บทที่ 769 ฉันให้แกคุกเข่าให้พอเลย

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ที่จัตุรัสเย่หมิงจู

กลุ่มคนจำนวนมากมาย มาจากทั่วสารทิศเพื่อมารวมตัวกันที่นี่ โดยมีมู่เสี่ยวไป๋เป็นจุดศูนย์รวม

ในขณะที่มู่เสี่ยวไป๋กำลังเตรียมตัวจะจากไปนั้น ก็มีรถคันแล้วคันเล่าจำนวนมากมาย มาปรากฏอยู่ตรงหน้ามู่เสี่ยวไป๋

รถคันที่นำขบวนเป็นรถจิ๊บคันหนึ่ง

ไอ้เด็กซนและผู้ชายที่สวมเสื้อลายพรางกระโดดลงมาจากรถจิ๊บ ไอ้เด็กซนมองหน้ามู่เสี่ยวไป๋แล้วแสยะยิ้ม “ฉันยังนึกว่าลูกน้องฉันจะอำฉันเล่น นึกไม่ถึงเลยว่า แหล่งที่ทำกินของพวกเรา เป็นฝีมือแกที่ทุบทำลายจริงด้วย!”

“ไอ้มู่เสี่ยวไป๋เอ๊ยมู่เสี่ยวไป๋ แกนี่มันไอ้สุนัขกินบนเรือนขี้บนหลังคา พวกเราอุตส่าห์ใจดีช่วยแก ให้แกยืมคนไปจัดการกับหลี่ฝาง แต่แกกลับย้อนรอยใช้คนของพวกเรา มาทุบทำลายแหล่งทำกินของพวกเรา ภายในคืนหนึ่งถูกทุบทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง ฮ่าๆ…”

ไอ้เด็กซนพูดพลางทำตาหรี่ใส่

ไอ้เด็กซนชักสีหน้าแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วใช่มั้ย?”

มู่เสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไร เพียงแต่มองหน้าไอ้เด็กซนและผู้ชายที่สวมเสื้อลายพราง ส่ายหน้าแล้วขับรถออกไป

“คิดจะหนีเหรอ? มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก”

ไอ้เด็กซนพูดพลางให้ลูกน้องตัวเองเอารถขับไปขวางทางของมู่เสี่ยวไป๋ไว้

“ฉันว่านะมู่เสี่ยวไป๋ แกไม่คิดจะชี้แจงพวกเรามั่งเลยเหรอ?”

“ฮาๆ แค่คำอธิบายก็ไม่มีเหรอ?” ไอ้เด็กซนถามอย่างไม่หยุดหย่อน

ส่วนมู่เสี่ยวไป๋สูดลมหายใจอย่างแรง ก็รีบพูดขึ้นมาทันที “พูดตามความจริงนะ ตอนนี้ฉันไปอยู่กับพวกตระกูลหลี่แล้ว”

“โคตรแม้งเอ้ย” พอได้ยินคำพูดนี้แล้ว ไอ้เด็กซนกำหมัดไว้แน่น แทบอยากชกหน้ามู่เสี่ยวไป๋ให้กระเด็นกลับไปอยู่ท้องแม่เลย

ไอ้เด็กซนมองดูมู่เสี่ยวไป๋ด้วยสายตาเย็นชา “สมองแกแม้งเลอะเลือนไปแล้ว ไปซุกปีกหลี่ฝางเหรอ?”

“เขาเป็นแค่เศษสวะเท่านั้นเอง ไปอยู่กับเขาแล้วแกจะมีทางก้าวหน้าเหรอ?” ไอ้เด็กซนพูดอย่างโมโห

ถึงแม้ว่าไอ้เด็กซนจะไม่เชื่อก็ตาม แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาไม่เชื่อก็ไม่ได้แล้ว

การที่มู่เสี่ยวไป๋พาคนมาทุบทำลายแหล่งหากินของท่านจวนนั้น ก็เพียงอยากจะทำให้หลี่ฝางดูเท่านั้นเอง

คล้ายเป็นกับการแสดงความจงรักภักดี

มู่เสี่ยวไป๋มองค้อนไอ้เด็กซน “แกพูดจาระวังหน่อย”

“ฮาๆ ช่วยพูดจาออกรับแทนเจ้านายใหม่แกเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ? เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลมู่แกไม่เอา กลับไปเป็นขี้ข้าของคนอื่น แกว่าแกมันใฝ่ต่ำหรือเปล่า”

“หลี่ฝางคนนั้น ถ้าไม่มีพ่อแม่เขา ไม่มีคนรอบกายของเขา เขานับว่าเป็นตัวอะไรกัน?”

ไอ้เด็กซนหัวเราะ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

“ได้ ในเมื่อแกติดตามหลี่ฝางแล้ว งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วนะ” ไอ้เด็กซนโบกมือแล้วพูดกับลูกน้องตัวเองว่า “ทุกคนบุกเข้าไป จับมู่เสี่ยวไป๋ไอ้หมอนั่น ทุบขาทั้งสองข้างให้หักไปเลย”

“ในเมื่อเขาไม่อยากเป็นคน งั้นต่อไปก็ให้เขาคลานตามพื้น เหมือนสุนัขตัวหนึ่งก็แล้วกัน” ไอ้เด็กซนพูดอย่างเยือกเย็น

“แกคิดว่าฉันจะกลัวแกเหรอ?”

มู่เสี่ยวไป๋เดินลงมาจากรถ ตอนนี้คนที่อยู่ข้างหลังมู่เสี่ยวไป๋ มีคนจำนวนถึง 400 คนทีเดียว

ส่วนทางฝ่ายไอ้เด็กซนนั้นเหรอ?

อย่างมากก็ไม่เกิน 100 คนเท่านั้น

ความแตกต่างของยอดจำนวนคนนั้น ทำให้มู่เสี่ยวไป๋มีความมั่นใจอย่างมาก

“ถึงแม้คุณชายหลี่ให้ฉันทุบทำลายที่ทำกินของแกเท่านั้น ไม่ได้สั่งให้ฉันฆ่าแก แต่แกรนหาที่ตายเอง จะโทษฉันไม่ได้”

มู่เสี่ยวไป๋พูด

“พูดจาโอหัง”