บทที่ 807 ฉันไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นคอยปกป้องแล้ว

แมงป่องถูกหลี่ฝางบีบคอเอาไว้ ทั่วทั้งร่างของเขาลอยอยู่ในอากาศ สองเท้าของแกว่งไปมาอยู่ไม่หยุด เขากลัวอย่างสุดขีด

ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ชั้นสี่ สูงประมาณสิบเมตร

เพียงแค่หลี่ฝางปล่อยมือ เช่นนั้นต่อให้แมงป่องโชคดีที่ไม่ตาย แต่ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาคงทำได้แค่เพียงนอนอยู่บนเตียงคนไข้แล้ว

หลี่จากจงใจเบามือลง แล้วกล่าว: “เมื่อกี้ฉันได้รับบาดเจ็บภายในเล็กน้อย ถ้าเกิดไม่ระวังปล่อยมือขึ้นมา นายอย่าโทษฉันแล้วกัน”

“ฉันถามนาย ทำได้หรือว่าไม่ได้ รีบตอบฉันมา” ทันใดนั้นหลี่ฝางพลันก็ปล่อยมือท่านใดนั้น ร่างของแมงป่องลอยต่ำลงไปทันที

“ได้ ๆ ๆ ขอร้องคุณชายหลี่ช่วยรีบดึงผมกลับเข้าไปที”

แมงป่องตกใจกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองหลี่ฝาง เขากล่าวพลางหายใจหอบ

หลี่ฝางออกแรงดึงแมงป่องกลับเข้ามา แล้วโยนลงไปบนพื้น แมงป่องกลิ้งอยู่หลายตลบ หัวใจของเขายังคงเต้นตุบตับอยู่

ช่วงวินาทีเมื่อสักครู่ มันน่ากลัวกว่าการนั่งรถไฟเหาะตีลังกา หรือเล่นกระโดดดิ่งพสุธาซะอีก

แทบจะไม่มีแรงสนับสนุนใด ๆ ที่สามารถค้ำยันได้ เพียงแค่ห้อยอยู่ในอากาศแบบนั้น

อาศัยเพียงแค่สองมือของหลี่ฝาง ก็สามารถตัดสินความเป็นตายของแมงป่องได้

เมื่อสักครู่ แมงป่องรู้สึกว่าตัวเองได้เดินอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นตาย

หลี่ฝางย่อตัวลง เขามองแมงป่องด้วยใบหน้าครุ่นคิด: “พวกแม่งพวกหมาจื่อเป็นคนที่มาจากต่างเมือง พวกเขาอยากจะทำธุรกิจที่อำเภอดิน ทำได้เพียงแค่ผ่านทางเจ้าถิ่นอย่างนาย งั้นคนที่อยู่บนเขาพวกนั้น ก็เป็นคนของนาย ไม่ใช่คนของหมาจื่อ ถือโอกาสที่พวกเขายังไม่ได้ถูกหมาจื่อดึงไปเป็นพวก นายรีบออกคำสั่ง ให้พวกเขาทำลายผืนป่านั่นซะ”

“แต่ว่า คนของตระกูลตงฟาง......จะต้องไม่ปล่อยผมไปแน่ พลังอำนาจของพวกเขายิ่งใหญ่มาก แทบจะครอบคลุมไปทั่วทั้งเมือง ถ้าหากล่วงเกินเขา.......”

แมงป่องยังไม่ทันได้พูดจบ หลี่ฝางก็คว้าเข้าไปที่เขาคอของแมงป่องทันที เขาบีบเอาไว้แน่น

“นายกลัวตระกูลตงฟาง แล้วไม่กลัวฉันเหรอ?”

หลี่ฝางมองแมงป่องด้วยสายตาเย็นชา

ในเมื่อแมงป่องกลัวตาย งั้นเรื่องนี้ก็ง่ายแล้ว

ตอนนี้ ใครที่สามารถเอาชีวิตของแมงป่องได้ เป็นที่ประจักษ์ว่า แมงป่องก็จะเชื่อฟังคนคนนั้น

“ฉันถามนาย นายอยากโดนฉันฆ่าตายในตอนนี้ หรือว่าจะรอการตามฆ่าจากตระกูลตงฟางในอนาคต?” หลี่ฝางซักถาม

แมงป่องมองหลี่ฝางด้วยสีหน้าหวาดผวา

แมงป่องไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนที่อยู่ข้างหน้าคนนี้ ก็คือคุณชายหลี่ในตอนนั้น

เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าแมงป่องจะไม่เคยเจอหลี่ฝาง หลี่ฝางในตอนนั้น แววตายังนับว่าสดใส ต่อให้โมโหขึ้นมา นั่นก็เป็นเพียงแค่ความโมโหของเด็กเท่านั้นเอง

ฝีมือความสามารถนั้น ยิ่งแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ

แต่ในวันนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แค่กลับที่เมืองเอกมารอบหนึ่ง ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว

ไออาฆาตที่กระจายออกมาจากแววตา ไม่ได้เข้ากับอายุของหลี่ฝางเลยสักนิด

ที่น่ากลัวที่สุดก็คือฝีมือของหลี่ฝาง เพียงแค่ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนไปเยอะขนาดนี้ ราวกับได้กลายพันธุ์ยังไงอย่างนั้น

นี่ไม่ใช่หลี่ฝาง แต่เป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับหลี่ฝางไม่มีผิด

จ้องมองหลี่ฝาง แมงป่องพยักหน้า

วางมือจากคอของแมงป่อง หลี่ฝางก็ล้วงเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าของแมงป่องออก มาจากนั้น ก็ยื่นให้กับเขา: “โทรไปสั่งการในตอนนี้เลย”

“ฉันรู้ว่า ในช่วงเวลาไม่กี่วันมานี้ พวกนายได้ช่วยตระกูลตงฟางสร้างโรงงาน”

“โรงงานพวกนั้น ทำลายมันซะ ยังมี คนที่หมาจื่อพามาด้วยพวกนั้น ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว

หลี่ฝางกล่าว: “ถ้าให้ฉันรู้ว่ามีคนรอดชีวิตไปได้ งั้นฉัน ก็จะเด็ดหัวของนายซะ”

หลังจากที่หมาจื่อรับเอาโทรศัพท์ไป เขาลังเลอยู่สักพัก หลี่ฝางกล่าว: “ฉันจะไม่ให้โอกาสนายครั้งที่สาม ลงมือครั้งต่อไป ฉันจะฆ่านายซะ”

“ฉันเคยข่มขู่นายมาสองครั้งแล้ว หรือว่านายยังอยากจะให้ฉันข่มขู่นายครั้งที่สามอีกเหรอ”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นขึ้นมา

แมงป่องเริ่มกดหมายเลขโทรศัพท์ ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที ก็มีคนรับโทรศัพท์