บทที่ 670 ปัญหาของหลิงหลง

“นายคิดว่าฉันทำอะไรนายไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม？”

ลู่เฟยมองไปที่โหจื่อ ใบหน้าเย็นชาแล้วพูดขึ้นว่า： “ฉันก็แค่ไม่อยากให้เลือดไหลออกมาเป็นลำธารเท่านั้นเอง”

“เลือดไหลออกมาเป็นลำธารเหรอ？เคอๆ ถ้าเลือดไหลออกมาเป็นลำธาร เลือดที่อยู่ในลำธารนั้น ก็ต้องมีเลือดของพ่อนายรวมอยู่ด้วย” โหจื่อยิ้มจางๆ พูดออกมา： “ถ้านายอยากทำ ก็ทำแบบนั้นได้”

“แต่นายไม่ต้องเอาเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นมาข่มขู่ฉัน เพราะไม่มีประโยชน์อะไร ฉันกับพวกเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไร” โหจื่อยิ้มแล้วพูดออกมา

“ไม่มีความสัมพันธ์ แล้วนายยังออกหน้าช่วยพวกเขาา？” ลู่เฟยมองโหจื่อด้วยสายตาสงสัย

“เคอๆ ฉันไม่ได้ช่วยพวกเขาออกหน้า ฉันแค่หลอกใช้พวกเขา มาดัดนิสัยนายก็เท่านั้นเองถ้านายไม่เชื่อ นายไปสอบถามดูก็ได้ ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นาน รู้จักพวกเขายังไม่เกินสองเดือน ระยะเวลาสองเดือน ความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงไหนได้？ถึงแม้นายจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด ฉันก็ไม่เป็นไร เพราะว่า ฉันจะช่วยพวกเขาแก้แค้น”

“แน่นอน ถ้านายต้องการข่มขู่ฉัน ฉันมีอาจารย์สองคน คนหนึ่งชื่อเมี๋ยวชุ่ย คนหนึ่งชื่อส้าวส้วย และยังมีเพื่อนอีกหลายคน ร้านกาแฟตรงข้ามมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ผู้จัดการร้านที่ชื่อหลิงหลง และเจ้ารองเฉียน ลูกพี่ใหญ่ของฉันหลอซ่า ขอแค่นายจับตัวพวกเขาได้ สามารถมาหาฉัน หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต”

โหจื่อหรี่ตาลงยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “แน่นอน ถ้านายมีความสามารถแล้วหล่ะก็”

“ไปกันเถอะ เถ้าแก่ ไอ้หน้าหนวด ในเมื่อคุณลู่เขาไม่หิว ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกินกันเถอะ” โหจื่อยิ้ม แล้วก้าวเดินออกไป มุ่งหน้าเดินเข้าไปที่ร้านอาหารของรีสอร์ต

เวลานี้ ความอดทนของลู่เฟย ได้ถูกโหจื่อทำลายจนหมดสิ้นไปนานแล้ว

ความจำของลู่เฟยดีใช้ได้เลย คนเหล่านั้นที่เมื่อกี้โหจื่อได้เอ่ยถึง เขาจำมันไว้หมดแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา พูดกับอีกฝั่งที่อยู่ในโทรศัพท์ว่า： “ช่วยฉันตรวจสอบหน่อย คนที่มีสรรพนามชื่อโหจื่อ ตรวจดูว่าเขามีครอบครัวไหม ญาติ เพื่อนต่างๆ อีกอย่าง มีผู้หญิงที่ชื่อเมี๋ยวชุ่ย ตรวจสอบดู แล้วยังมีร้านกาแฟที่อยู่ตรงข้ามมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ไม่ว่าใช้วิธีใด ลักพาตัวมาที่รีสอร์ตนี้ให้ได้ แต่จำไว้ข้อหนึ่ง อย่าทำร้ายชีวิตพวกเขา”

