บทที่ 61 หลี่หลง ต้องการลักพาตัวหลี่ต๋าคาง

บทที่ 61 หลี่หลง ต้องการลักพาตัวหลี่ต๋าคาง

หลี่ฝางลงจากรถ เดินผ่านถนนที่ขรุขระช่วงหนึ่ง ระหว่างทางเขาล้มลงกลางทาง หลังจากพยายามลุกขึ้นมาใหม่ หลี่ฝางก็เอ่ยค่อนแคะ

"ถนนพวกนี้มันอะไรกัน ทำไมถึงเดินยากเดินเย็นขนาดนี้”

“ใกล้ถึงแล้ว ถอดหน้ากากของนายออกมา” หนึ่งในนั้นกล่าวขึ้น

หลังจากถอดหน้ากาก หลี่ฝางก็มองไปรอบ ๆ

นี่คือภูเขาลูกหนึ่ง และคนเหล่านี้กำลังพาหลี่ฝางขึ้นภูเขาไป

“พี่ๆ ทั้งหลาย พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่?” หากถูกพาขึ้นเขาไปจริงๆ อย่างนั้นก็อันตรายแน่แล้ว

หลี่ฝางจำภูเขาลูกนี้ได้ มันถูกคนท้องถิ่นเรียกว่าภูเขาเหลือง บนเขาไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ เป็นสถานที่ที่ดีเยี่ยมสำหรับการฆ่าคนและฝังศพ

“ขึ้นไปแล้วนายก็รู้เอง" หลี่ฝางจำชายหัวสกินเฮดผู้นี้ได้ ไม่กี่วันก่อนคนผู้นี้ร่วมมือกับตู้เฟยในการจับตัวเขา

“เร็วเข้า อย่าคิดหนี” ชายหัวสกินเฮดจ้องไปที่หลี่ฝาง

“ต่อให้ฉันอยากวิ่ง จะวิ่งยังไงได้ล่ะ” หลี่ฝางพูดไม่ออกเล็กน้อย ทั้งหน้าหลังล้วนมีคนจับตาดูเขาอยู่ นอกจากว่าตนเองจะบินได้ ต่อให้คิดหนีก็คงหนีไปไหนไม่รอด

เมื่อไปถึงบนยอดเขา หลี่ฝางก็เห็นวัดแห่งหนึ่ง

หลี่ฝางบ่นพึมพำ วัดนี่สร้างตอนไหนกัน ทำไมตอนเด็กๆ เขาไม่เคยเห็น?

“เข้าไป”

ชายหัวสกินเฮดเตะก้นของหลี่ฝาง ให้เขาเข้าไปด้านใน

“อ๊ะ!”

ทันทีที่หลี่ฝางเข้าไป เขาก็ร้องออกมาเสียงดัง

“ร้องอะไร ลองร้องขึ้นมาอีกฉันจะฆ่าแก” ชายหัวสกินเฮดเอ่ยกับหลี่ฝางอย่างเย็นชา

“ปล่อยให้เขาร้องไปเถอะ ในป่าเขาแบบนี้ ต่อให้ร้องจนคอแตก ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก” ในเวลานั้นเองหลี่หลงก็เดินออกมา

หลี่ฝางกลืนน้ำลาย เขาไม่ได้ตั้งใจจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่เมื่อกี้เขาตกใจจริงๆ

ในวัดแห่งนี้มีรูปปั้นอยู่ตรงกลาง อีกทั้งรูปปั้นนั้นมีหน้าตาคล้ายกับลูกพี่หลี่

ด้านหน้าของรูปปั้น มีโลงศพคริสทัลวางอยู่ ในนั้นวางศพของลูกพี่หลี่เอาไว้

ลูกพี่หลี่ที่ตายไปแล้วทั้งร่างขาวซีด บนตัวสวมชุดสวมชุดเสื้อคอจีน

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฝางได้ใกล้ชิดกับศพขนาดนี้

“คุกเข่า” หลี่หลงเดินเข้ามาและตะโกนใส่หลี่ฝาง

หลี่ฝางพยายามทำตัวให้สงบ "หลี่หลง นี่นายกำลังทำอะไรกันแน่?”

“คุกเข่าให้พ่อของฉันก่อนแล้วค่อยคุยกับฉัน” หลี่หลงกล่าวอย่างเย็นชา

อันที่จริงการคุกเข่าให้คนตายไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ประเด็นคือตนกับลูกพี่หลี่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันสักนิด ตนเองจึงคุกเข่าไม่ลง

แต่หลังจากลังเลชั่วครู่ หลี่ฝางก็ยังคุกเข่าลง

หลี่ฝางพูดซ้ำ "หลี่หลง นายพาฉันมาที่นี่ เพื่ออะไรกันแน่?”

“ฉันขอถามนาย นายให้จางกงหมิงยืมเงินไปใช่หรือไม่” หลี่หลงมองไปที่หลี่ฝางและเอ่ยถาม

หลี่ฝางตะลึงไปสักพัก หลี่หลงรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

“แม่งเอ้ย ฉันกำลังต่อสู้กับจางกงหมิงอยู่ แกให้เงินมัน ก็เท่ากับให้ความช่วยเหลือยื่นอาวุธให้กับมันไม่ใช่หรือไง” หลี่หลงเข้ามาและเตะหลี่ฝางเข้าหนึ่งที จากนั้นจึงด่าต่อ “แกคิดอยากให้ฉันตายใช่ไหม!”

“นายจับตัวฉันมา ก็เพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ?” หลี่ฝางพูดไม่ออกอยู่บ้าง ก็แค่เงิน 100000 หยวน จะสร้างอาวุธได้มากแค่ไหนกันเชียว

แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องเงิน อย่างนั้นหลี่ฝางก็ง่ายจะจัดการแล้ว

หลี่ฝางหัวเราะและเอ่ย "เอาอย่างนี้ นายปล่อยฉันไป ฉันให้นาย 100000" หยวนเหมือนกัน เป็นไง?”

“อย่าหัวเราะ” หลี่หลงจ้องหลี่ฝาง "ศพพ่อของฉันยังอยู่ที่นี่"

หลี่ฝางเก็บรอยยิ้ม จากนั้นจึงพูดอย่างเคร่งขรึม "หลี่หลง ฉันให้จางกงหมิงยืมเงิน 100000 หยวน และให้นายยืมเงิน 100000 หยวน เป็นไง?”

หลี่หลงขมวดคิ้ว และมองไปที่หลี่ฝางอย่างเย็นชา "แกมันไร้เดียงสาเกินไป แกคิดว่ามาถึงตรงนี้แล้ว เงิน 100,000 หยวนจะทำให้ฉันยอมง่ายๆ หรือไง?”

“คืนนั้นอยู่แถวๆบาร์ พี่น้องคนหนึ่งของฉันถูกชนจนพิการ อีกคนหนึ่งสมองได้รับการกระทบกระเทือน ส่วนอีกคนมีเลือดออกในกะโหลกจนเกือบตาย แค่ค่ารักษาพยาบาลของพวกเขาก็ไม่ต่ำกว่า 500000แล้ว” หลี่หลงตะคอกออกมา