บทที่ 621 แผนร้ายของลูกพี่หลิน

“ทำไมเหรอ ร่างกายผอมแห้งแบบแก ยังคิดที่จะต่อยกับฉัน?”

จางเสี่ยวเฟิงหัวเราะอย่างเย้ยหยันพลางกล่าว: “แกยังจำได้ไหมว่าตอนที่พวกเราอยู่ม.ปลายมีเรื่องชกต่อยกันกี่ครั้ง? ครั้งนั้นแกถูกฉันต่อยจนคุกเข่าอ้อนวอนเลยไม่ใช่เหรอ?”

เป็นความจริง ชีวิตนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายเวลาสามปี ระหว่างหลี่ฝางและจางเสี่ยวเฟิงได้เกิดการปะทะขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แล้วก็จริงที่หลี่ฝางไม่เคยชนะเลยสักครั้ง

แต่ว่าคุกเข่าอ้อนวอน มันไม่จริงเลยสักนิด

แต่ว่าที่แพ้ในตอนนั้น เป็นเพราะร่างกายขาดแคลนอาหาร บวกกับนอนไม่ค่อยหลับ สภาพจิตใจและร่างกาย ต่างก็ไม่ค่อยจะดี แต่มาวันนี้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตลอดระยะเวลามานี้ หลี่ฝางได้วิ่งออกกำลังกาย ฟิตร่างกายอยู่ไม่ขาด

“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าลูกหมาที่น่าสงสารตอนม.ปลาย จะกลายมาเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่ในวันนี้” จางเสี่ยวเฟิงกล่าวด้วยท่าทีริษยาเล็กน้อย

“นั่นนะสิ ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าเพื่อเงินแล้ว แกจะมาฆ่าฉัน” หลี่ฝางกล่าวอย่างเรียบ ๆ

“ถึงยังไง เราก็เป็นรูมเมทกันมาตั้งสามปีแน่ะ”

หลี่ฝางหัวเราะเหอะ ๆ กล่าว: “ในความเป็นจริงแล้ว ตอนนี้ฉันก็อยากเป็นทาสของแก แต่ก็น่าเสียดาย ฉันรู้ว่าแกไม่ต้องการฉันหรอก”

“ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลงกับแกแล้ว มัวชักช้า จะมีคนมาเห็นเอาได้”

จางเสี่ยวเฟิงเม้มปาก แล้วกล่าว: “หลี่ฝาง วันนี้เราสองคน ดูเหมือนว่าจะสามารถรอดชีวิตไปได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

“อืม หลังจากตายไป อย่าลืมไปทักทายตู้เฟยด้วยล่ะ” หลี่ฝางพยักหน้า พลางกล่าว

“แม่งเอ๊ย”

หลังจากที่จางเสี่ยวเฟิงสบถออกมาแล้ว เขาก็ตรงดิ่งเข้ามาหาหลี่ฝาง ความเร็วของเขานั้น นับได้ว่าเร็วมาก ดูเหมือนว่าช่วงเวลาที่ไม่ได้เรียนหนังสือ จางเสี่ยวเฟิงคนนี้ ก็ได้พัฒนาขึ้นมาเหมือนกัน

แน่นอน ตัวหลี่ฝางเองนั้นก็สุขุมและใจเย็นอย่างสุดขีด

หากเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ หลี่ฝางคงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว แต่หลังจากที่เขาได้ผ่านเรื่องรบราฆ่าฟันมาตั้งมากมาย ในวันนี้หลี่ฝางเองก็ได้พัฒนาขึ้นมาเยอะมาก

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มองดูฝีเท้าของจางเสี่ยวเฟิง ในวินาทีที่จางเสี่ยวเฟิงกระโจนเข้ามานั้นเอง ทันใดนั้นหลี่ฝางก็พลันขยับตัว อ้อมไปด้านหลังของจางเสี่ยวเฟิง และมีดที่อยู่ในมือของเขา ก็กรีดเข้าไปที่แผ่นหลังของจางเสี่ยวเฟิง