หลังจากพูดจบ ลู่เฟยเดินไปหาโหจื่อ

เวลานี้ ใบหน้าของลู่เฟยมีรอยยิ้มพูดขึ้นมา

“รบกวนให้โจ๊กฉันถ้วยหนึ่ง” หลังจากที่ลู่เฟยนั่งลงแล้ว พูดขึ้นมาอย่างใจเย็น

โหจื่อเหลือบไปมองลู่เฟย แล้วพูดขึ้นว่า： “ทำไม ไม่รีบแล้วเหรอ？”

“เคอๆ ช่างเหอะ ถึงแม้ฉันจะรีบ แล้วมีประโยชน์อะไร ฉันยิ่งรีบ ความสามารถด้านการคิด ก็ยิ่งต่ำ ในเมื่อฉันมาถึงถิ่นของนายแล้ว ก็ค่อยๆ ใช้เวลากับนายก็แล้วกัน ถึงยังไง ฉันเชื่อว่านายคงไม่โง่ถึงกับทำร้ายพ่อของฉันหรอก พ่อฉันแค่ถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวไว้เท่านั้นเอง”

“ก็เหมือนอย่างที่นายพูด บรรยากาศที่นี่ดีมาก พ่อของฉันพักที่นี่สามสี่วัน ก็ไม่เลว ส่วนฉันนั้น แต่ละวันยุ่งจะตาย ก็ถึงเวลาที่ควรพักผ่อน”

มองไปที่โหจื่อ ลู่เฟยพูดขึ้นว่า： “หรือว่าหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ นายไปเดินเป็นเพื่อนฉันอีกสองรอบสิ”

“ได้ ไม่มีปัญหา”

โหจื่อพยักหน้า พูดขึ้นว่า： “ฉันเดินไปเพื่อนนายเองรอบก็ได้”

ตอนที่พูดนั้น โหจื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วแอบส่งข้อความให้หลิงหลง ให้เขาระวังตัวหน่อย

เมื่อหลิงหลงได้รับข้อความ รถหลานคันก็ปรากฏขึ้นหน้าประตู แล้วไม่นานนัก ก็มีคนลงมาจากรถกลุ่มหนึ่ง คนกลุ่มนี้ใส่ชุดสูทร์ แว่นดำ แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี

พวกเขาเดินตรงเข้าไปที่ร้านกาแฟ แล้วกวาดมองดูคนที่อยู่ในร้านกาแฟ

เวลานี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี พอดีกับนักเรียนของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เลิกเรียน คู่รักส่วนใหญ่ต่างชอบมาดื่มกาแฟที่นี่ พูดคุยกัน พลอดรักกัน

“เคลียร์พื้นที่”

ชายวัยกลางคน เอ่ยเสียงเย็นชาออกมา

และคนข้างหลังเขา เริ่มเดินเข้าหาลูกค้าที่อยู่ในร้าน ทันที

“พวกนายเป็นใคร ทำไมพวกเราต้องออกไป？”

“ใช่ กาแฟของพวกเรายังไม่ได้ดื่มเลย ทำไมพวกเราต้องยกที่นั่งให้พวกนายด้วย？”

นักเรียนพวกนี้ ไม่มีใครสนใจ และหลังจากได้ยินมีค่าชดใช้ ก็มีบางคนออกไปอย่างเต็มใจ

แต่ก็มีอีกหลายคนที่ไม่สนใจเงิน ตะโกนเสียงดังออกมาต่อหน้าแฟนของพวกเขา

“แม่ง มีเงินนึกว่าวิเศษมากเหรอนี่มันสังคมยุคไหนแล้ว มีเงินก็นึกว่าเป็นพระเจ้าเหรอ！”

“นั่นหน่ะสิ ฉันว่าพวกนายอย่าเสียเวลาเลย อากาศร้อนอย่างนี้ยังใส่ชุดสูทร์อีก นึกว่าเป็นเศรษฐีบ้านนอกหรือไง”

“ฉันว่าคนพวกนี้ต้องชอบเจ้าของร้านหลิงหลงแน่เลย ถ้าพวกเราออกไป พี่หลิงหลงต้องถูกพวกเขาบังคับฝืนใจแน่เลย ฉะนั้น พวกเราออกไปไม่ได้”

เสน่ห์ของหลิงหลงที่อยู่ที่นี่ พูดได้เลย ว่ามีไม่น้อยเลยทีเดียว