บทที่ 796 คนสนิทในอำเภอหลิน

ตอนที่หลี่ฝางไปถึงอำเภอหลิน ฟ้ามือแล้ว

หลี่ฝางหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาหยิ่นเจิ้ง แต่ปลายสาย กลับปิดเครื่อง

"ทำไมถึงยังปิดเครื่องล่ะ?"

หลี่ฝางขมวดคิ้วเป็นปม ไม่เจอหยิ่นเจิ้ง ก็ยิ่งไม่มีเบาะแสอะไรทั้งนั้น

ครุ่นคิด หลี่ฝางจึงโทรไปหาหวางเหมียว ซึ่งก็คือหมอคนนั้น

หลี่ฝางตัดสินใจไปหาไอ้หน้าหนวด ดูว่าเขาอาการเป็นยังบ้าง

หลังจากติดต่อหวางเหมียวได้แล้ว ประจวบเหมาะไอ้หน้าหนวดก็พักที่โรงแรมนั้น หลี่ฝางรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลทันที

ตอนที่เห็นไอ้หน้าหนวด หลี่ฝางน้ำตาไหลลงมาทันที

ไอ้หน้าหนวดถูกทำร้ายจนหมดสภาพ ขาของเขาข้างหนึ่ง เข้าเฝือก ถูกแขวนเอาไว้ ใบหน้าของเขา ยิ่งไม่เหลือเค้าความเป็นคน

ฟันทั้งแผง ถูกทุบตีจนหักเหลือเพียงไม่กี่ซี่เท่านั้น

ตอนที่หลี่ฝาง ไอ้หน้าหนวดฝืนยิ้ม อ้าปาก เผยให้เห็นฟันที่หลอ

"คุณชาย คุณชายมาได้ยังไงครับ?" ไอ้หน้าหนวดมองไปที่หลี่ฝาง ถามด้วยความประหลาดใจ

หลี่ฝางขมวดคิ้วเป็นปม：“ใครเป็นคนทำให้นายกลายเป็นสภาพแบบนี้? คนของแมงป่อง หรือว่า......"

หลังจากหลี่ฝางถามจบ รู้สึกว่าตนถามสิ่งที่ไร้ประโยชน์

"ช่างเถอะ" หลี่ฝางตัดสินใจไม่ถาม ตอนที่เจอแมงป่อง ค่อยถามเขา

ถึงอย่างไร บัญชีแค้นในครั้งนี้ คิดกับแมงป่อง ก็ถูกต้องแล้ว

"หยิ่นเจิ้งล่ะ? ฉันโทรไปหาเขา แต่โทรไม่ติด" หลี่ฝางขมวดคิ้วเป็นปมแล้วเอ่ยถาม

"ไม่ต้องพูดถึงแล้ว คนขวัญอ่อนอย่างหยิ่นเจิ้ง ตอนนี้คงกลัวจะตายแล้ว ข้างกายแมงป่อง มีคนกลุ่มใหญ่มากะทันหัน ทันทีที่คนพวกนี้มา สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปทันที ตอนแรกแมงป่องถูกพวกเราทำร้ายจนเกือบจะยอมแพ้ แต่ว่า จู่ๆก็มีคนหลายคนโผล่มากะทันหัน คนพวกนี้ เหมือนว่าจะสูงศักดิ์กว่าแมงป่องไม่น้อย ตอนแรก พวกเราคิดว่าเป็นยอดฝีมือที่แมงป่องหามาจากสนามประลองใต้ดิน ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ แต่สุดท้ายกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ คนพวกนี้ เรียกได้ว่าน่ากลัวอย่างมาก คนของเรา ไม่ใช่ต่อสู้ของพวกเขา แม้จะสู้ไปพร้อมกัน ก็ไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้"

"หยิ่นเจิ้งจ่ายเงินมหาศาล ได้ตัวปรมาจารย์มาหลายคน ล้วนถูกพวกเขาทำร้ายจนพิการ ไม่ก็ตาย พวกเขาลงมือด้วยความเหี้ยมโหด แทบจะไม่มีคนรอดชีวิต ทำให้แม้ว่าหยิ่นเจิ้งจะจ่ายเงิน ก็ไม่มีใครกล้ามาช่วย"

ไอ้หน้าหนวดถอนหายใจ แล้วพูด

หลี่ฝางขมวดคิ้วเป็นปม：“บาดแผลบนตัวนาย ก็เป็นฝีมือของพวกเขา?"

สีหน้าของไอ้หน้าหนวดขาดสติเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง เขาค่อยพูด：“พูดไปแล้วก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะสู้กับยอดฝีมือพวกนั้น ผมถูกคนอื่นทำร้าย"

"คุณชาย ทำไมคุณถึงมาคนเดียวครับ" ไอ้หน้าหนวดมองไปด้านหลังหลี่ฝาง เมื่อไม่เห็นเงาของใคร เขาจึงดูกระวนกระวายขึ้นมาทันที

"พวกโหจื่อไม่มาเหรอครับ? แต่ถึงพวกโหจื่อมาก็ไม่มีประโยชน์ ผมคิดว่าโหจื่อก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา" ไอ้หน้าหนวดพูด

"นายรู้ไหมว่าพวกเขาอยู่ไหน? หยิ่นเจิ้งด้วย ตอนนี้เขาหนีไปไหนแล้ว? หรือเป็นอะไรไป?" หลี่ฝางเอ่ยถาม

ดูท่า การมาของยอดฝีมือพวกนี้ ทำให้หยิ่นเจิ้งตกใจอย่างมาก ภรรยาของหยิ่นเจิ้งยังอยู่ในมือของตน

สิ่งสำคัญ ภรรยาของหยิ่นเจิ้ง ยังมีลูก

ลูกกับภรรยา ไม่สนใจแล้วเหรอ?

หยิ่นเจิ้งคนนี้น่าเวทนามากแค่ไหน......

"เมื่อกี้หยิ่นเจิ้งมาแล้วรอบหนึ่ง คาดว่าตอนนี้ กำลังเก็บข้าวของที่บ้าน เฮ้อ พวกเราพ่ายแพ้ให้กับอำเภอหลินแล้ว พวกพ้องของเรา ถูกทำร้ายจนแยกย้ายกระจายตัวกันไปหมด มีไม่กี่คนที่แมนหน่อย ก็ถูกคนของแมงป่อง ทำร้ายจนพิการไปหมดแล้ว"

"สภาพไม่ได้ดีไปกว่าผมเท่าไหร่เลย"

ไอ้หน้าหนวดพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย：“ยอดฝีมือพวกนั้น เหมือนตัวช่วยเสริม"

"คุณชายครับ ผมว่าคุณชายรีบไปก่อนเถอะครับ ถ้าพวกมันเห็นคุณชาย คุณชายต้องแย่แน่ๆ" ไอ้หน้าหนวดมองหลี่ฝางด้วยความเป็นห่วง

"ตอนนี้ยังกลางวันแสกๆ โชคดีที่พวกมันยังจะเพลาๆลงหน่อย ถ้าถึงตอนกลางคน พวกมันยิ่งไม่มีอะไรให้กลัวแล้วครับ" ไอ้หน้าหนวดมองหลี่ฝางแล้วพูด

เพราะถึงอย่างไรตัวตนของหลี่ฝางนั้นพิเศษ ถ้าพวกแมงป่องรู้ว่าหลี่ฝางอยู่ที่นี่ พวกแมงป่องต้องลงมืออย่างไม่คิดชีวิตแน่นอน