ตอนที่ 108
บทที่108 หลี่ต๋าคางโกหก
October 21, 2026
บทที่108 หลี่ต๋าคางโกหก
“หลี่ฝาง ทำไมคุณต้องโอนรถมาเป็นชื่อฉันเหรอ？” ถังหยู่ซวนมองหลี่ฝางด้วยความสงสัย
“รถคันนี้มันหรูเกินไป ฉันอยากทำตัวธรรมดาๆ น่ะ” หลี่ฝางหัวเราะ ขับรถยี่สิบกว่าล้านออกจากบ้าน มันคงจะทำให้คนอื่นเหลียวมองไม่น้อยเลย？
“พูดอีกอย่าง พวกเราเป็นพี่น้อง อยู่ในชื่อใครก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ？” หลี่ฝางพูดขึ้นอย่างธรรมดา
ถังหยู่ซวนกลืนน้ำลาย： “ตอนนี้ขับ918 ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกหลานเศรษฐีเลย”
“คุณจำเอาไว้นะ หลังจากนี้คุณเป็นลูกหลานเศรษฐีแล้ว” หลี่ฝางตบไหล่ของถังหยู่ซวน
“ฉันเป็นลูกหลานเศรษฐีบ้านเศรษฐีตระกูลไหนล่ะ แต่ว่าโจวเจ๋คนนั้น เหมือนจะคิดว่าฉันเป็นลูกหลานเศรษฐีแล้วจริงๆ แถมยังชวนฉันไปดื่มด้วย หึๆ” ถังหยู่ซวนคิดว่ามันน่าขันเป็นอย่างมากเลย
“รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองอยู่จุดสูงสุดแล้วล่ะ รู้สึกดีจังเลย” ถังหยู่ซวนพูดจากวน
“หลี่ฝาง ตอนนี้พวกเราจะไปไหนล่ะ？” ขับรถเล่นอย่างไร้จุดหมาย จากนั้นถังหยู่ซวนก็ถามขึ้น
“คุณอยากไปไหน พวกเราก็ไปที่นั่นแหละ” หลี่ฝางยักไหล่ พลางพูดขึ้น
“ฉันขับไปหาแฟนเก่าของฉันได้ไหม？” ถังหยู่ซวนถาม
“ได้สิ”
“ตื่นเต้นจังเลย คุณว่าจางปิงปิงเห็นฉันขับรถคันนี้แล้วจะทำหน้าอย่างไร？ต้องตกใจแน่เลย？” ถังหยู่ซวนถามขึ้น
“จางปิงปิงเหรอ？”
“แฟนเก่าของฉันเอง ให้ตายเถอะ ตอนนั้นหนีไปกับผู้ชายที่รวยกว่า” ถังหยู่ซวนสีหน้าเปลี่ยนไป： “ตอนที่เลิกกัน เขาสองคนทำให้ฉันขายหน้า”
“ขายหน้าอย่างไรเหรอ เล่ามาสิ？” หลี่ฝางถามขึ้นด้วยความสงสัย
“อันที่จริงก็แบบนั้นแหละ ตอนแรกจางปิงปิงมาหาฉัน แล้วพูดว่า ฉันให้ชีวิตที่เธอต้องการไม่ได้ บอกว่าคบกับฉัน ต้องลำบากไปทั้งชาติ ใช้ชีวิตอย่างขมขื่น ไม่ว่าฉันจะพยายามขนาดไหน ก็ซื้อรถซื้อบ้านไม่ได้……”
“หลี่ฝาง รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงซื้อรถ？อันที่จริงตอนแรกฉันอยากให้จางปิงปิงเห็น อยากให้เธอรู้ ว่าเธอผิดแล้ว” ถังหยู่ซวนยิ้มด้วยความสับสน： “ถึงฉันจะซื้อบ้านไม่ได้ แต่ฉันซื้อรถได้นะ！”
