บทที่ 824 จู่โจมแบบเซอร์ไพรส์

เมื่อหลี่ฝางรับสาย เสียงของฉินเสี่ยวหู่ก็ดังขึ้นจากทางปลายสายทั้งรีบทั้งเร็ว： “มู่หรงฉางเฟิงวางกับดักเพื่อฆ่าคุณ ระวังด้วย！”

พูดประโยคนี้จบ ฝั่งฉินเสี่ยวหู่ก็วางสายไปกะทันหัน

เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป ดังนั้นหลี่ฝางจึงมึนงงเล็กน้อย

มู่หรงฉางเฟิงวางกับดัก? ฆ่าฉัน ฆ่ายังไง?

ในตอนนั้น เขาก็มีความรู้สึกปวดแปลบ

อาการปวดแปลบแบบนี้ไม่ใช่อาการเจ็บปวดตามร่างกาย แต่มันมาจากจิตวิญญาณของตน เป็นอาการที่เกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันจากความรู้สึกวิกฤตมากระตุ้นจิตวิญญาณ จากนั้นเขาก็ค้นพบจริงๆ ว่าอันตรายมาจากไหน

วินาทีนั้น เขาก็ไม่ลังเลที่จะขยับตัว

ปัง！

เสียงจากปืนสไนเปอร์ดังขึ้น กระสุนปืนวิ่งเฉี่ยวมาจากด้านหน้าของเขาไป ยิงมาจากรถHummerที่อยู่ด้านหน้ารถLincoln

มือสไนเปอร์！

ถ้าหากเป็นมู่หรงฉางเฟิงล่ะก็ วิธีการก็เหี้ยมไปแล้ว ถึงกับหาได้แม้แต่มือสไนเปอร์！

วินาทีนั้นในใจของหลี่ฝางช็อกมากๆ แต่ในขณะเดียวกันความคิดอื่นก็แวบเข้ามาในหัวของเขา：นี่คือสัมผัสที่หกที่ชีซาพูดเหรอ? ความรู้สึกถึงอันตราย รู้ได้ถึงการกระทำของอีกฝ่าย ฉันก็มีสัมผัสที่หกแล้ว?

ตอนแรกที่สู้กับชีซา ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าสัมผัสที่หกนั้นคืออะไร เป็นแค่มือใหม่คนนึงเท่านั้น แถมยังโดนชีซาหัวเราะเยาะเย้ยไปอีก บอกเขาว่าคนเก่งต้องพึ่งพาการต่อสู้มาอย่างโชกโชนถึงจะมีสัมผัสที่หกเกิดขึ้น

แต่หลี่ฝางเพิ่งจะฝึกการต่อสู้ได้กี่วัน? ทำไมเขาถึงได้มีสิ่งที่คนอื่นต้องฝึกฝนกันสิบกว่าปีหรือแม้กระทั่งหลายสิบปีถึงจะมีสัมผัสที่หกนี้ได้

แต่ว่าเมื่อกี้ตอนที่ปืนสไนเปอร์กระบอกนั้นเล็งมาที่เขา เขารู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของสัมผัสที่หกจริงๆ

ไม่ใช่แค่รู้สึกถึงอันตราย แถมยังสามารถสังเกตได้ว่ากระสุนมาจากทิศทางไหน ระยะห่างว่าเขาอยู่ไกลแค่ไหน มันก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาเหมือนกับสัญชาตญาณ

“ปกป้องคุณชาย！”

ลูกน้องในรถค่อยๆ ลงจากรถทีละคนๆ แล้วป้องกันอยู่ด้านหน้ารถLincoln

“แย่แล้ว！”

หลี่ฝางแอบอุทานออกมา แล้วตะโกนบอกลูกน้องที่อยู่รอบข้าง： “รีบถอยไป！”

ในความสับสนของทุกคน จู่ๆ เขาก็กลับหลังใช้ร่างกดลู่หลุ่ยและเหมิงเหมิงไว้ใต้ร่างตน

บึ้ม——

ไม่นาน คนรอบด้านก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลี่ฝางถึงได้ตะโกนแบบนั้น เพราะว่ารถHummerคันหน้าสุดกับคันหลังสุดจู่ๆ ก็เกิดระเบิดขึ้น ทำเอารถHummerที่ปกป้องรถLincolnกระเด็นออก ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างรถถูกแรงระเบิดอัดจนกระเด็น ไปโอดครวญบนพื้น

รถLincolnก็ไม่รอดเช่นกัน รถแทบจะพลิกคว่ำ กระจกหน้าต่างแตกลงกับพื้น

ยังมีคนฉลาดหลายคน ทันทีที่ได้ยินที่หลี่ฝางตะโกนบอกก็รีบหลบแล้ว จึงโชคดีที่หนีรอด

แต่ถึงอย่างนั้น พวกคนที่หลี่ฝางเรียกมาตอนนี้ก็เรียบร้อยไปหลายคนอยู่

“ลงจากรถ！”

หลังจากเสียงระเบิด หลี่ฝางก็ถีบประตูรถให้เปิดออก แล้วลากลู่หลุ่ยกับเหมิงเหมิงที่ยังตกใจอยู่ลงจากรถ

“เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

เขารีบกวาดมองลู่หลุ่ยรอบนึง กังวลว่าเธอจะถูกกระจกที่แตกเพราะแรงระเบิดบาดเอาหรือว่าได้รับบาดเจ็บอย่างอื่น

“ฉันไม่เป็นไร”

ลู่หลุ่ยตอบ พลางพิงหลังรถกับเหมิงเหมิง

หลี่ฝางไม่พูดอะไร เหลือบไปมองกระจกหลังที่อยู่ด้านหน้ารถ ก็พบว่ามีทหารรับจ้างหลายคนสวมโม่งหลายคนติดอาวุธครบมือพุ่งเข้ามา

บิ๊บบิ๊บ……

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นในความโกลาหล