บทที่ 653 อย่าปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว

คนพวกนี้ ไม่ค่อยถนัดใช้มีดสักเท่าไหร่

ยังไงซะ เหตุผลที่พวกเขาฝึกการต่อสู้ ก็เพื่อที่จะให้สุขภาพแข็งแรง

แต่การใช้งานมีด มันก็ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้มากอะไร

ใบหน้าของซุนจิ้น ได้เผยจิตสังหารออกมา เขาชี้มีดขึ้นมา แล้วมุ่งเข้าไปยังกลางวง

“ท่านเจ้าบ้าน！”

พอเห็นซุนจิ้นถือมีดแล้วพุ่งเข้าไปกลางวง คนของบ้านตระกูลจูเก่อ ก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

เจ้าบ้านของบ้านตระกูลจูเก่อคนนี้ คืออนาคตของตระกูลจูเก่อ

ถ้าเกิดซุนจิ้นเป็นอะไรขึ้นมา งั้นพวกเขา จะทำอะไรต่อไปดีล่ะ?

ยังไงซะ สมบัติที่อยู่ข้างในถ้ำ มีเพียงแค่ซุนจิ้นคนเดียวที่สามารถเอาออกมาได้

เพียงแป๊บเดียว ทุกๆคนก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

“อย่าให้เจ้าบ้านคนใหม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย” คนสูงอายุคนนึงของตระกูลจูเก่อพูดขึ้นมา “ปกป้องเขาให้ดี”

ซุนจิ้นรู้สึกมีชีวิตชีวา อาละวาดอยู่กลางวง ดูทรงพลังเป็นอย่างมาก

คิดจะปกป้องเขา?

จะปกป้องยังไงล่ะ?

วิธีเดียว ก็คือเชื่อฟังคำพูดของซุนจิ้น จัดกัดพวกชุดขาว ไปให้หมด

แค่แป๊บเดีย คนร้อยกว่าคนของบ้านตระกูลจูเก่อ ก็พุ่งเข้าไปทั้งหมด

เดิมที คนฝั่งไอ้หน้าหนวด เริ่มที่จะทนไม่ไหวแล้ว

แต่พอมีคนของตระกูลจูเก่อเข้าร่วม คนของไอ้หน้าหนวด จู่ๆก็มีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง

หลี่ฝางมองไปยังลุงเฉียน แล้วหัวเราะออกมา “ในเมื่อซุนจิ้นมาตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมคุณถึงไม่ให้ออกมาช่วยตั้งแต่แรก?”

“เคยได้ยินเรื่องสงครามจวี้ลู่ไหม? (สงครามจวี้ลู่เป็นการต่อสู้ในราชวงศ์ฉินโดยเซี่ยนหยู่เป็นผู้นำ เพื่อโค่นล้มราชวงศ์ฉิน นับว่าเป็นก่อกบฏสำคัญครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน) ไอ้หน้าหนวดมีคนแค่นั้น พวกเขาต้องเผชิญกับคนกว่าสองร้อยคน ถ้าคิดจะชนะ ก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลก แต่ด้วยความที่จำนวนมันห่างกันเกินไป ศัตรูที่มา ก็ล้วนเป็นยอดฝีมือ โอกาสชนะอย่างมากก็แค่สามสิบ เพราะงั้น การที่ฉันให้ไอ้หน้าหนวดต่อสู้กับพวกมันก่อน พอสู้กันได้สักพัก ตอนที่ไอ้หน้าหนวดกำลังจะแพ้ ส่วนอีกฝ่ายก็กำลังเหนื่อยล้า จากนั้นฉันคอยให้ซุนจิ้นพาคนเข้ามา ก่อนหน้านี้อีกฝ่าย สู้กับคนแค่สี่สิบคนก็เกือบจะแพ้แล้ว ตอนนี้ พอถูกล้อมไปด้วยคนกว่าร้อยคน ฮ่าๆ คุณลองคิดดู จิตใจของพวกเขา จะสิ้นหวังขนาดไหน?”

