บทที่121 ทะเลาะกับลู่หลุ่ย

บทที่121 ทะเลาะกับลู่หลุ่ย

หัวของหลี่ฝางถูกชน เลือดไหลทันที

เลือดสดไหลลงมาจากหัวหลี่ฝาง ทุกคนต่างตกใจ

กลุ่มเจ้าพวกนี้ที่เพิ่งตีหลี่ฝาง ต่างตกใจจนถอยไปข้างๆ

ลู่หลุ่ยออกแรงผลักเฉินเสี้ยว กอดหลี่ฝางเข้ามาในอ้อมแขน ถาม： “หลี่ฝาง คุณไม่เป็นไรนะ？”

ตอนที่หลี่ฝางถูกทุบใส่ เขารู้สึกแค่ว่าตรงหัวดังเพล้ง มึนอยู่ชั่ววูบ แต่แป๊บหนึ่ง ก็ได้สติคืนมา

จากนั้นก็เจ็บปวด ความรู้สึกเจ็บที่ส่วนหัวออกมาอย่างแรง！

เซี่ยลู่กับหลี่เสี่ยวเสี่ยวก็เข้ามา ขวดเหล้าในมือของเธอทั้งสองยังดีเหมือนเดิม ยังไงการลงมือของเธอทั้งสองก็ค่อนข้างเบา ไม่กล้าฆ่า

หลี่ฝางแย่งขวดเหล้าในมือของเซี่ยลู่ ยืนขึ้นมาทุบใส่หัวของเฉินเสี้ยว

เสียงดังเพล้ง

ขวดเหล้าแตก

เฉินเสี้ยวยังไม่ได้สติคืนมา ก็หมดสติล้มลงฟื้น

“แม่งเอ๊ย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้！” หลี่ฝางด่าเสียงดัง แล้วยังเตะเฉินเสี้ยวไปหนึ่งที

ตอนนั้นหลี่ฝางยังคิดว่าชายหนุ่มคนนี้แกล้งหมดสติไป แต่ต่อมาก็พบว่า นี่หมดสติไปจริงๆ

หลี่ฝางยังคิดในใจ หรือว่าหัวตัวเองแข็งกว่าคนอื่น？

ทำไมตัวเองไม่มึนหัวล่ะ？

หลิวเฉียวเฉียวกับเซี่ยลู่เห็นฉากนี้ คิดว่าหลี่ฝางหล่อจนน่าตะลึง

ที่หัวมีเลือดไหลยังกล้าขนาดนั้น โคตรแมนเลย

“มา ยังจะตีไหม？” ในมือหลี่ฝางถือขวดครึ่งหนึ่ง ชี้ไปที่คนกลุ่มนั้นที่เพิ่งตีเขา

คนกลุ่มนี้ต่างขี้ขลาด ไม่มีใครกล้าเถิบไปข้างหน้า

“แม่งเอ๊ย ขี้ขลาดทั้งแก๊ง” หลี่ฝางเยาะเย้ย ลูบหัวตัวเอง

เสียงจิ๊ใส่ปาก หลี่ฝางเจ็บแต่กลับสูดลมหายใจ

“คุณจบเห่แล้ว ผมจะบอกคุณให้นะ พี่ชายของเฉินเสี้ยวเป็นถึงผู้จัดการKTVที่นี่” มีเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งชี้ไปที่หลี่ฝางแล้วพูด

หลี่ฝางยิ้มอย่างดูถูก： “ผู้จัดการห่าไรล่ะ！”

หลี่ฝางอยากพูด ผมเป็นถึงบอสใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของRecalling the past KTVเก่าๆ ผุพังแบบนี้ แม้แต่สิบเปอร์เซ็นต์ของRecalling the pastก็เทียบไม่ได้เลย？

แป๊บเดียว ผู้จัดการของKTV เห็นฉากนี้ก็เข้ามา

“เสี้ยวเสี้ยว！เสี้ยวเสี้ยว！” ผู้จัดการคนนั้นคุกเข่าลง เขย่าตัวเฉินเสี้ยวอยู่หลายที

“รีบเรียกรถพยาบาล！” ผู้จัดการคนนี้ร้อนใจ

“ใครทำน้องชายผม ยืนออกมาเลย！” จากนั้น ผู้จัดการคนนี้ก็ร้องตะโกนเสียงดัง

เขาชื่อเฉินโหย่ว เป็นลูกพี่ลูกน้องของเฉินเสี้ยว

“ผมทำเอง” หลี่ฝางเดินไปข้างหน้า

“คุณทำ？” เฉินโหย่วมองหลี่ฝางอย่างเป็นศัตรู สายตาเยือกเย็นขึ้นมา

“คุณนี่กล้าหาญเลยจริงๆ นะ” เฉินโหย่วพูดไปประโยคหนึ่ง พูดกับกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง： “จัดการเขาให้ผม！”

กลุ่มคนด้านหลังเฉินโหย่วไม่กล้าขยับสักนิด

“พวกคุณตะลึงอะไร ไม่ได้ยินที่ผมพูด？” เฉินโหย่วตะโกนอีกครั้ง

คนกลุ่มนี้ก็ยังไม่ขยับ

ไม่ใช่พวกเขาไม่ได้ยิน แต่พวกเขาสู้หลี่ฝางไม่ได้

คนกลุ่มนี้ไม่ใช่คนอื่น คือพวกลูกน้องเก่าของลูกพี่หลี่ สกินเฮดเจ้าพวกนี้

หลังจากหลี่หลงถูกฆ่า พวกเขาก็มาดูที่Blue moon

“ไม่เจอกันนานแลยนะ ชายสกินเฮด” หลี่ฝางหัวเราะ มองสกินเฮด

เมื่อกี๊หลี่ฝางยังอยากโทรหาพี่หมาจื่อ ตอนนี้ดูแล้ว คงไม่ต้องโทรแล้ว

สีหน้าชายสกินเฮดดูอึดอัด เขารู้เบื้องหลังของหลี่ฝาง……เป็นทั้งจางกงหมิงแล้วก็หลินชิงชิง ไม่ว่าหนึ่งในสองคนนี้คนไหน เขาก็สู้ไม่ได้

“สกินเฮด คุณรู้จักเจ้านี่？” เฉินโหย่วขมวดคิ้ว

สกินเฮดพยักหน้า

“รู้จักก็ต้องทำ อย่าลืมล่ะ ตอนนี้ผมให้ข้าวคุณกิน คุณกินข้าวของผม ก็ต้องฟังคำพูดผม” เฉินโหย่วพูดอย่างเซ็งๆ

ตอนที่ลูกพี่หลี่มีชีวิตอยู่ เฉินโหย่วกล้าพูดแบบนี้กับสกินเฮดที่ไหน？

ตำแหน่งสกินเฮดตอนนี้ กับพี่หมาจื่อในตอนนี้ เป็นคนในเขตเมืองตะวันออกที่ไม่เป็นสองรองใคร

เวลานี้ สกินเฮดมีความรู้สึกเหมือนเป็นเสือตกที่นั่งลำบากแล้วถูกหมารังแก