ารังเกียจมั้ย? ถ้าหลิวเฉียวเฉียวไม่ให้ เขาก็มาสร้างปัญหา แถมยังบอกว่าจะทำให้หลิวเฉียวเฉียวไปมหาลัยไม่ได้”

หลี่ฝางมองจางเชี่ยนอย่างแปลกใจ แล้วถาม： “ทำแบบนี้ได้ไงเหนี่ย?”

“ตระกูลส้งกับตระกูลโจวอยู่ที่ตงไห่มาหลายปี ทำไมบอกว่าเขี่ยทิ้งก็จะเขี่ยทิ้งได้ง่ายๆ แบบนี้ล่ะ?” หลี่ฝางมองจางเชี่ยนอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วถาม

：