บทที่ 867 ลงมือ ！

พลบค่ำ ถนนสายหลักเดียวที่ต้องผ่านหากเดินทางจากนอกเมืองเข้าไปในเมือง สวีคางและจี้หมิงซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคน พูดคุยกัน พร้อมกับสังเกตมองทางที่ไกลห่าง

ในที่สุด เมื่อตะวันลับขอบฟ้า สวีคางและจี้หมิงปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลจากฐานประจำการ ค่อยๆเดินเข้าไปในเมือง

"ในที่สุดก็ออกมาแล้ว ให้ตายสิ กูเบื่อแทบตาย！”

สวีคางและจี้หมิงปลอมตัวเป็นคนทั่วไป ได้ยินพวกเขาพูดคุยกัน ทำให้ยิ่งมั่นใจว่าพวกเขาเป็นใคร

หลังจากพวกเขาเดินออกไปไกล สวีคางพูดเสียงเบา：“เป้าหมายเข้าไปในเมืองแล้ว สี่คน เป็นชายฉกรรจ์ทุกคน เอกลักษณ์คือ......"

พูดจบ สมาชิกในทีมอีกฝ่ายก็รีบตอบกลับ：“รับทราบ”

ตลอดทางที่กองทหารรับจ้างซีโส่เข้าไปในเมือง ทุกหนึ่งเมตร ก็จะมีสมาชิกเตรียมซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคน จับตาดูพวกเขาเงียบๆ

หลี่ฝางไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น เตรียมที่จะลงมือโดยไม่ทันได้รู้ตัว

ฝ่ายตรงข้ามเพิ่งเข้าไปในเมือง หลี่ฝางไม่แน่ใจว่าในที่ลับมีคนของพวกเขาหรือไม่ ดังนั้นจึงให้สมาชิกในทีมจับตาดูพวกเขาเอาไว้

ตัวเลือกที่ดีที่สุด คือรอให้อีกฝ่ายเข้าไปในอาคารสักอาหารหนึ่ง จากนั้นปิดล้อมเอาไว้ แล้วจับกุมตัว

ดังนั้น ถึงแม้จะมีคนคอยจับตาดูกองทหารรับจ้างซีโส่ตลอดทาง ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาไม่ได้ลงมือ

อย่างรวดเร็ว กองทหารรับจ้างซีโส่เข้าไปในอาคารหลังหนึ่งที่ห่างไกล ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น หลี่ฝางเริ่มลงมือทันที

……

ภายในห้อง สมาชิกทั้งสี่ของกองทหารรับจ้างซีโส่โดยมีจินโตเป็นหัวหน้า เพิ่งเดินเข้าไปในประตู กอดหญิงสาวหน้าตาสวยงามเอาไว้ในอ้อมกอด

"แฮร่ๆๆ ที่รัก คิดถึงพวกพี่ไหม?" จินโตควักเงินออกมา ยัดไปบนตัวหญิงสาว ทำให้หญิงสาวยิ่งตั้งใจกว่าเดิม

อย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในดูครึกครื้นขึ้นมา จากนั้นในเวลานี้เอง จู่ๆประตูห้องก็มีเสียง "เอี๊ยด" ดังขึ้น

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ชาโค"

จินโตที่ภายในใจยังคงระมัดระวังร้องเรียกชื่อพรรคพวกของตนเอง บอกให้เขาออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก

พรรคพวกของเขาพยักหน้า ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

จากนั้นตอนที่เขาเพิ่งเปิดประตู ฝ่ามือปะทะมาที่หน้า

เวลาเพียงไม่กี่นาที สี่คนที่ออกมา"รับสินบน"ถูกทีมเล็กที่ดุเหมือนสุนัขจิ้งจอกร้ายราวกับเสือจับตัวเอาไว้ อีกทั้งยังเก็บกวาดร่องรอยในการต่อสู้อย่างรวดเร็ว พาทั้งสี่คนออกไปโดยไร้ซึ่งเสียง

"หัวหน้า หัวหน้าพูดถูกครับ พวกเขามีฐานประจำการที่สองครับ！” สวีคางพูดด้วยความตื่นเต้น ：“ฐานประจำการที่สองของพวกมันอยู่ห่างจากฐานประจำการที่หนึ่งประมาณสามกิโลเมตรเท่านั้นครับ อยู่ที่นี่ครับ"

สวีคางชี้ไปยังแผนที่ที่กางเอาไว้บนโต๊ะ เขียนกำกับเอาไว้ว่าตำแหน่งนี้เป็นฐานประจำการที่สอง

"เจ้าพวกนี้ร้ายกาจมากจริงๆ โชคดีที่พวกเราไม่ได้ลงมือบุ่มบ่าม！”ต้วนหงกวงปรบมือด้วยความดีใจ พูดอย่างมีความสุข