บทที่ 791 คุณท่านตงฟาง

ถึงแม้หลี่ฝางจะฝึกฝนจนมีกำลังภายใน แต่ว่า เขาไม่มีประสบการณ์ในการสู้รบแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้ใดๆ ด้วย

ดังนั้น เขาจึงไม่ได้เป็นปรมาจารย์ใดๆ

แตกต่างกันส้าวส้วย กำลังภายในของส้าวส้วย เป็นกำลังภายในที่ได้มาจากการฝึกฝนด้วยตนเอง

ความสามารถที่ส้าวส้วยแสดงออกมาในเวลานี้ ทำให้ชีซาและหมาป่าละโมบ มองดูด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้

สมาชิกเซราฟิมคนแล้วคนเล่า ถูกโยนออกมา

คนพวกนี้ วินาทีที่ออกมา แทบจะตายกันหมดแล้ว

ไม่มีแม้แต่โอกาสในการขัดขืน

อย่างรวดเร็ว กลุ่มคนเริ่มกระจายตัวออกไป เหลือส้าวส้วยเพียงคนเดียวเท่านั้น

ส้าวส้วยยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยแรงสังหาร

มองดูคนพวกนี้ที่กระจายตัวออกไป ส้าวส้วยหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก：“อยากฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ? เป็นนักฆ่าไม่ใช่เหรอ? ชีวิตของฉัน มีค่าสามพันกว่าล้าน ผลตอบแทนสูงขนาดนี้ หรือว่าพวกแกไม่หวั่นไหวกันบ้าง?"

เงินตอบแทนสามพันล้านบาท ทุกคนต่างก็หวั่นไหว แต่ว่า ความสามารถที่น่ากลัวของส้าวส้วย ทำให้ทุกคนดึงสติกลับมา

หันไปมองส้าวส้วย ความหวาดกลัวของพวกเขา ก่อตัวขึ้นจากส่วนลึกในจิตวิญญาณ

นี่มันปีศาจจากขุมนรกชัดๆ

"ว่ากันว่าได้เจอกับหลอซ่า มีแค่ตายเท่านั้น"

มองไปที่ส้าวส้วย ชีซาถามเสียงเยือกเย็น：“หน้ากากที่นายใส่ คือหน้ากากผีที่หลอซ่าใส่ใช่ไหม?"

"หรือว่า นายคือผู้สืบทอดจีวรของหลอซ่า?" ชีซาเอ่ยถาม

ถึงแม้ชีซาจะไม่ได้ทำงานในเมืองเอก แต่ว่า เขาเคยได้ยินชื่อของหลอซ่ามาก่อน

สถานที่ที่หลอซ่าไปถึง ไม่มีคนรอดชีวิต

เขาเป็นลูกน้องที่มีความสามารถที่สุดของท่านจวน และเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในเมืองเอก

โลกอิทธิพลมืดในตอนนั้น ไม่มีใครไม่กลัวหลอซ่า

และเพราะการมีตัวตนของหลอซ่า เวลาที่ทุกคนพบเจอท่านจวน ล้วนพากันกลัวอย่างมาก

เพราะว่า หลอซ่าคือคนของท่านจวน

ชีซาในเวลานี้ จู่ๆก็รู้สึกไม่อยากให้น้องชายของตนเองโฮจุนแก้แค้นแล้ว

ส้าวส้วยเก่งเกินไปแล้ว เขาเป็นเหมือนกับปีศาจ คนแบบนี้ ต่อสู้กับเขา จะให้ต่อสู้ยังไง?

มีแต่เอาชีวิตไปทิ้งเท่านั้น！

ดังนั้น เวลานี้ ชีซาอยากจะยอมแพ้ส้าวส้วย！

อยากจะขอร้องส้าวส้วยให้ปล่อยพวกเขาไป

และชีซาเองก็รู้ ส้าวส้วยไม่มีวันปล่อยเขาไปง่ายๆ

ดังนั้น ส้าวส้วยคิดจะใช้ชื่อของท่านจวนมาอ้าง

เมื่อเห็นส้าวส้วยไม่พูดไม่จา ชีซาจึงพูดต่อ：“ฉันจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อน หลอซ่าคือคนของท่านจวน เขาจงรักภักดีต่อท่านจวนอย่างมาก นายเป็นคนสืบทอดจีวรของหลอซ่า ถ้าอย่างนั้นก็ควรทำตามปณิธานของหลอซ่าด้วย ถึงแม้จะไม่ได้ทำงานรับใช้ท่านจวน แต่ก็ควรให้เกียรติท่านจวนหน่อยรึเปล่า? พวกฉันกับท่านจวน เราเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานาน ช่วยเห็นแก่ท่านจวน ปล่อยพวกฉันไปได้ไหม"

ส้าวส้วยมองชีซาด้วยความนิ่งสงบ：“การกระทำของพวกนายในครั้งนี้ ใครเป็นคนส่ง?"

คำพูดเพียงคำเดียว ทำให้ชีซาตกตะลึงนิ่งค้าง

ชีซาขมวดคิ้วเป็นปม：“ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆแม้แต่น้อยเลยเหรอ?"

