บทที่ 817 ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

“นายไม่มีโอกาสทำผิดครั้งต่อไปแล้ว”

แมงป่องปัดมือ แล้วพูด： “ไม่ว่าจะเป็นนาย หรือว่าไอ้โง่ที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงนั่น”

“คุณชายหลี่ ผมออกไปจัดการธุระสักครู่ เดี๋ยวกลับมา”

แมงป่องพูด พลางลุกขึ้นยืน

หลี่ฝางพยักหน้า แล้วพูดขึ้นสองคำ ตามใจ

หลี่ฝางรู้ว่าแมงป่องจะออกไปทำอะไร จึงไม่ได้ห้ามเข้าไว้

แมงป่องมองหยิ่นเจิ้ง แล้วลังเลอยู่หลายวินาที จึงเอ่ยปากพูด： “เหล่าหยิ่น ขอโทษด้วย เกรงว่าจะต้องให้คุณรอสักครู่แล้ว อีกแป๊บกลับมา จะลงโทษตนเองดื่มสามแก้ว”

“ที่นี่เป็นที่ของเหล่าหลิว จะมาใช้กฎบ้านที่นี่ ก็ไม่ค่อยเหมาะสม ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นที่สำหรับทานอาหาร ถ้าหากมีคนตาย ใครจะกล้ามากินข้าวที่นี่?”

แมงป่องพูดอย่างอาฆาต

หยิ่นเจิ้งพยักหน้า แสดงออกว่าเข้าใจ： “โรงแรมแห่งนี้ ฉันมีหุ้นอยู่สี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทำที่นี่สกปรก ก็จะทำให้ฉันหาเงินได้ไม่ดี”

เมื่อได้ยินแบบนี้ นัยน์ตาของแมงป่องก็หรี่ลงเล็กน้อย แสดงให้เห็นรอยยิ้มขี้เล่น

ถึงแม้ด้านนอกจะเห็นว่าหยิ่นเจิ้งถูกทำลายแพ้จนไม่รู้จะแพ้ยังไง แต่ความจริงแล้ว ไพ่ไม้ตายของหยิ่นเจิ้งก็ยังไม่ได้เปิดออกมาทั้งหมด

ก็เหมือนกับเจ้าของโรงแรมนี้หลิวหย่ง ด้านนอกเห็นว่าเป็นกลาง แต่ความจริงแล้ว เขากลับเป็นคนที่หยิ่นเจิ้งส่งมา

อำนาจของหลิวหย่งในอำเภอหลิน ถึงแม้จะเทียบไม่ได้กับแมงป่องและหยิ่นเจิ้งสองคนนี้ แต่ก็มีสถานะที่นับไม่ถ้วน

เวลาพวกคนมีหน้ามีตาทั้งหมดทานข้าว มีคนไหนไม่มาทานที่โรงแรมจุนเยว่?

เครือข่ายของหลิวหย่ง ไม่ได้ด้อยไปกว่าแมงป่องและหยิ่นเจิ้งเลย

แมงป่องหัวเราะ พลางมองหยิ่นเจิ้ง： “ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นฉันที่ดูถูกนายเกินไป นายทำยังไงถึงดึงหลิวหย่งไปเป็นพวกได้?”

“พวกเราเป็นเพื่อนร่วมรบ” หยิ่นเจิ้งพูดอย่างนิ่งๆ ： “แต่แค่ นายไม่รู้เท่านั้น”

แมงป่องไม่ได้พูดอะไร แต่ลุกขึ้นและเดินขึ้นหน้าไป พลางพูดกับคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า： “ฉันให้โอกาสพวกนายครั้งนึง”

กลุ่มคนที่คุกเข่า มองแมงป่อง

แมงป่องยิ้มอย่างชั่วร้าย： “ทำไม แม้แต่การลบมลทินตัวเองยังทำไม่เป็นไง?”

“แม้แต่วิสัยทัศน์ยังไม่มี ในอนาคตพวกนายจะก้าวหน้าไปยังไง?”

แมงป่องพูดอย่างเหี้ยมๆ

พูดจบ คนพวกนั้นก็มองกันและกัน พูดตามตรง พวกเขานักเลงกลุ่มนี้ ถ้าหากโง่ขนาดนั้นจริงๆ ก็คงแย่ไปนานแล้ว

แต่แค่ เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ใครจะลงมือได้ลงคอ?

“ไอ้พวกไม่ได้เรื่องเอ๊ย พวกแกเหนี่ย……” แมงป่องส่ายหน้า และผิดหวังที่ไม่ได้ดั่งใจเล็กน้อย

แต่ขณะที่แมงป่องเพิ่งพูดเสร็จ ก็มีคนสองคนยืนขึ้น สองคนนั้นมองแมงป่องพลางพูด： “ลูกพี่ใหญ่ พวกเรารู้ว่าควรทำยังไงแล้ว”

“ลูกพี่ อย่าโทษพวกเราสองคนเลยนะ ถึงแม้พวกเราสองพี่น้องไม่มา วันนี้พี่ก็โคตรโชคร้ายอยู่ดี” พวกเขาสองคนคนนึงชื่อเหอปิง อีกคนชื่อเหอลื่อ มาจากในชนบท

ทั้งสองออกมาหากิน ไม่ใช่เพื่อหน้าตา หรือความรุ่งโรจน์ ก็แค่เพื่อหาเงินให้พอได้มากหน่อย

วันนี้ แมงป่องให้โอกาสได้แสดงความสามารถ แน่นอนว่าพวกเขาต้องคว้ามันเอาไว้

“ลูกพี่ ถึงแม้ลูกพี่จะรับพวกเราเข้ามา แต่ก็ไม่เคยให้โอกาสอะไรพวกเราเลย นอกจากให้พวกเรากินข้าวอิ่ม จากข้างกายลูกพี่ พวกเราหาเงินได้ไม่เท่าไหร่เอง”

“พูดตรงๆ ถ้าหากพวกเราสองพี่น้องไม่โหดพอ โง่พอ ลูกพี่ก็คงไม่รับพวกเราไว้ข้างกาย”

เหอลื่อพูดขึ้น

เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา บนหน้ามองแมงป่อง ก็มีความไม่พอใจเล็กน้อย