บทที่ 863 สอนพวกเขา

หลี่ฝางดีใจขึ้นมาทันที รีบพาตัวจี้หมิงมาแปล ไม่ง่ายเลยกว่าจะเข้าใจสิ่งที่เจ้าโรงแรมพูด หาที่พักแล้วเข้าพัก

ถึงแม้โรงแรมที่นี่จะแย่หน่อย แต่โชคดีที่พวกเขาล้วนเป็นคนที่ไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตามาก่อน ด้วยเหตุนี้สำหรับพวกเขา ความเป็นจริงสิ่งแวดล้อมแบบนี้ก็ดีมากแล้ว

ถึงแม้หลี่ฝางจะไม่เหมือนคนอื่นๆที่เคยผ่านที่ต่างๆมามากมาย แต่อดทนเล็กน้อย ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร

หลังจากพวกเขาตรวจดูอย่างละเอียดแล้วว่าในห้องไม่มีปัญหาอะไร ทุกคนก็นั่งลง รอฟังคำสั่งของหลี่ฝาง

พวกเขารู้แค่เป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้เท่านั้น แต่รายละเอียดการปฏิบัติภารกิจต้องให้หลี่ฝางมาจัดการ

หลี่ฝางพูด：“ตอนนี้คนตระกูลเกายังไม่ถูกเคลื่อนย้าย ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องหาพวกเขาให้เจอ แล้วเข้าช่วยเหลือ"

เขาครุ่นคิด อยากจะให้คนอื่นๆพักก่อน ส่วนตนก็พาจี้หมิงที่เป็นคนเดียวที่พูดภาษาท้องถิ่นได้ออกไปเดินเล่นกับเขา

อย่างรวดเร็ว หลังจากทั้งสองปลอมตัวเสร็จแล้วก็เดินออกมาจากโรงแรม พร้อมทั้งยืมรถเช่าหนึ่งคัน

"หัวหน้า ปฏิบัติภารกิจยังไงครับ"

จี้หมิงจับพวงมาลัยรถยนต์แล้วถามหลี่ฝางด้วยความดีใจ

เขาคิดไม่ถึงว่าหลี่ฝางจะเรียกเขามาคนเดียวแบบนี้ ถ้าสามารถสืบข้อมูลที่มีประโยชน์ เขาก็ได้คุณงามความดีแล้ว

"นายเรียกฉันว่าพี่หลี่เถอะ อยู่ที่นี่ต้องระวังและซ่อนตัวให้ดี"

หลี่ฝางพูดอย่างไม่รีบร้อน

จี้หมิงไหวตัวทันทันที พยักหน้าแล้วพูด：“เข้าใจแล้วครับ พี่หลี่"

หลี่ฝางพยักหน้า สั่งให้จี้หมิงขับรถ ไปตามทางที่เขาบอก

เมืองนี้เต็มไปด้วยชาวต่างชาติมากมาย คุณแทบจะสามารถเจอทุกชื่อของแต่ละเชื้อชาติที่คุณสามารถเรียกชื่อได้

ทางด้านหลี่ฝางที่นั่งอยู่บนรถ เขากำลังสังเกตบริเวณโดยรอบ เพียงแต่เขาดูเหมือนนักท่องเที่ยวธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกไป

นอกจากนี้บนตัวของเขายังแผ่รังสีที่คล้ายจะมีอันตรายและไม่มีอันตราย แต่ทำให้จี้หมิงที่นั่งอยู่ข้างๆขนลุกชัน ตัวเย็นยะเยือก

ขณะที่หลี่ฝางนั่งอยู่บนรถแล้วแกล้งทำเป็นนอนหลับพักผ่อน หางตาของเขาเห็นคนที่คุ้นเคยภายในห้องๆหนึ่งที่อยู่ข้างถนนเดินผ่านไป

หลี่ฝางชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็วางใจลง

"เรียบร้อย ตอนนี้น่าจะมั่นคงแล้ว"

ภายในใจของหลี่ฝางคลายยิ้มบางๆ ครั้งนี้เขาผ่อนคลายอย่างมาก ไม่ได้ระมัดระวังด้วยความตึงเครียดเหมือนเมื่อกี้ รังสีอันตรายอ่อนๆที่อยู่รอบตัวของเขาค่อยๆหายไป