"ความสัมพันธ์เก่าๆ? ท่านจวนเป็นใครกันแน่? เขาใส่หน้ากากแบบไหนมาเผชิญหน้ากับพวกเรา? กับเขา มีความสัมพันธ์เก่าๆอะไร ฆ่านายไปแล้ว ฉันเองก็จะไปคิดบัญชีกับเขา"

ส้าวส้วยพูดเสียงเยือกเย็น

ชีซาไม่รู้ว่าท่านจวนและหลอซ่ามีบุญคุณและความแค้นอะไรกันบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้ก็คือ การหงายการ์ดความสัมพันธ์ ไม่สามารถใช้ได้

เพราะถึงอย่างไร แผนการล้อมจับนี้ ท่านจวนเป็นแกนนำ

ก็ใช่ ในสถานการณ์แบบนี้ เขาจะให้เกียรติท่านจวนได้ยังไง?

ชีซาขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย ตนเองตกใจจนขวัญเสียหมดแล้วรึเปล่า ทำให้สมองเลอะเลือนแบบนี้?

ชีซามองไปที่ทุกคน แล้วพูด：“ทุกคนจำสิ่งที่ฉันเคยสอนได้ไหม?"

"ทุกคนลุยไปพร้อมกัน！”

"ลงมือพร้อมกัน！”

"ถ้าใครกล้าหนีไปก่อน ฉันจะตามฆ่ามันสุดสุดหล้าฟ้าเขียว" ชีซาข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

นักฆ่าพวกนี้ ในมือของพวกเขา ถือมีดที่เป็นเหมือนเกลียวเอาไว้

พวกเขาล้อมเป็นวงกลม แล้วทำให้วงล้อมเล็กลงเรื่อยๆ

จนกระทั่ง ทำให้ส้าวส้วยอยู่ในวงล้อมของพวกเขา

ส้าวส้วยเพียงแค่คลายยิ้มบางๆ：“เกมของเด็กๆเหรอ?"

ส้าวส้วยดูถูกอย่างเห็นได้ชัด หลังจากคนพวกนี้มาถึงจนครบ ชีซาและหมาป่าละโมล เริ่มลงมือ

ส้าวส้วยกระโดด ราวกับบินอย่างไรอย่างนั้น

และในเวลานี้เอง ชีซาและหมาป่าละโมบ กระโดดขึ้นพร้อมกัน อาวุธลับในมือ พุ่งออกมาจากมือในเวลาเดียว มุ่งหน้าไปทางส้าวส้วย

บนพื้น ส้าวส้วยสามารถอาศัยการก้าวเดิน เพื่อหลบหนี

แต่บนอากาศ แม้ว่าเขาจะกระโดดสูงแค่ไหน ก็จะได้รับบาดเจ็บ

การหลบหนี ย่อมไม่ทันการ

ทว่าการกระโดดขึ้นมา เป็นโอกาสและทางเลือกเดียวในการหนีของส้าวส้วย

ชีซาและหมาป่าละโมบ คาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้แต่แรกแล้ว

ใครจะไปรู้ ตอนที่ส้าวส้วยมองดูพวกเขาใช้อาวุธลับ กลับยิ้มเย้ยหยัน ระหว่างนิ้วมือทั้งห้านิ้วของพวกเขา มีลูกเหล็กเล็กๆปรากฏขึ้น

ลูกเหล็กขนาดเล็กถูกโยนออกมา ทำลายอาวุธลับเหล่านี้ ไปจนหมด

ส้าวส้วยลงมาบนพื้นอย่างปลอดภัย พวกนักฆ่าเหล่านั้น หมุนตัวหันหลังกันจนหมด เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว อยากจะล้อมส้าวส้วยเอาไว้อีกครั้ง

แต่ว่า ส้าวส้วยไม่ให้โอกาสนั้นกับพวกเขา

ส้าวส้วยรีบเอียงตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวไปตรงหน้านักฆ่า แล้วตบพวกเขาจนตายด้วยฝ่ามือเดียว

จากนั้น ส้าวส้วยก็ตบนักฆ่าจนตายไปอีกหนึ่งคน

แทบจะทุกหนึ่งฝ่ามือ ตบนักฆ่าตายไปหนึ่งคน

ราวกับเป็นฝ่ามืออรหันต์อย่างไรอย่างนั้น

หลี่ฝางและหลิงหลง เวลานี้พวกเขามองด้วยความตะลึงงันไปแล้ว มองด้วยความตกตะลึง แววตาอึ้งทึ่ง

หลิงหลงรู้สึกตื่นเต้น และดีใจยิ่งกว่า：“ส้าวส้วย......ส้าวส้วยนายเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ก่อนหน้านี้หลิงหลง กังวลว่าส้าวส้วยจะได้รับอันตราย

แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว คนที่ควรกังวลและกลัวคือ คู่ต่อสู้ของเขาต่างหาก

แน่นอน ก่อนหน้านี้หลี่ฝางเองก็เคยเป็นกังวล แต่ตอนนี้ ไม่กังวลแม้แต่น้อย