บทที่ 73 ไม่เท่าไหร่ แค่ห้าล้านกว่า

บทที่ 73 ไม่เท่าไหร่ แค่ห้าล้านกว่า

เมื่อกี้ลู่ปิน ยังทำหน้าได้ใจอยู่ แต่คำพูดของหลิวเฉียวเฉียว ทำให้สีหน้าของลู่ปินเปลี่ยนทันที

รอยยิ้มที่มุมปากของลู่ปินหายไป แทนที่ด้วยความโกรธและความไม่พอใจ

ลู่ปินมองไปที่หลี่ฝาง และคนอื่น ๆ และพูดอย่างเหยียดหยาม: "กลุ่มกระจอกอย่างพวกเขา จะเซอร์ไพรส์อะไรเธอได้ล่ะ? "

หลิวเฉียวเฉียว ถอนหายใจและเปิดกล่องสร้อยคอของลู่ปิน

ตรงกลางของสร้อยคอเป็นประกาย มันเป็นสร้อยเพชรดูเหมือนว่า ลู่ปิน ให้ หลิวเฉียวเฉียวหมดเนื้อหมดตัวเลยล่ะ

หลี่ฝาง ไม่ได้โง่ การส่งสร้อยคอราคาแพงแบบนี้ เขาต้องมีความคิดที่จะจีบ หลิวเฉียวเฉียว แน่นอน

"ว้าว นี่คือสร้อยเพชร ลู่ปินนายใจป๋ามาก" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพูดออกมาด้วยความอิจฉา

“สร้อยเส้นนี้ต้องไม่ใช่ถูกๆ แน่”

“สร้อยคอประดับเพชร ราคาไม่กี่พันเป็นอย่างต่ำ”

ตอนนี้ลู่ปินกระแอมและพูดว่า "ไม่แพงไม่แพงแค่ 7,000 กว่าหยวนตอนที่ฉันกับเฉียวเฉียวแต่งงานกัน ฉันจะให้แหวนเพชรเม็ดใหญ่อย่างน้อยหนึ่งกะรัตขึ้นไปกับเธอ"

"ใครบอกว่าฉันจะแต่งงานกับนาย" หลิวเฉียวเฉียวมองไปที่ลู่ปินและพูดว่า "นายคิดดีเกินไปแล้ว"

“แต่ขอบคุณที่ให้ของขวัญราคาแพงแบบนี้กับฉัน” หลิวเฉียวเฉียวหัวเราะพร้อมกำสร้อยไว้แน่นในอุ้งมือ ถือเป็นสมบัติล้ำค่า

“เซี่ยลู่ ที่เธอใส่อยู่ก็เป็นสร้อยเพชรใช่ไหม?”

"เพชรบนสร้อยคอของเธอดูเหมือนจะใหญ่กว่า"

ลู่ปิน มองไปที่คอของ เซี่ยลู่ ในเวลานี้และพูดอย่างอารมณ์เสียว่า: "เซี่ยลู่, ตู้เฟยให้เธอสินะ"

"ไม่ใช่เขา" เซี่ยลู่ส่ายหัวและมองไปที่หลี่ฝาง

"เอาล่ะอย่าเสแสร้งเลย นอกจาก ตู้เฟยแล้วใครจะให้ของขวัญราคาแพงกับเธอได้ล่ะ ญาติของฉันขายเครื่องประดับ ฉันเห็นสร้อยคอของเธอในร้าน ของเธอราคาน่าจะสามหมื่นหก มีทั้งหมดสองเส้น "

ลู่ปิน เพิ่งพูดจบและจู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว: "เซี่ยลู่, คุณเลิกกับ ตู้เฟยนานแค่ไหนแล้ว? "

“มันผ่านไปสักพักแล้ว” เซี่ยลู่ขมวดคิ้วเห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องตัวเองกับตู้เฟย

"เปล่า ฉันไปที่ร้านขายเครื่องประดับของลูกพี่ลูกน้องของฉันเมื่อวานนี้และเห็นว่าสร้อยเส้นนี้ยังไม่ได้ขาย ทำไมวันนี้ถึงห้อยที่คอของเธอ" ลู่ปิน มองไปที่ เซี่ยลู่ อย่างแปลก ๆ

"ฉันถามเธอหน่อยว่าเธอซื้อสร้อยคอนี้จาก ร้านจิวเวลรี่ว่างฉ่าย ใช่ไหม? " ลู่ปิน ถาม

เซี่ยลู่พยักหน้า

“ใช่แล้วสร้อยคอเพชรแบบนี้มีเฉพาะในเครื่องประดับของร้านจิวเวลรี่ว่างฉ่าย” ลู่ปิน ถามอย่างสงสัย “แต่สร้อยคอล้ำค่าขนาดนั้นนอกจาก ตู้เฟยแล้วมีใครจะให้สร้อยคอล้ำค่าแบบนี้กับเธออีกล่ะ?”