“เพราะงั้น คนสองร้อยกว่าคนที่เหนื่อยล้า ไม่มีทางเป็นคู่มือของซุนจิ้นไปได้”

“ถ้าเกิดฉันให้ซุนจิ้นเข้ามาตั้งแต่แรก ด้วยจำนวนคน พวกเราก็ไม่ได้เปรียบอะไร ด้านพลังกำลัง ก็คงไม่ต่างอะไรกันมาก เพราะงั้น โอกาสชนะอย่างมากก็แค่ห้าสิบห้าสิบ”

“และตอนนี้ ฉันก็มั่นใจว่าชนะได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์” ลุงเฉียนพูดพร้อมเสียงหัวเราะ

หลังจากที่พูดจบ หลี่ฝางก็เริ่มรู้สึกกังวลโหจื่อขึ้นมาเล็กน้อย

“งั้นโหจื่อล่ะ? ทำไมผ่านมานานขนาดนี้ เขายังไม่กลับมาอีก?” หลี่ฝางถามด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

ลุงเฉียนส่ายหัว “ทางด้านโหจื่อ เขาคงมีแต่ต้องพึ่งตัวเอง”

“หมายความว่าไง? หลี่ฝางทำหน้าเครียด ใบหน้าจู่ๆก็หนักอึ้งขึ้นมา

“คนที่บุกเข้ามาบนเขาวันนี้ มีคนนึงที่ชื่อว่าราชาหมาป่า และราชาหมาป่าคนนี้ เป็นทหารรับจ้างที่มีฝีมือมากคนนึง แต่เพราะชอบทำอะไรเกินกว่าเหตุ และไม่สนกฎระเบียบ เพราะงั้นหลายปีมานี้ จึงมีเรื่องการโลกของทหารรับจ้าง และก็อีกหลายประเทศ”

“ถึงกระทั่ง มีคนมากมายที่ตั้งเงินรางวัลหัวหน้าของพวกเขา แถมยังจ่ายหนักอีกด้วย พวกเขาไม่มีทางเลือก จึงต้องหนีออกมา”

“นึกไม่ถึงว่า พวกเขากลับมาอยู่ที่เมืองเอก แถมยังกลายเป็นหมาเฝ้าบ้าน ของตาแก่พวกนั้น”

ลุงเฉียนหัวเราะ รอยยิ้มนั้นดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความดูหมิ่น

“คิดว่าการที่นานขนาดนี้โหจื่อยังไม่กลับมา จะต้องเจอกับราชาหมาป่าเข้าแน่ๆ” ลุงเฉียนอธิบาย

“ลุงเฉียน งั้นพวกเขาสองคนใครเก่งกว่ากัน?” หลี่ฝางถามด้วยความกังวล

“ฮ่าๆ ใครเก่งกว่าใครฉันก็ไม่แน่ใจ แต่โหจื่อไม่เป็นอะไรแน่นอน ตรงจุดนี้ คุณวางใจได้ ต่อให้เขาจะไม่สามารถเอาชนะได้ แต่ก็ยังหนีได้ แต่เจ้าราชาหมาป่า ในเมื่อเขาเข้ามาเหยียบถึงถิ่นของพวกเรา ก็ไม่มีทางที่จะออกไปได้แบบมีชีวิต”

“บุกเข้ามา แล้วคอยหนีออกไป ฮ่าๆ”

ลุงเฉียนหัวเราะด้วยความดูถูก “คิดว่าเป็นฐานลับของสโมสรเจียงหนานเหรอ”

หลี่ฝางพอได้ยินความหมายที่ลุงเฉียนพูดออกมา ดูเหมือนว่าการป้องกันของฐานลับสโมสรเจียงหนาน จะดูด้อยกว่าสถานตากอากาศแห่งนี้สักอีก

