บทที่ 838 ข่าวจากโซนปีศาจ

“ไม่ได้มาเพราะเธอ หรือจะมาเพราะผมงั้นเหรอ？”เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้าย หลี่ฝางก็พูดอย่างผ่อนคลายลงหน่อย พูดล้อเล่นไป

คิดไม่ถึงว่าเมื่อเขาพูดประโยคนี้จบ ชายชุดสูทก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

“มาเพราะผม？”หลี่ฝางชะงัก ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้

ไม่กี่นาทีต่อมา

“ใครก็ได้ ไปยกน้ำชามาให้สหายเหล่านี้หน่อย”

ในห้องโถง หลี่ฝางและชายชุดสูทนั่งบนโซฟา ส่วนชายชุดสูทอีก4คนก็ยืนอยู่ด้านหลังเขาอย่างเคารพ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ที่มาครั้งนี้ผมมาเพราะอยากคุยธุระกับคุณหลี่”

ชายชุดสูทยิ้มพลางโบกมือไปมา แล้วพูดขึ้น：“ผมขอแนะนำตัวสักหน่อย ผมชื่อหลิวฮุย มาจากหน่วยงานลับหน่วยหนึ่ง”

หลี่ฝางยกคิ้ว ไม่ถามต่อว่าหน่วยงานลับอะไร ความลับประเภทไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่เช่นนี้ ต้องรักษาความลับไว้ให้ดี

“พวกคุณมาหาผมทำไม？”เขาถามอย่างตรงไปตรงมา

“โซนปีศาจ”

“โซนปีศาจ？”

หลี่ฝางเลิกคิ้ว ถามด้วยความสงสัย：

“ไม่คิดว่าพวกคุณจะสนใจเรื่องแบบนี้？”

หลิวฮุยหัวเราะร่า พูดขึ้น：

“คุณหลี่ เกรงว่าคุณคงไม่ค่อยรู้จักพวกเราเท่าไหร่ แทนที่จะพูดว่าพวกเราสนใจเรื่องแบบนี้ พูดว่างานของเรามีเพื่อจัดการปัญหาพวกนี้โดยเฉพาะจะดีกว่า”

“ดังนั้น คุณมาหาผมทำไม？”หลี่ฝางยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปอีก เดิมทีเขาก็ค่อนข้างระแวดระวังหลิวฮุยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไปพัวพันกับที่นั่นอีก ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที

“ผมอยากให้คุณไปที่นั่นหน่อย ”

หลิวฮุยสูดหายใจเข้าลึกๆ มองไปในตาหลี่ฝางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“หลอซ่าพ่อของคุณเจอสิ่งสำคัญที่นั่นเข้า ตอนนี้ที่นั่นเกิดเหตุร้ายที่ทุกคนคาดไม่ถึง และจากการคาดเดาของพวกเรา เกรงว่าต้องให้คุณไปเท่านั้น ที่นั่นถึงจะเกิดการเปลี่ยนแปลง”

“เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่？”หลี่ฝางตกตะลึง พี่ชายของโก่เอ๋อที่ร่วมมือกับพ่อของหลี่ฝางมาตลอด เกรงว่าคงมีความสัมพันธ์โยงใยกับหลิวฮุยพวกเขาด้วยเช่นกัน ไม่งั้นจู่ๆหลิวฮุยจะมาหาตนทำไม หลี่ฝางพอจะคาดเดาได้บางส่วน

“พูดตามหลักในเมื่อคุณจะไป พวกเราก็มีสิทธิ์บอกให้คุณรู้เรื่องนี้ แต่ตามมาตรการรักษาความลับ ถ้าคุณได้ยินสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ คุณจะปฏิเสธพวกเราไม่ได้อีก คุณแน่ใจนะว่าคุณยังอยากฟัง？”หลิวฮุยมองหลี่ฝางด้วยสีหน้าจริงจัง มอบโอกาสสุดท้ายให้เขา

หลี่ฝางลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

เขารู้ว่ามันอันตรายมากๆ แต่พ่อแม่ของเขา แม่มด ส้าวส้วย และซือปาจี้ล้วนอยู่ที่นั่น เขาไม่อาจปฏิเสธเรื่องนี้ได้