เซี่ยลู่ มองไปที่ หลี่ฝาง และ หลี่ฝาง ก็ส่ายหัวเพื่อขอให้เธอไม่พูดอะไร

เซี่ยลู่เข้าใจ เธอเลยมองบนให้ ลู่ปิน ไปทีนึง: "มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนาย? "

ใบหน้าของ ลู่ปิน ซีด แค่หลิวเฉียวเฉียว เบื่อที่จะคุยกับเขาก็เพียงพอแล้ว แต่แม้แต่เซี่ยลู่ก็ยังทนไม่ได้เลย

"แอ๊บทำไมกัน ถ้าไม่ใช่ ตู้เฟยซื้อให้ ก็คงเป็นเสี่ยแก่ซื้อให้เธอสินะ" ลู่ปิน ยิ้มเยาะ

"ลู่ปิน นายกำลังพูดอะไรของนาย เซี่ยลู่ เป็นเพื่อนที่ดีของฉัน นายพูดจาให้เกียรติเธอด้วย" หลิวเฉียวเฉียว พูดด้วยความโกรธเคือง

"แน่นอนสิ คนในวัยเรา ใครจะซื้อสร้อยคอราคาแพงได้ล่ะ ตั้งสามหมื่นหกพัน เหมือนคนล้างรถนั่งตรงข้ามกับฉันต้องใช้เวลาทำงานถึงสองปีเต็ม" ลู่ปินเหลือบมองไปที่ถังหยู่ซวนแล้วพูด

ถ้าไม่เห็นแก่หลี่ฝาง ถังหยู่ซวนจะต่อยเขาทันทีเลย

"พอ ไม่ต้องพูดเลยฉันจะแกะของขวัญที่ หลี่ฝาง ให้ฉัน" หลิวเฉียวเฉียว พูดด้วยความคาดหวัง

“เฉียวเฉียว ฉันไม่ได้ว่าเธอ เธอคิดว่าหลี่ฝางจะให้สร้อยคอราคาแพงกว่านี้ไหม ฉันว่าเธออย่าเปิดเลย ถ้ามันเป็นแผงลอยเธอจะไม่ใช่แค่ผิดหวัง แต่หลี่ฝางก็ต้องอับอายเหมือนกัน” ลู่บินพูดด้วยรอยยิ้ม

"มาเปิดกันเถอะ" หลิวเฉียวเฉียวเริ่มเปิดกล่องสร้อยคอของหลี่ฝาง

ทีละชั้น ทีละชั้น ห่อได้เนี๊ยบมาก

“หลี่ฝาง นายช่างน่าสงสารจริงๆ สร้อยคอกระจอกๆ ห่อมาหลายชั้นขนาดนั้น ยังไม่รู้อีก ยังจะคิดอยู่อีกว่าจะมีของล้ำค่าอะไรอยู่ด้านใน” ลู่ปินพูดดูถูก

หลังจากเปิดกล่องแล้ว ในที่สุดสร้อยก็ถูกเอาออกมา

ทุกคนตกตะลึง สร้อยเส้นนี้จะเหมือนกับสร้อยคอของ เซี่ยลู่ ได้ยังไง!

ลู่ปินหัวเราะจนโยกหน้าโยกหลัง: "ฮ่าฮ่า น่าตลกจริงๆ นาย หลี่ฝาง ห่อกระดาษสีไว้หลายชั้น แต่คุณให้สร้อยเพชรปลอมให้กับเฉียวเฉียวหรอ"

ของปลอมหรอ ตาของนายมองออกหรอว่าเป็นของปลอม "หลี่ฝางขมวดคิ้ว

“ฉันบอกว่าสร้อยเส้นนี้มีเฉพาะในร้านขายเครื่องประดับของลูกพี่ลูกน้องของฉันเท่านั้นและ เซี่ยลู่ ซื้อมาแล้ว” ลู่ปินกล่าว