บทที่ 740 ลูกพี่หลินตายแล้ว

“ถ้าหากพี่ชิงชิงจะไปจริงๆ เธอก็รับช่วงต่อเถอะ” หลี่ฝางถอนหายใจ แล้วพูดอย่างหมดหนทาง

งานของพี่ชิงชิง มันยุ่งยากมากๆ นอกจากการช่วยดูแผนปฏิบัติการของบริษัท และการดูแลกิจการบริษัท ยังต้องคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้พวกสาวๆ เน็ตไอดอล

พวกเรื่องรายละเอียดหยิบย่อยพวกนั้น โจวหยางกับโจวเจ๋ที่เป็นผู้ชายสองคน ก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก

หวางเหยาเป็นผู้หญิง และยังเป็นคนที่ไอดอลคนแรกที่เซ็นสัญญากับหลี่ฝาง ก็เลยได้รับหน้าที่นี้ไปตามธรรมชาติ

สักพักนึง หลี่ฝางก็ลงจากภูเขา หลินชิงชิงในตอนนั้น ก็นั่งอยู่บนรถแล้ว ส่วนโหจื่อก็ยืนอยู่ข้างรถ ด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ทำใจให้เธอไปไม่ได้?” โหจื่อมองหลินชิงชิง แล้วถาม

หลี่ฝางพยักหน้า แล้วพูด： “ถ้าหากทำได้ จะจะยอมไม่ไปแตะลูกพี่หลิน”

“ฉันเสียใจ” หลี่ฝางพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง： “ถึงแม้ฉันจะเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่แย่ที่สุดไว้แล้ว แต่อยู่ๆ เจอผลลัพธ์แบบนี้ ฉันถึงได้รู้ ว่าฉันรับมันไม่ไหว”

โหจื่อส่ายหน้า แล้วพูด： “บนโลกนี้ ไม่มียารักษาความเสียดายหรอกนะ แล้วก็ ลูกพี่หลินตะปูชิ้นนั้น พวกเราจำเป็นต้องถอนออก ถึงแม้นายจะไม่ลงมือ เมื่อลูกพี่ใหญ่กลับมา ก็ต้องจัดการอยู่ดี”

“แบบนี้ก็ดีกว่าฉันลงมือเองมากเลย เป็นแบบนั้นอย่างน้อย ความสัมพันธ์ของฉันกับพี่ชิงชิง บางทีอาจจะยังดีๆ กันอยู่ แต่ในวันนี้ดูท่า……เฮ้อ”

หลี่ฝางถอนหายใจ แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้： “ช่างเถอะ ขึ้นรถเถอะ เรื่องมันก็เกิดไปแล้ว พูดอะไรมากไป จะมีประโยชน์อะไร?”

หลังจากขึ้นรถ โหจื่อก็หันมา ขณะที่กำลังจะอธิบายให้หลินชิงชิงฟัง หลี่ฝางกับมองบนใส่โหจื่อ แล้วพูด： “ขับรถเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว”

โหจื่อมองหลี่ฝาง คำพูดที่อยากจะพูด ก็กลืนเข้าไปทันที

โหจื่อที่เงียบอยู่ ก็เคลื่อนรถออกไป

หลังจากนั้นสิบนาที โหจื่อก็หยุดรถ แล้วพูด： “ถึงแล้ว”

หลินชิงชิงเปิดประตูรถออกไปเอง และลงจากรถ ในตอนนั้น หลี่ฝางไม่ได้ตามไปด้วย ทำแค่เรียกหูเฟยออกมา ให้พาหลินชิงชิงเข้าไป

โหจื่อควักบุหรี่ขึ้นมาซองนึง แล้วยื่นให้หลี่ฝางหนึ่งมวน และถาม： “ทำไมนายไม่ให้ฉันพูด? ที่จริง นายอธิบายกับเธอดีๆ ก็ได้ บอกเธอ ว่าแท้จริงนายไม่ได้ต้องการจะทำร้ายลูกพี่หลินกับแม่ของเธอ ในแผนของนาย นายวางไว้ว่าจะไว้ชีวิตพวกเขาไป”

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าขมขื่น： “ช่างเถอะ อธิบายกับไม่อธิบาย ความจริงก็ไม่ได้มีอะไรต่างกันเท่าไหร่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อเรื่องที่นายพูดไปทั้งหมด……ที่ฉันเจ็บที่สุดในตอนนี้ก็คือ พี่ชิงชิงจะจากไปอย่างเด็ดขาดเพียงนี้”

“ดูเธอนิ่งมากๆ ราวกับว่า เธอทำใจไปจากฉันได้อย่างง่ายๆ”

หลี่ฝางขมวดคิ้วแล้วพูด นี่เป็นสิ่งที่หลี่ฝางเจ็บที่สุด

ส่วนโหจื่อกลับพูดว่า： “อายุของเธอมากกว่านาย วิธีจัดการกับปัญหา ต้องเป็นผู้ใหญ่มากกว่านาย บางที เด็กๆ เจอเรื่องอะไรก็จะ ดึงดราม่า ร้องไห้ฟูมฟาย โหวกเหวกโวยวาย แต่วิธีการจัดการปัญหาของผู้ใหญ่ ก็คือนิ่งๆ แบบนี้”

“นายควรจะอธิบายให้เธอฟังสักครั้ง” โหจื่อพูดแนะนำ

หลี่ฝางขมวดคิ้ว แล้วพูด： “แต่ยังไงฉันก็ทำร้ายลูกพี่หลินอยู่ดี”

“หลังจากนี้ไม่นานลูกพี่หลิน ก็คงจะถูกโทษยิงเป้าประหารใช่มั้ย?” หลี่ฝางถาม