จางเสี่ยวเฟิงกัดฟันกรอด และไม่ได้เสียงร้องใด ๆ ออกมา แต่บนใบหน้าของเขาได้ปรากฏแววความตื่นตระหนกและโมโหขึ้นมา: “นึกไม่ถึงว่าไม่เจอกันแค่เดือนเดียว แกเหมือนกับเปลี่ยนเป็นคนละคนแน่ะ”

“เพราะฉะนั้น วันนี้แกไม่มีทางชนะแล้ว” หลี่ฝางเอ่ยขึ้นมาอย่างเรียบ ๆ

จางเสี่ยวเฟิงไม่ได้พูดมากอะไร และพุ่งเข้าใส่หลี่ฝางอีกครั้ง ครั้งนี้ เขายังได้ส่งสายตาให้กับเซี่ยลู่ ความหมายคือให้เซี่ยลู่ช่วยเขาอีกแรง

แต่เซี่ยลู่ไม่ได้ไง่ถึงขนาดนั้น ในมือของหลี่ฝางมีมีดอยู่ แต่ในมือของเธอกลับไม่มีอาวุธใด ๆ เลย แล้วจะกล้าถลาเข้าไปอย่างไม่ลืมหูลืมตาได้ยังไง?

เซี่ยลู่มองไปรอบ ๆ อยู่สักพัก แล้วสายตาก็ได้เห็นท่อนไม้ท่อนหนึ่ง

ในตอนนี้หลี่ฝางและจางเสี่ยวเฟิงก็ได้ผัวพันเข้าด้วยกัน บนร่างกายของจางเสี่ยวเฟิง ถูกมีดของหลี่ฝางแทงอยู่ไม่หยุด

หลังจากที่ถูกแทงหลายครั้งติดต่อกัน ในที่สุดเซี่ยลู่ก็ถลาเข้ามา เล็งไปที่หลี่ฝาง แล้วฟาดท่อนไม้เข้าใส่

หลี่ฝางเจ็บปวดจนหน้าตาบิดเบี้ยว เข้าหันหน้ากลับไป แล้วหมุนตัวเตะเข้าที่ร่างเซี่ยลู่ จางเสี่ยวเฟิงถือโอกาสนี้จู่โจม แล้วแทงมีดเข้าใส่หลีฝาง

การจู่โจมในครั้งนี้ มีดเพียงแค่กรีดเข้าที่แขนของหลี่ฝางเล็กน้อย ไม่ได้เป็นแผลลึกอะไร

หลี่ฝางขมวดคิ้ว เขามองคนทั้งสองแล้วกล่าว: “ฉันไม่อยากฆ่าพวกแก ถ้าพวกแกกลับใจในตอนนี้ ฉันจะปล่อยพวกแกไปก็ได้”

“โดยเฉพาะเธอ เซี่ยลู่” หลี่ฝางมองเซี่ยลู่ กล่าว: “ตู้เฟยไม่อยากให้เธอเป็นแบบนี้ เขาได้บอกกับฉันก่อนที่เขาจะตาย ว่าเขาต้องขอโทษเธอ”

“เธอยังจำได้ไหม ตอนที่ฉันโทรหาแพทย์แผนจีนของเธอน่ะ?”

หลี่ฝางกล่าว: “ความแค้นระหว่างฉันกับตู้เฟย ได้ถูกขจัดไปแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็ เขาก็คงไม่ให้ฉันช่วยส่งข่าวหรอก”

“แต่นายก็เป็นคนฆ่าเขาจริง ๆ ” เซี่ยลู่กล่าว

หลี่ฝางหัวเราะเอิ๊กอ๊าก: “ใช่ ตู้เฟยถูกฉันฆ่าตายจริง ๆ แต่ต่อให้ฉันไม่ฆ่าเขา เธอคิดว่าเขายังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเหรอ? พ่อแม่แท้ ๆ ของเขา ตายในเงื้อมมือของเขา และแม่ของเขา ก็ได้ตายในอ้อมกอดของเขา เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีชีวิตต่อไปจะมีความหมายอะไร?”

“อีกอย่าง เขาเกือบทำให้ลู่หลุ่ยต้องตาย แล้วยังต้องการฆ่าฉัน แล้วฉันไม่ควรฆ่าเขาหรือยังไง?”

