บทที่ 804 นับจากวันนี้เป็นต้นไป เธอได้เป็นทาสรับใช้ของฉันแล้ว

หลี่ฝางจ้องมองตงฟางเย่น เขาคาดเดาไม่ค่อยจะออก: “แม่งเธอมีตาทิพย์หรือยังไง นี่เธอยังมองเห็นได้อีก?”

หลี่ฝางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ตงฟางเย็นเดาหรือว่ารู้ได้ยังไง

แต่ว่า เธอสามารถมั่นใจได้ว่าในบริเวณหน้าอกของหลี่ฝางมีอาวุธอยู่ได้นั้น เป็นธรรมดาที่จะทำให้หลี่ฝางตกใจ

หลี่ฝางเองก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร บางทีคนที่ฝึกยุทธในสมัยก่อน อาจจะไม่สนใจที่จะใช้อาวุธ แต่สมัยนี้ คนที่ฝึกวิทยายุทธคนไหนบ้าง ที่ไม่มีอาวุธอยู่ในมือ?

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ของพวกนี้เป็นสิ่งที่สามารถปกป้องชีวิตได้เชียวนะ

ตงฟางเย่นยิ้มอย่างมั่นใจ จากนั้นก็หันไปทางหลี่ฝาง และพุ่งเข้าใส่ทันที

บนมือของตงฟางเย่น มีเพียงมือซ้ายเท่านั้นที่สวมถุงมือ ดูแล้ว เธอจะต้องเป็นคนถนัดซ้ายอย่างแน่นอน

หลี่ฟางเคยได้ยินนักจิตวิทยาท่านหนึ่งพูดไว้ ธรรมดาแล้วคนที่ถนัดซ้าย ส่วนมากมักจะหยิ่งผยอง

หมัดของตงฟางพุ่งตรงเข้ามา หลี่ฝางขยับตัวหลบอย่างหวุดหวิด แต่ร่างของตงฝางเย่นนั้น รวดเร็วคล่องแคล่วอย่างสุดขีด ฝ่ามือของเธอยันพื้น จากนั้นก็ดีดตัวขึ้นมา แล้วลอยตัวในอากาศจนมาถึงด้านหน้าหลี่ฝาง

หมัดนี้ของตงฟางเย่น ลอยมาลอยลงมาจากด้านบน

จริง ๆ แล้ว หลี่ฝางสามารถรับได้ เพียงแต่ว่า หลี่ฝางได้เกิดอารมณ์ขึ้นมาแล้ว ฉันยังต้องกลัวผู้หญิงอย่างเธอด้วยเหรอ?

ทันใดนั้นเอง หลี่ฝางก็ยื่นหมัดออกมา เขาเลือกที่จะฝืนรับซึ่ง ๆ หน้า!

หมัดของหลี่ฝาง มีพลังลมปราณสายหนึ่ง ส่งออกมาอย่างไม่หยุด

แต่ทว่า ตงฟางเย่นได้ยืมเอาพลังความเฉื่อยบางอย่างจากร่างกาย พลังโจมตีที่รุนแรงนี้ ทำให้หลี่ฝางรู้สึกว่าร่างกายของตัวเอง ได้แบกรับเอาพลังมหาศาลเอาไว้

หลี่ฝางรู้สึกแน่นหน้าอก จากนั้นก็ถอยหลังไปหลายก้าว

เสียงอักดังขึ้น ปากของหลี่ฝาง กระอักเลือดสด ๆ ออกมา ส่วนตงฟางเย่นเองก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่ เธอพุ่งตัวลงมาในครั้งนี้ แขนของเธอได้เริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

ถุงมือไหมสวรรค์สามารถหลบเลี่ยงกำลังภายในของหลี่ฝางได้ แต่กำลังภายในกลับพุ่งไปยังแขนของเธอแทน

ในเวลานี้ ตงฟางเย่นเพียงรู้สึกว่าแขนของตัวเอง ถูกกระแทกจนชาไปหมด

แขนของตงฟางเย่น ยกขึ้นมาไม่ได้อยู่ครึ่งค่อนวัน และหลังจากที่หลี่ฝางได้กระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ ถึงแม้ลมหายใจระหว่างหน้าอก ยังไม่สม่ำเสมอ

แต่ในวินาทีนี้ เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะจู่โจมตงฟางเย่น หลี่ฝางไม่อยากจะเสียโอกาสนี้ไป

ถ้าหากเสียโอกาสครั้งนี้ไปแล้ว รอให้ตงฟางเย่นฟื้นคืนกำลังแล้วล่ะก็ งั้นอัตราที่ตัวเองจะพ่ายแพ้ ก็จะเพิ่มสูงขึ้น

หลี่ฝางพุ่งตัวเข้าไปทันที ส่วนตงฟางเย่นเองก็ได้หมุนลอยตัวขึ้นในอากาศ และถีบขาข้างหนึ่งพุ่งเข้ามา

หลี่ฝางตะลึงงันเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าตงฟางเย่น ที่แขนข้างหนึ่งใช้งานไม่ได้ชั่วขณะ กลับกล้าเลือกที่จะโจมตีหลี่ฝาง

เท้าแล้วเท้าเล่า ล้วนถูกหลี่ใช้แขนรับเอาไว้ได้

เมื่อเท้าสุดท้ายเตะเข้ามา ขาของตงฟางเย่น เตะเข้าไปที่บริเวณหน้าอกของหลี่ฝางเต็ม ๆ

เสียงกระอักเลือดดังขึ้น ปากของหลี่ฝาง กระอักเลือดสด ๆ ออกมาอีกครั้ง

เขากระอักเลือดออกมาสองครั้งในเวลาติดต่อกัน ทันใดนั้น สมองของหลี่ฝาง ก็เกิดความรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา

แต่ว่าหลี่ฝางในเวลานี้ กลับพยายามกดความเจ็บปวดเอาไว้ มือทั้งสองข้าง จับข้อเท้าของตงฟางเย่นเอาไว้แน่น

ในเวลานี้ ที่มุมปากของหลี่ฝาง ได้ปรากฏรอยยิ้มที่อันตรายขึ้นมา

“เธอแย่แล้วล่ะ”

หลี่ฝางกล่าว

ตงฟางเย่นในเวลานี้ มีสีหน้ากระวนกระวายขึ้นมาโดยสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้ สีหน้าของตงฟางเย่นนั้น สงบนิ่งมาก แต่ในตอนนี้ ก็ไม่เหมือนกันแล้ว ครั้งนี้ เป็นไปได้มากที่เธอจะแพ้

ตงฟางเย่นรู้ดีว่าการที่ข้อเท้าของตัวเองถูกหลี่ฝางจับเอาไว้นั้นอันตรายมากแค่ไหน เธอรีบหมุนตัวทันที และยกเท้าอีกข้างขึ้นมา เล็งไปที่หัวของหลี่ฝาง แล้วเตะเข้าไปทันที