“จริงสิ แกกับโก่เอ๋อเป็นยังไงกันบ้าง?” จู่ๆลุงเฉียนก็ถามขึ้นมา

“ก็ดี ทำไมเหรอ?” หลี่ฝางถาม

ลุงเฉียนลังเลไปพักนึง สิ่งที่อยากจะพูด ก็กลืนน้ำลายกลับไป

“ลุงเฉียน คุณมีอะไรที่อยากจะพูดรึเปล่า?” หลี่ฝางถาม

“ช่างเถอะ ไว้พูดทีหลัง เรื่องยังไม่ถึงขั้นนั้น” ลุงเฉียนพูดจาสองแง่สองง่าม และประตูของร้านกาแฟ ก็ถูกเปิดขึ้นมา

โหจื่อที่เปียกไปทั้งตัวมาถึงร้านกาแฟแล้ว หาน้ำมาหนึ่งขวด เปิดฝา แล้วก็ดื่มน้ำดังอึกๆ

“แม่งเอ๊ย นึกไม่ถึงว่าสถานที่อย่างเมืองเอก ยังมีคนที่มีฝีมือขนาดนี้เหลืออยู่อีก”

โหจื่อทำหน้าเครียด พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อย “เกือบจะกลับมาไม่ได้แล้ว”

“ดูเหมือนแกจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร” หลี่ฝางพูดด้วยน้ำเสียงที่โล่งอก

“มันแน่อยู่แล้ว คิดว่าฉันเป็นใครกันล่ะ?”

“แต่ว่า ไอ้เจ้านี่ค่อนข้างจะเคี้ยวยาก ฉันใช้กระสุนไปตั้งเจ็ดนัด ถึงล้มมันลงได้” โหจื่อพูดด้วยสีน้ำที่ตึงเครียด “แถม กระสุนนัดสุดท้าย ถ้าเกิดไม่สามารถเอาชีวิตมันได้ เขาก็คงเอาชีวิตฉันไปแล้ว”

“ เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดซะแล้ว”

โหจื่อส่ายหัว แล้วพูดออกมา

ลุงเฉียนมองไปที่โหจื่อแวบนึง “แกหนีไม่เป็นรึไง?”

“หนี? ฉันดูเหมือนคนที่ชอบวิ่งหนีรึไง?” โหจื่อหัวเราะเย้า

“แกเคยหนีมาแล้วสามสิบเจ็ดครั้ง ถ้านับเรื่องวิ่งหนี ก็มีแค่แม่มดที่เหนือกว่าแกหน่อยนึง” ลุงเฉียนพูดออกมาอย่างหมดเปลือกด้วยไม่รักษาน้ำใจ

โหจื่อมองลุงเฉียนด้วยหางตา แล้วถามว่า “ทางด้านไอ้หน้าหนวดเป็นยังไงบ้าง? แม่งเอ๊ย ยังไม่เรียบร้อยอีกเหรอ?”

“แกไปช่วยพวกเขาสู้เถอะ”

ลุงเฉียนพูด “สองร้อยกว่าคน จัดการค่อนข้างยาก”

“ได้”

โหจื่อหัวเราะ แล้วยืนขึ้นมาอีกครั้ง หลี่ฝางมองไปยังลุงเฉียนแวบนึง ถามด้วยความสนใจว่า “ลุงเฉียน จะให้ช่วยสู้ยังไง? ให้โหจื่อเข้าไปช่วยหรือว่า?”

“โหจื่อไม่ต้องลงมือ” ลุงเฉียนพูด

“ไม่ต้องลงมือ แล้วจะไปช่วยสู้ยังไง?” หลี่ฝางมึนงงเข้าไปใหญ่

“ในเมื่อแกอยากจะรู้ขนาดนั้น ลองตามเข้าไปดูก็จะเข้าใจเอง?” ลุงเฉียนพูด พร้อมเสียงหัวเราะ

“ฉันออกไปได้แล้วเหรอ?”

น้ำเสียงของหลี่ฝางมีความตื่นเต้นเล็กน้อย

ยังไงซะ พอเป็นแบบนี้ ก็เป็นการบอกว่าพวกศัตรูที่บุกมาที่สถานตากอากศ คงใกล้จะถูกกำจัดจนหมดแล้ว