บทที่ 666 ฟีนิกซ์แข็งแกร่งขึ้น

ในเวลานี้ ลุงเฉียนนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟา ดูสงบและผ่อนคลาย แต่จริงๆ แล้วเขาแป็นกังวลมาก

ระยะเวลาทั้งคืน ลูกชายของท่านลู่ ลู่เฟย น่าจะถึงเมืองหลวงแล้ว？

ไอ้คนที่ชื่อลู่เฟยคนนี้ ไม่ใช่บุคคลธรรมดา

ตระกูลลู่เป็นเพราะมีลู่เฟยอยู่ ตระกูลลู่ถึงสง่าขนาดนี้ได้ ตลอดทั้งวันใช้ชีวิตอิทธิพลมืดที่สโมสรเจียงหนาน เพลิดเพลินกับชีวิตที่แสนสุขและผ่อนคลาย

สำหรับตระกูลลู่ที่ใหญ่ขนาดนี้ ลู่เฟยไม่เพียงควบคุมดูแลได้อย่างเป็นระเบียบ และยังทำให้ตระกูลลู่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างมั่งคง

“มีข่าวดี？”

ได้ยินว่ามีข่าวดี สายตาที่เหนื่อยล้าของลุงเฉียน สว่างขึ้นทันที

“ลูกพี่ใหญ่กับส้าวส้วยจะกลับมาแล้ว？”

เวลานี้สำหรับลุงเฉียน ข่าวดีเรื่องเดียว น่าจะเป็นการกลับมาของหลอซ่ากับส้าวส้วย

โหจื่อส่ายหัว แล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ใช่เรื่องนี้”

ได้ยินแบบนั้น สายตาที่สว่างของลุงเฉียนหายไปทันที สิ่งที่เข้ามาแทน คืออาการเดิมก่อนหน้านั้น

“แล้วยังมีข่าวดีอะไรอีกเหรอ？”

ลุงเฉียนพูดออกมาอย่างหมดแรง

“หรือนายจะมาบอกฉัน นายหารักแท้เจอแล้ว？” ลุงเฉียนเหลือบไปมองโหจื่อ แล้วพูดออกมา

ใบหน้าของโหจื่อ พูดอะไรไม่ออก： “เหล่าเฉียน ลุงทำแบบนี้ก็ไม่มีความหมายสิ แอบฟังเรื่องส่วนตัวของคนอื่นได้ไง！”

“ยังจะเรื่องส่วนตัวอีก？นายลืมไปแล้วเหรอ ทั้งรีสอร์ต นอกจากห้องน้ำแล้ว ทุกที่เต็มไปด้วยกล้องวงจร ดังนั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในรีสอร์ต ไม่รอดพ้นสายตาของคนแก่อย่างฉันคนนี้หรอก” ลุงเฉียนพูดออกมา： “ฉันก็ไม่อยากดู，ก็แค่……”

“พอแล้ว ฉันกับคุณหนู่ใหญ่ตระกูลฉิน ก็แค่เล่นๆ เท่านั้นเอง เมื่อคืนฉันช่วยเหลือเธอ เธอตอบแทนฉัน ก็แค่นั้นเอง”

“ลุงเฉียน อย่าคิดมาก”

โหจื่อมองไปที่ลุงเฉียน แล้วอธิบายออกมา

“เคอๆ คิดมากอะไรกัน ถึงแม้พวกนายจะอยู่ด้วยกัน ก็ไม่เห็นมีอะไรไม่ดี” ลุงเฉียนพูดแล้วยิ้มออกมา

“ทำแบบนั้นไม่ได้ อย่าว่าแต่ฉินหยีหรันเป็นภรรยาของมู่หรงฉางเฟิงเลย ถึงแม้เธอจะเป็นสาวโสด ฉันก็คบกับเธอไม่ได้ อย่าลืมสิ องค์หญิงYavin ยังรอฉันอยู่”

โหจื่อพูดออกมา

ลุงเฉียนเหลือบไปมองโหจื่อแล้วพูดขึ้นว่า： “นายอย่าฝันเลย องค์หญิงYavinจะแต่งงานกับนายได้ยังไง นายอย่าเพ้อฝันไปเองฝ่ายเดียวเลย”

“ช่างมันเหอะ เรามาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ รีบพูดให้ฉันฟังสิ ขาวดีของนาย มันคืออะไรกันแน่？” มองไปที่โหจื่อ ลุงเฉียนถามออกมา

โหจื่อหัวเราะเหะๆ แล้วเดินสองสามก้าวเพื่อไปหาลุงเฉียน： “พูดออกมา ลุงต้องไม่เชื่อแน่นอน”

“เมื่อคืน ลุงทายดูสิว่าฉันเจอใคร？” โหจื่อมองไปที่ลุงเฉียนเพื่อให้เขาทาย

ลุงเฉียนมองไปที่โหจื่ออย่างสนใจ แล้วถามออกมาว่า： “เจอใครเหรอ？”

“ฉันเจอฟีนิกซ์”

โหจื่อหรี่ตาลงแล้วพูดขึ้นว่า： “ฉันไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าเมื่อคืนจะเจอเธอ”

“เมื่อคืนฉันตามคุณชายเล็กไปช่วยสองพี่น้องตระกูลฉิน ฟีนิกซ์ออกมาขัดขวางกลางทาง และบีบฉันไปถึงทางตัน ทำให้แผนการช่วยเหลือของฉันชะงัดและล้มเหลวไปชั่วคราว ยังดีที่มู่หรงฉางเฟิงประมาท เลยตกอยู่ในมือของฉัน สุดท้าย ฉันใช้มู่หรงฉางเฟิงเป็นตัวประกัน แลกคุณหนูทั้งสองคนของตระกูลฉินกลับมาได้

หลังจากที่โหจื่อพูดจบ ลุงเฉียงขมวดคิ้วเข้าหากัน พูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า： “นี่คือข่าวดีที่นายจะมาบอกฉันอย่างนั้นเหรอ？”

“ไม่ใช่แน่นอน” โหจื่อส่ายหัวแล้วพูดขึ้นว่า： “ข่าวดีที่ฉันจะพูดกับลุงก็คือ เมื่อคืนฉันรู้มาจากปากของมู่หรงฉางเฟิง เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของฟีนิกซ์”