บทที่ 833 การแข่งรถของส้าวส้วย

“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปคุณก็อยู่กับฉันแล้วกัน รอให้บาดแผลคุณหายดีก่อนแล้วฉันจะมอบหมายหน้าที่ให้คุณเอง”

หลี่ฝางตัดสินใจแล้วในเมื่อตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี ก็เอาตงฟางเย่นไว้ใกล้ตัวเองดีกว่า อย่างน้อยที่สุดเมื่ออยู่ข้างกายเขาผู้หญิงคนนี้คงไม่สามารถก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาได้ หลังจากนั้นแล้วค่อยๆสั่งสอนเธอ คงจะต้องมีสักวิธีหนึ่งที่สามารถทำให้เธอเชื่อฟังแต่โดยดี

เมื่อกวาดสายตาไปยังพื้นห้อง ภายในห้องที่ใหญ่โตนี้ หลังจากผ่านการต่อสู้ที่นองเลือดมาแล้ว เหลือไว้เพียงซากศพของหกคนนั้น รวมทั้งซากปรักหักพังกระจัดกระจายไปหมด กลิ่นเหม็นแสบจมูกคละคลุ้งไปทั่วห้องจองพิเศษนั้น

หยิ่นเจิ้งแมงป่องพวกเขาสามคน ต่างก็แอบม้วนตัวอยู่ภายในมุมห้องหนึ่งไม่กล้าเข้ามาใกล้ ท่าทีของหลี่ฝางเมื่อกี้ทำให้พวกเขาตกใจขวัญกระเจิง แม้แต่ตอนนี้พวกเขาก็ยังรู้สึกเกรงกลัวอยู่ไม่น้อย

“ทำความสะอาดที่นี่ให้สะอาดเลย แต่เหลือตงฟางจัวนี้ไว้ ช่วยจัดการไอ้เบื๊อกที่เหลือทั้งหมดนี้ให้ฉันด้วย ยังมี.......”

หลี่ฝางเอ่ยปากสั่งการ แล้วมองไปยังศีรษะของฉินเสี่ยวหู่ที่ตกอยู่ตรงมุมห้อง ในใจอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

ถึงแม้ว่าฉินเสี่ยวหู่เมื่อก่อนนั้น เป็นคนที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง และเป็นพวกสารเลวไร้จิตสำนึกที่ดี แต่ว่าหลังจากที่เขาได้ติดตามตัวเองแล้ว ก็พูดได้ว่ามีความซื่อสัตย์จงรักภักดี อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตเพื่อแจ้งข่าวคราวให้กับเขาอีกด้วย

หลี่ฝางคาดเดาว่า ก็อาจจะเพราะว่าคราวที่แล้วฉินเสี่ยวหู่ได้ส่งข่าวให้กับหลี่ฝาง ทำให้มู่หรงฉางเฟิงรู้ฐานะที่แท้จริงของฉินเสี่ยวหู่ ทำให้ฉินเสี่ยวหู่ต้องตายอย่างอนาถในเงื้อมมือของมู่หรงฉางเฟิง

มองดูสีหน้าของฉินเสี่ยวหู่ ก่อนตายคงต้องเจอกับการถูกทรมานอย่างแสนสาหัส อีกทั้งไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น ยังมีคนในครอบครัวของเขาอีก เกรงว่าก็......

ในใจของหลี่ฝางรู้สึกเศร้าหมอง ความรู้สึกดีใจที่เกิดจากพละกำลังที่แข็งแกร่งขึ้นของตัวเองเมื่อครู่นี้ก็ได้จางหายไปจนไม่เหลืออะไรเลย

เขาไม่สามารถทำให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ ทำได้แต่เพียงสาบานในใจอย่างเงียบๆว่าจะช่วยล้างแค้นให้กับเขา มู่หรงฉางเฟิง ชื่อนี้จะถูกจารึกเข้าไปอยู่ในรายชื่อที่ต้องสังหารของหลี่ฝางแล้ว

สำหรับฉินเสี่ยวหู่นั้น หลี่ฝางก็ทำได้แค่จัดพิธีงานศพอย่างสมเกียรติให้กับเขา เพราะว่าความเสเพลในสมัยก่อน ทำให้เขาไม่มีแม้แต่ทายาทลูกหลานเหลือไว้เลย

หลังจากเก็บกวาดทำความสะอาดภายในห้องจองพิเศษนั้นแล้ว หลี่ฝางก็ได้พูดคุยเจรจากับแมงป่องพวกเขา ปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนการขั้นต่อไปเพื่อจะขยายกิจการในอำเภอหลิน จากนั้นก็เตรียมตัวที่จะออกจากอำเภอหลิน

หลังจากเหตุการณ์อันสยองขวัญคืนนั้นแล้ว หลี่ฝางเชื่อแน่ว่าในช่วงเวลาอันยาวนานต่อจากนี้ไป แมงป่องพวกเขาคงไม่กล้าที่จะคิดไม่ซื่อต่อหลี่ฝางแล้ว

หลี่ฝางจึงขับรถพาตงฟางเย่นกลับเมืองเอก และตรงไปยังสถานตากอากาศทันที

นึกไม่ถึงว่ากลับมาคราวนี้ ฉินวี่เฟยก็มาด้วย เมื่อเห็นหลี่ฝางพาหญิงสาววัยละอ่อนคนหนึ่งกลับมาด้วย ท่าทางของฉินวี่เฟยก็ตกใจมาก ดวงตาโศกเศร้าเล็กน้อย

เมื่อเห็นท่าทางของฉินวี่เฟยแล้ว หลี่ฝางก็รู้ว่าฉินวี่เฟยเข้าใจผิดแล้ว จึงรีบอธิบายให้ฉินวี่เฟยฟังว่า “นี่คือคนของตระกูลตงฟางที่คิดจะฆ่าฉัน แต่ถูกฉันจับกลับมาได้ กำลังจะปรึกษากับโหจื่อว่าจะจัดการอย่างไรกับเธอดี”

เมื่อฟังคำอธิบายของหลี่ฝางแล้ว ฉินวี่เฟยก็เปลี่ยนเป็นอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ถึงแม้ในใจอาจยังไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เธอก็เลือกที่จะยอมเชื่อคำพูดของหลี่ฝางว่าเป็นความจริง

หลังจากปลอบโยนฉินวี่เฟยแล้ว หลี่ฝางก็พาตงฟางเย่นไปหาโหจื่อจริงๆ ร่างกายของโหจื่อฟื้นฟูดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สามารถที่จะขยับเขยื้อนทำกิจกรรมเล็กน้อยได้แล้ว แน่นอนที่จะไปรบราฆ่าฟันกับใครก็คงยังเป็นไปไม่ได้

เมื่อเห็นหลี่ฝางเข็นรถเข็นที่ตงฟางเย่นนั่งอยู่ โหจื่อก็รู้สึกตกใจทันที

“ตงฟางเย่น? แกพาเธอมาได้ยังไงล่ะ?”

“เธอถูกฉันทำร้ายจนขาหัก แล้วตกลงกันไว้ว่าถ้าแพ้ให้ฉันก็ต้องมาอยู่กับฉัน ดังนั้นฉันก็พาเธอมาที่นี่แหละ” หลี่ฝางอดไม่ได้ที่จะพูดคุยโว จากนั้นก็เล่าเรื่องที่ผ่านมาให้โหจื่อฟัง