บทที่ 596 คุณค่าของจิตสำนึก

หรุ่ยเหวินเจ๋ลูบหัวตัวเองอย่างเขินๆ แล้วพูดว่า “แม้ว่าผมจะมีใบขับขี่ แต่ก็ไม่ค่อยได้ขับรถซักเท่าไหร่ ฝีมือไม่ค่อยได้เรื่อง ต้องขอโทษด้วย”

หรุ่ยเหวินเจ๋พูดไป พร้อมกับยิ้มอย่างเขินๆ แล้วหันไปมองเสี่ยวซานจื่อ “ให้ผมขึ้นรถอีกครั้ง แล้วชนพวกเขาอีกสักรอบไหม?”

“พอแล้ว พวกแกสองคนอย่าเอาแต่เล่น รีบทำงานกันเถอะ” จูเปิ่นลงมาจากรถ จ้องมองไปยังหรุ่นเหวินเจ๋และเสี่ยวซานจื่อแวบนึง

เฉินฝูเซิงที่ดูอยู่ไกลๆ ไม่ได้ออกมา เขาแค่ดูสังเกตการณ์อยู่ที่ไกลๆ

“แม่งเอ๊ย ไอ้มู่เสี่ยวไป๋โหดเหี้ยมซะจริง แม้แต่คนของตัวเองยังไม่เว้น” เฉินฝูเซิงที่นั่งอยู่บนรถ จู่ๆก็พูดออกมา

จูเปิ่นหันไปมองทั้งสองที่อยู่ในซอย แสดงสีหน้าที่เคร่งขรึมออกมา “แม่งเอ๊ย คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็มาไม่ทัน”

ชายผมสั้นในตอนนี้ มีดที่เสียบอยู่ได้แทงทะลุร่างเข้าไปข้างในร่าง แถมยังแทงทะลุเข้าไปถึงอวัยวะข้างใน

ก็หมายความว่า ชายผมสั้นคนนี้ โอกาสที่จะตายมีถึงแปดส่วน

“เป็นเพราะแกเลย” เสี่ยวซานจื่อหันไปพูดกับหรุ่ยเหวินเจ๋ “ถ้าเกิดแกขับรถเร็วกว่านี้ คนที่อยู่ตรงนั้น ก็คงไม่ต้องถูกมีดแทงแล้ว”

หรุ่มยเหวินเจ๋ทำหน้างง จ้องมองชายผมสั้นที่อยู่ข้างในซอย แล้วพูดว่า “คนนี้ยังไม่ตายซะหน่อย ถ้าเกิดรีบปฐมพยาบาล น่าจะไม่เป็นอะไร”

“ปฐมพยาบาลห่าอะไร มีดมันแทงทะลุไปถึงข้างในแล้ว” เสี่ยวซานจื่อพูดด้วยความโกรธ

สำหรับเสี่ยวซานจื่อและพวกจูเปิ่น ความจริงชีวิตของชายผมสั้น ก็ไม่ได้สำคัญอะไร เพราะยังมีไอ้โมฮอกคนนั้นอยู่อีกหนึ่งคน แต่หรุ่ยเหวินเจ๋ได้เรียนแพทย์มา หลักการของหมอก็คือต้องช่วยเหลือคนให้ถึงที่สุด หรุ่ยเหวินเจ๋พูดว่า “เขายังมีโอกาสรอด เดี๋ยวผมจะโทรไปหาเพื่อนร่วมงาน”

“หมายความว่าไง?”เสี่ยวซานจื่อมองไปยังหรุ่ยเหวินเจ๋ ด้วยใบหน้าที่มึนงง

“เขาไม่สามารถทนได้นานขนาดนั้น คงต้องรีบรักษาตั้งแต่ตอนนี้” หรุ่ยเหวินเจ๋หันไปมองชายผมสั้น แล้วเดินเข้าไป ระหว่างทาง ก็มีชายสวมหน้ากากคนนึงที่จู่ๆก็พุ่งเข้ามา บนมือถือมีดเอาไว้ พุ่งแทงไปยังหรุ่ยเหวินเจ๋

แต่หรุ่ยเหวินเจ๋ได้เตรียมป้องกันเอาไว้แล้ว ในวินาทีมีดแทงเข้ามา เขาเผยรอยยิ้มออกมา เขาก้าวเท้าหลบก่อนที่จะถึงตัว ไม่เพียงแค่สามารถหลบมีดของชายสวมหน้ากากได้ แถมยังหยิบมีดทหารขนาดเล็กออกมา แล้วแทงเข้าไปยังท้องของชายสวมหน้ากาก

