บทที่ 730 ส่งโลงศพไปให้ก็แล้วกัน

ผู้จัดการล็อบบี้คนนั้น สีหน้าอึดอัดทันที

เขาจะไปดูแลจัดการแทนหลี่ฝางได้ยังไงล่ะ?

เขาเป็นคนของท่านจวน

ผู้จัดการล็อบบี้ยิ้มอย่างอึดอัด ก่อนจะพูดขึ้น“คุณชายหลี่ คุณอย่าล้อเป็นเล่นสิครับ ผมติดสัญญากับคุณชายจวนอยู่นะครับ ถ้าผมหนีไป จะต้องชดใช้เงินค่าผิดสัญญาก้อนใหญ่เลยนะครับ”

หลี่ฝางพยักหน้า พูดขึ้น“ฉันรู้ แต่แกไม่ต้องกลัว เงินค่าผิดสัญญา ฉันจะชดใช้ให้เอง”

เงินแค่นี้ ถือว่าจิ๊บจ๊อยมากสำหรับหลี่ฝาง

แต่ผู้จัดการล็อบบี้จะกล้ารับปากเหรอ?

ถ้าเขาคิดจะเปลี่ยนงาน ท่านจวนไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆแน่นอน

“คุณชายหลี่ คุณรอสักครู่นะครับ”ผู้จัดการล็อบบี้เช็ดเหงื่อที่ใบหน้า ก่อนจะไปเรียกไอ้เด็กซน

ไอ้เด็กซน คือลูกชายที่ท่านจวนเลี้ยงดูจนโต

เขาเป็นคนแคระ แม้ว่ารูปร่างจะเล็กแกรน แต่ว่าเขาก็อยู่ข้างกายของท่านจวนมานานหลายปี แถมมีความสามารถไม่น้อย

ท่านจวนไม่อยู่ สถานที่ผับบาร์ต่างๆพวกนี้ไอ้เด็กซนถือว่ามีอำนาจสูงสุด

ผ่านไปสิบนาที

ก็มีคนที่ดูคล้ายเด็กคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างในร้าน

“คุณชาย คุณมาแล้ว ในบาร์มีแขกที่รับมือยากอยู่สองคน พวกเขาทำให้แขกของพวกเราพากันหนีออกไปหมด”มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา พูดฟ้องทันที

“เอาล่ะ เตรียมห้องไพรเวทหนึ่งห้อง จากนั้นก็พาแขกวีไอพีสองคนนี้เข้าไปในห้องนั้น”

ไอ้เด็กซนพูดขึ้นอย่างนิ่งๆ

ไอ้เด็กซนไม่กินทุเรียน แล้วก็ไม่กินเต้าหู้เหม็นด้วย ดังนั้นจึงบีบจมูกเอาไว้ พลางเดินไปรอที่ห้องไพรเวท

ในเวลานี้เอง ผู้จัดการล็อบบี้ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลี่ฝาง“คุณชายหลี่ คุณชายของพวกเรา เรียกให้คุณไปหาครับ เขาอยากจะคุยกับคุณสักหน่อย”

หลี่ฝางสบถเหอะ ใช้มือโอบเอวสาวสวยสองคนที่อยู่ข้างๆ พร้อมกับพูดยิ้มๆ“นี่แกมาวุ่นวายอะไรกับฉันด้วย? ที่ฉันมาที่บาร์ ก็เพื่อมาพูดคุยกับสาวๆ ไม่ใช่มาหาคุณชายอะไรนั่นของพวกแกซะหน่อย”

“ตอนนี้ในบาร์ของฉันไม่มีพวกสาวๆแล้ว ก็เลยมาเที่ยวที่บาร์ของพวกแก พวกแกอย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้จะมาหาเรื่อง ฉันสาบานได้”หลี่ฝางพูดขึ้น“ถ้าฉันไม่ได้มาหาเรื่องจริงๆ ออกไปขอให้แกโดนรถชนตาย”

ผู้จัดการล็อบบี้หน้าบึ้งตึงทันที ไม่รู้ว่าคำพูดของหลี่ฝาง เป็นแค่การล้อเล่น หรือว่าข่มขู่กันแน่?

ถึงยังไงจากสถานภาพของหลี่ฝางแล้ว การจะฆ่าเขาให้ตาย มันง่ายนิดเดียว

ผู้จัดการล็อบบี้พูดขึ้นด้วยสีหน้าอมทุกข์“แต่คุณชายของพวกเรารออยู่ในห้องไพรเวทเรียบร้อยแล้วนะครับ คุณชายหลี่ เอางี้ไหม เดี๋ยวผมเรียกให้พวกสาวๆไปด้วยกันกับคุณก็แล้วกัน?”

“นั่นก็พอได้อยู่”

หลี่ฝางพยักหน้า ลุกขึ้นยืน“ใช่แล้ว เอาเต้าหู้เหม็นพวกนี้ไปด้วย ฉันเสียดายของ”

หลี่ฝางมาหยุดอยู่ตรงหน้าของโหจื่อ ก่อนจะพูดขึ้น“ไปกันเถอะ มีเรื่องต้องให้ทำแล้ว”

โหจื่อตามไปด้วย ยกไหล่ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องไพรเวท

“คุณชายที่นี่ มีประวัติภูมิหลังอะไรบ้าง?”ตอนอยู่ระหว่างทาง หลี่ฝางถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

เกี่ยวกับคนแคระคนนี้ หลี่ฝางเคยเจอแค่ครั้งเดียว

ก็คือตอนที่อยู่ที่สถานตากอากาศ ในครั้งนั้น เขาส่งข้อมูลเกี่ยวกับหมาทิเบตันมาให้กับตระกูลหลี่

ตอนที่เจอกันครั้งที่แล้วก็ยังเป็นมิตรสหายกันอยู่ แต่เจอกันตอนนี้ แทบจะกลายเป็นศัตรูกันแล้ว

การเปลี่ยนแปลงรอบๆตัวนี้ ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ

“เขาน่ะ ปีนี้ก็ใกล้จะอายุสามสิบปีแล้ว แต่ดูแล้วเหมือนกับเด็ก เขาสำเร็จวิชามาจากวัดเส้าหลิน เคยฝึกฝนวิชาหัวเหล็กมา แล้วก็วิชากระดูกแข็งอีกมากมาย แต่ว่าวางใจได้ ต่อให้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็กันกระสุนไม่ได้อยู่ดี”โหจื่อพูดดูถูกขึ้น

“พวกเรากับท่านจวน ไม่ได้มีความโกรธแค้นกันขนาดนั้น ไม่ถึงกับต้องใช้กระสุนหรอก”หลี่ฝางพูดกำชับโหจื่อไปหนึ่งประโยค

โหจื่อแค่หัวเราะเหอะๆ ไม่ได้พูดอะไร

ชั่วพริบตา ทั้งสองคนก็มาถึงยังห้องไพรเวทของไอ้เด็กซน

จากนั้น ผู้หญิงกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ที่ในมือถือทุเรียนกับเต้าหู้เหม็น ก็มาถึงที่นี่เช่นกัน