บทที่ 986 ติดอยู่ในน้ำวน

“กู่เทียน กู่เทียน” จอร์จเห็นหลี่ฝางสติหลุด จึงรีบเรียก “นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“ไม่เป็นไร” หลี่ฝางดึงสติกลับมา ส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “ช่างมันเถอะ แทนที่จะคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ไปคิดว่าหลังจากนี้ควรจะทำยังไงดี”

ในตอนนี้จอร์จก็นิ่งลงไม่น้อย คิดอยู่ครู่จึงพูดขึ้น： “ไปหาที่หลบฝนก่อนเถอะ”

“ความคิดนี้ไม่เลว” หลี่ฝางพยักหน้า ทั้งสองลุกขึ้นทันที และเริ่มหาที่หลบฝน

เมื่อฝนตกทัศนวิสัยจึงต่ำ เลยทำให้เดินลำบากจริงๆ ทั้งสองย่างเท้าหนักบ้างเบาบ้าง ในที่สุดก็เจอถ้ำที่ค่อนข้างแคบแห่งนึง ถึงแม้ว่าจะหดตัวก็ไม่สามารถยืนขึ้นมาได้ ไม่สะดวกมากๆ แต่ก็ดีกว่าไปตากฝนอยู่ด้านนอกเยอะ

ที่แย่ที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ตัวที่เปียกและหนาว หรือความเมื่อยล้าทางกาย แต่เป็นแรงกดดันทางจิตใจอย่างหนัก

ที่ประหลาดๆ แบบนี้ ทำให้ช็อกแล้วช็อกอีก ในขณะที่ตระหนกตกใจกลัวก็วิ่งหนีอย่างไม่หยุดหย่อน แต่กลับไม่สำเร็จและกลับมาที่เดิม แม้แต่เหตุผลยังหาไม่เจอเลย

ความตื่นตระหนกที่ไม่มีรูปร่างแบบนี้ช่างน่ากลัว

ในที่สุด ทั้งสองก็เงียบไม่พูดรออยู่สักพัก ฝนหนักก็ค่อยๆ ผ่านไป ท้องฟ้าใส บริเวณรอบๆ ก็กลับมาสว่างขึ้น

“ไปกัน พวกเราไปดูที่ริมแม่น้ำอีกที” หลี่ฝางพูด

ถึงแม้ว่าจอร์จจะยังกลัวเล็กน้อย แต่สุดท้ายทั้งหมดนี้ก็เพื่อหนีรอดออกไป จึงตามหลี่ฝางอยู่ด้านหลังมายังริมแม่น้ำ

“ครั้งนี้พวกเราทำแพแล้วข้ามไปกันเถอะ ถ้าหากมีคนใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร พวกเราอยู่บนแพก็ยังสังเกตได้” ในตอนนั้นจู่ๆ จอร์จก็เสนอความเห็น

หลี่ฝางยินดีเห็นด้วย ถึงแม้ทำแพจะเสียเวลาเล็กน้อย แต่กลับสามารถประหยัดแรงกายไปได้เยอะเลย และก็จริงเมื่อเทียบกับการว่ายในน้ำนั้นสามารถมองเห็นความผิดปกติของรอบข้างได้ดีกว่า

บอกทำก็ทำ ความสามารถและฝีมือของทั้งสองห่างจากคนธรรมดาทั่วไป ไม่นานขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะลับลงภูเขาไปก็สร้างแพเสร็จสิ้น

เอาแพนั้นลากลงน้ำ ทั้งสองล้วนกลัวที่จะขึ้นไป แพลอยโครงเคลงได้บนผิวน้ำ ทั้งสองจึงโล่งใจ และเริ่มพายเรือไปฝั่งตรงข้ามด้วยไม้พายที่ทำขึ้นมาเอง

เมื่อวางแพลงในน้ำ แล้วไม่จม และทั้งสองลงไปนั่ง ก็ยังไม่จม งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

ทั้งสองลอยอยู่บนแม่น้ำ มองไปทางริมฝั่งแม่น้ำที่ค่อยๆ ห่างออกไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความรู้สึกอันตรายในใจของทั้งสองก็ยังคงไม่จางหายไป แต่กลับยิ่งเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ

……

ในเวลาเดียวกัน

เครื่องบินร้องพลางลงจอด ส้าวส้วยเดินลงมาจากเครื่องบินด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ที่นี่เป็นที่ปิดไว้ทั้งหมด ฐานลับนี้ถูกป้องกันอย่างแน่นหนา สร้างขึ้นตรงเชิงเขา

เมื่อส้าวส้วยลงจากเครื่องบิน ก็เห็นกู่ยี่เทียนเดินมาทางเขา