“ถึงแม้ฉันจะฆ่าเขา แต่ก็ได้ช่วยเขาสร้างสุสาน นี่ก็นับว่าเมตตาที่สุดแล้ว เธอยังจะให้ฉันทำยังไงอีกล่ะ?”

หลังจากที่หลี่ฝางพูดจบ เซี่ยลู่ก็กล่าวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง: “ฉันไม่สน นายฆ่าตู้เฟย ฉันก็จะล้างแค้นแทนเขา”

หลี่ฝางขมวดคิ้วอย่างหมดคำจะพูด: “ตอนที่ตู้เฟยยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เห็นว่าเธอจะรักเขามากขนาดนี้เลย แม่ง คิดจะฆ่าฉันอย่างเดียว ก็ไม่ใช่เพราะเงินหรอกเหอ?”

บนใบหน้าของหลี่ฝาง ก็ปรากฏแววดุร้ายออกมา

“พวกแกสองคน ต่างก็ต้องตายในวันนี้” หลี่ฝางกล่าวอย่างเต็มไปด้วยกระแสอาฆาต

กล่าวไป หลี่ฝางก็ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปหาเซี่ยลู่ และจางเสี่ยวเฟิงก็วิ่งตามหลังมาติด ๆ แต่หลี่ฝางก็ไม่ได้สนใจ เขาแทงมีดเข้าใส่บริเวณท้องของเซี่ยลู่ แล้วดึงออกมา

และมีดในมือของจางเสี่ยวเฟิง ในขณะที่กำลังจะแทงเข้าไปในร่างของหลี่ฝางนั้น ลูกเล็กกลม ๆ ขนาดเล็กลูกหนึ่ง ก็ได้พุ่งเข้าใส่จางเสี่ยวเฟิง จนทำให้แขนของเขาเป็นรู

เงยหน้าขึ้นไปมอง หลี่ฝางมองเห็นส้าวส้วยนั่งอยู่บนริมหลังคา

หลี่ฝางขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าว: “นายมาตั้งนานแล้ว?”

ส้าวส้วยพยักหน้า

“แล้วทำไมนายถึงไม่ลงมือเร็วกว่านี้ล่ะ?” หลี่ฝางมองส้าวส้วยอย่างหมดคำจะพูด

“เจ้านายต้องการยืนหยัดด้วยตัวเองมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอครับ ผมรู้ว่าคุณไม่อยากพึ่งพาผมมากจนเกินไป ดังนั้นผมเลยไม่ลงมือ” ส้าวส้วยยิ้มพลางอธิบาย

“เชรด ฉันตกใจแทบตายน่ะ ดูสิ เหงื่อเต็มหลังฉันไปหมด จนเสื้อผ้าเปียกหมดแล้ว” หลี่ฝางถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอก ในที่สุดเหตุการณ์ที่น่าตกใจนี้ก็ผ่านมาไปแล้ว

หลี่ฝางพันบาดแผลที่แขนให้กับตัวเองอย่างลวก ๆ กล่าว: “เห็นจางเสี่ยวเฟิงบอกว่า ข้างนอกมีคนคอยสนับสนุนร่วมมือกับมัน”

“จางเสี่ยวเฟิง รถคันนั้นยี่ห้อไหน เลขทะเบียนอะไร?” หลี่ฝางหันหน้ากลับ แล้วเอ่ยถามจางเสี่ยวเฟิง

จางเสี่ยวเฟิงเงียบขรึม ในตอนแรกเขาไม่คิดจะพูด หลี่ฝางพูดกับส้าวส้วยต่อ: “ถ้ามันไม่พูด นายก็ช่วยฉันโยนมันลงไปข้างล่างแล้วกันนะ”

“ยินดีให้บริการครับ”

ส้าวส้วยกระโดดลงมาทันที เพียงสองสามก้าวก็มาถึงด้านหน้าจางเสี่ยวเฟิงแล้ว หลังจากที่เห็นฝีมือของส้าวส้วย จางเสี่ยวเฟิงก็รีบพูดทันที: “รถเชิงพาณิชย์สีดำคันหนึ่ง”

“เลขทะเบียนXXX”