“ตอนแรกฉันไปทำรถใหม่ แล้วไปหาเธอ เพื่อบอกเธอว่า ฉันซื้อรถแล้ว ตอนนั้นเอตกใจไม่น้อยเลย”
พูดไป ถังหยู่ซวนก็เจ็บใจ： “ตอนนั้นฉันยังคิดว่ารถคันนั้น จะทำให้ฉันกู้หน้ากลับมาได้ สุดท้ายแฟนของเธอขับBMWมา แถมยังดูออกด้วยว่ารถของฉันเป็นรถมือสอง！”
“ตอนนั้นฉันสาบานเอาไว้ ว่าฉันถังหยู่ซวนจะต้องลืมตาอ้าปาก แต่ผ่านไปหลายปีแล้ว ฉันยังเป็นแค่คนล้างรถอยู่เลย”
“ปากของจางปิงปิงร้ายจังเลย ถูกเธอพูดถูกเสียด้วย ว่าชีวิตนี้ ฉันไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้ อันที่จริง ฉันเองก็รู้ เหมือนฉันไม่ได้เก่งกาจ หรือมีความสามารถอะไร ทำได้แค่พูดเล่นไปวันๆ ไม่มีทางประสบความสำเร็จได้” ถังหยู่ซวนพูดไป จากนั้นก็มีน้ำตาไหลออกมา
“ทุกคนก็มีความฝันที่อยากจะรวยทั้งนั้นแหละแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำให้มันเป็นจริงได้” ถังหยู่ซวนพูดขึ้นอย่างไร้ทางเลือก
“แต่ฉันโชคดีหน่อย ที่ได้รู้จักคุณนะหลี่ฝาง” ถังหยู่ซวนหันไปมองหลี่ฝาง ก่อนจะยิ้มพลางมีน้ำตาไหลออกมา
จู่ๆ ถังหยู่ซวนก็หยุดรถ
“ถึงแล้วเหรอ？” หลี่ฝางถาม
“เปล่า จู่ๆ ฉันก็ไม่อยากไปแล้ว” ถังหยู่ซวนส่ายหัว ก่อนจะพูดว่า： “ฉันกลัว”
“กลัวอะไร？”
“กลัวว่าจะถูกเปิดโปงอีก” ถังหยู่ซวนไม่มีความกล้าขนาดนั้น
“ไม่เป็นไร งั้นวันที่คุณสำเร็จจริงๆ ค่อยไป” หลี่ฝางหัวเราะ ก่อนจะให้กำลังใจ： “ถังหยู่ซวน คุณต้องสำเร็จ”
“ทำไมถึงคิดดีกับฉันจัง？”
“ง่ายมาก” หลี่ฝางหัวเราะ： “เพราะว่าคุณเป็นพวกพ้องพี่น้องของฉัน หลี่ฝางไงล่ะ”
“ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะไม่ให้ใครมาดูถูกคุณอีก” หลี่ฝางทุบอกเป็นการยืนยัน
……
ทั้งสองคนขับรถไปที่ร้านเหล้า
“ฉันมีธุระนิดหน่อย คุณไปหาที่นั่งก่อนเถอะ” หลี่ฝางพูดกับถังหยู่ซวน
ถังหยู่ซวนพยักหน้า ก่อนจะไปหาที่นั่งว่างๆ
“ดื่มอะไรดี？” โหจื่อเดินมา ก่อนจะยิ้มพลางถามขึ้น
“คุณเองเหรอ？” ถังหยู่ซวนมองโหจื่อ พลางขมวดคิ้วเป็นปม： “คุณเป็นคนที่ส่งเงินให้พี่หมิงในวันนั้นใช่ไหม？”
“ใช่ ฉันเอง”
“ที่แท้ เงินพวกนั้นก็เป็นของหลี่ฝาง！” ถังหยู่ซวนร้อนรนตกใจ
“อยากดื่มอะไรไหม？” โหจื่อรู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะไม่อยากจะพูดเรื่องคืนนั้นอีก
：