“อย่าขยะล่ะ เพื่อน ตำแหน่งที่ฉันแทง ตรงกับหลอดเลือดใหญ่พอดี ถ้าเกิดแกขยับแม้แต่น้อย หลอดเลือดใหญ่ของแกก็จะแตก ถึงตอนนั้นแผลนี้ ก็จะมีเลือดพุ่งออกมา ที่นี่ห่างจากโรงบาลอยู่มาก รถพยาบาลที่เร็วที่สุด ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสิบนาที ภายในสิบนาทีนี้ ฉันขอรับประกันว่าเลือดบนตัวของแก คงไหลไปเกินครึ่ง ถึงเวลานั้น ใครก็ช่วยแกไม่ได้”

หรุ่ยเหวินเจ๋มองหน้าของชายสวมหน้ากาก แล้วพูดเตือนด้วยรอยยิ้ม

“มึงขู่กูเหรอ！”ชายสวมหน้ากากไม่ค่อยเชื่อ รู้สึกว่าหรุ่ยเหวินเจ๋คนนี้กำลังโกหกอยู่

“ฮ่าๆ ถ้าเกิดแกไม่เชื่อ แกลองขยับตัวไปทางขวาดูสิ ตำแหน่งที่ฉันแทงอยู่ อยู่ใกล้กับหลอดเลือดใหญ่ของแก ใบมีดอยู่ใกล้กับหลอดเลือดใหญ่ของแก มันอยู่ใกล้กันมาก ลองขยับซะนิด หลอดเลือดใหญ่ของแก ก็จะฉีกขาด”

“นี่เป็นนามบัตรของฉัน ฉันเป็นหมอ” หรุ่ยเหวินเจ๋หยิบบัตรพนักงานของตัวเองออกมา

แค่เอาออกมาโชว์ต่อหน้าชายสวมหน้ากากเพียงแวบเดียว ชายสวมหน้ากากก็เชื่อทันที

“ยืนอยู่แบบนี้ห้ามขยับ รอให้เพื่อนร่วมงานฉันมาก่อน”

หรุ่ยเหวินเจ๋พูด แล้วหยิบมือถือออกมาอย่างใจเย็น แล้วโทรไปหาเพื่อนร่วมงานของตัวเอง “พี่จาง ตรงที่ฉันอยู่มีคนไข้อยู่สองคน คุณต้องมาดูซะหน่อย คนนึงถูกมีดแทงทะลุไปถึงอวัยะข้างใน ผมไม่ได้พูดเล่น มันเป็นความจริง ถ้าเกิดคุณไม่เชื่ออีกเดี๋ยวผมจะถ่ายรูปแล้วส่งไปทางวีแชท ที่อยู่ผมก็จะส่งไปทางวีแชท อีกอย่าง เอาถุงเลือดมาด้วย ผมคิดว่าอีกเดี๋ยว ก็คงจะมีสองคนที่ต้องการเลือดเป็นอย่างมาก”

หรุ่ยเหวินเจ๋พูดไป พร้อมกับหันกลับมามองชายสวมหน้าหน้ากาก “เห้ยเพื่อน แกเลือดกรุ๊ปอะไร?”

“กรุ๊ป O” ชายสวมหน้ากากมองไปยังหรุ่ยเหวินเจ๋ แววตาเผยความหวาดกลัวออกมา

“พี่จาง ได้ยินรึเปล่า? เลือดกรุ๊ป O”

พูดจบ หรุ่ยเหวินเจ๋ก็หันกลับมามองชายสวมหน้ากากอีกครั้ง แล้วถามว่า “เห้ยเพื่อน แกต้องการกี่ถุง”

“ยิ่งเยอะยิ่งดี ผมยังไม่อยากตาย” ชายสวมหน้ากากกระซิบออกไป

“ได้ สองหมื่นต่อหนึ่งถุง จะให้แกห้าถุงแล้วกัน” หรุ่ยเหวินเจ๋มองไปด้วยพร้อมรอยยิ้ม เหมือนกับคนที่หลงไหลในเงินทองเป็นอย่างมาก

หรุ่ยเหวินเจ๋มองไปยังชายสวมหน้ากาก แล้วถามว่า “เอางี้ ถ้าเกิดต้องการก็จ่ายเงินมาก่อน”

“ลูกพี่ คุณเอามาเยอะๆหน่อย ผมกลัวว่ามันจะไม่พอ” ชายสวมหน้ากากพูดอย่างไม่สนอะไร

แววตาของหรุ่ยเหวินเจ๋เป็นประกาย พูดพร้อมหัวเราะ “ได้ ในโกดังมีอีกเยอะ จะเอามาให้แกสักสิบถุง ทั้งหมดก็สองแสน ยังมีค่า ที่คุณหมอต้องออกมานอกสถานที่ ต้องพับแผล ทายาอะไรพวกนั้นอีกที่ต้องจ่าย”