บทที่123 หลี่ต๋าคางมาแล้ว

บทที่123 หลี่ต๋าคางมาแล้ว

เฉินโหย่วกำลังกังวลว่าจะสลัดเรื่องที่รับมือยากนี้ออกไปอย่างไรดี ก็เป็นลุงสองโทรมา

เฉินโหย่วพูดในสาย： “ลุงสอง ผมอยู่หลังโรงพยาบาล เด็กนั่นคิดจะหนี ถูกผมจับไว้แล้ว”

“โอเค งั้นคุณดูไว้ดีๆ ผมจะไปทันที！” พ่อของเฉินเสี้ยวรีบพูด

พูดจบ เขาก็มาทางประตูหลังด้วยความโมโห

หลี่ฝางมองเสี่ยวซานจื่อออกไป ก็ขี้เกียจหนี รถของตัวเองยังจอดอยู่หน้า KTVเขา วิ่ง จะวิ่งไปไหน？

ไม่ว่าจะมาวิธีไหน ก็รับมือได้ทั้งนั้น เวลานี้หลี่ฝางไม่กลัว

มาร้าย ก็มีพี่หมาจื่อคอยสนับสนุนตัวเอง

มาดี ไม่ว่าจะสวีจื่อโห้หรือว่าหม่าเทียน ตัวเองก็พูดได้

ดังนั้น หลี่ฝางกลัวอะไร？อะไรก็ไม่กลัว

ไม่นานพ่อของเฉินเสี้ยวก็เข้ามา เขามาตรงหน้าเฉินโหย่ว： “เสี่ยวโหย่ว คนไหนทำลูกชายผม？”

เฉินโหย่วชี้ไปที่หลี่ฝาง พูด： “ลุงสอง KTVของผมยังมีธุระ กลับก่อนนะครับ”

“กลางวันแสกๆ แบบนี้ KTVของคุณจะมีเรื่องอะไรได้？” พ่อของเฉินเสี้ยวพูดอย่างไม่พอใจ

“มีคนดื่มเหล้าแล้วก่อเรื่องอีกแล้ว ผมต้องกลับไปจัดการก่อน” เฉินโหย่วโกหก แล้วก็ไปเลย

พ่อของเฉินเสี้ยวก็ไม่ขวาง เขาคิดในใจ แค่จัดการเด็กคนเดียว ตัวเองก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ？

อีกอย่าง ตัวเองก็ยังมีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง

หุ่นของพ่อเฉินเสี้ยวแข็งแรงมาก สูงเกือบร้อยเก้าสิบ สูงกว่าหัวหลี่ฝางอีก

“คุณที่ทำร้ายลูกผมจนสลบ？” พ่อของเฉินเสี้ยวจ้องหลี่ฝางอย่างเยือกเย็น

หลี่ฝางยืนต่อหน้าคนร่างสูงคนนี้ ขี้ขลาดหน่อยๆ

“ผมเอง” ทำเป็นกล้าหาญ หลี่ฝางพยักหน้าพูด

จู่ๆ พ่อของเฉินเสี้ยวก็ลงมือ จับคอเสื้อหลี่ฝาง ยกเขาขึ้นสูง.： “ไอ้เด็กน้อย ลงมือได้โหดมาก！”

หลี่ฝางขัดขืนเล็กน้อย แต่ไม่มีประโยชน์

พ่อของเฉินเสี้ยวไม่ใช่แค่สูง แต่ก็แข็งแรงมากด้วย ไม่ใช่คนที่หลี่ฝางจะตอบโต้ได้อย่างชัดเจน

หญิงสาวทั้งสามก็ไม่กล้าเดินเข้าไป หลี่ฝางขมวดคิ้ว พูด： “คุณเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้น รังแกเด็กคนเดียว ไม่อายคนเหรอไง！”

วิธีปั่นป่วนของหลี่ฝางไม่คิดว่าจะได้ผลจริงๆ

พ่อของเฉินเสี้ยวปล่อยหลี่ฝางทันที โยนเขาไปที่พื้น

หลี่ฝางคุกเข่า ลูบก้นของตัวเอง เจ็บมาก

“งั้นคุณก็เรียกพ่อคุณมา” พ่อของเฉินเสี้ยวพูด： “ผมจะไม่รังแกคุณ แต่รังแกพ่อของคุณ โอเคไหมล่ะ”

พ่อของเฉินเสี้ยวก็คิด ประกาศในที่สาธารณะไปแล้ว ตัวเองที่สี่สิบกว่าท้ายเด็กไม่กี่สิบปี มันน่าขายขี้หน้าจริงๆ

ถ้าลงมือทำร้ายหลี่ฝางจริงๆ จะต้องถูกคนประณามแน่

หลี่ฝางถูกบังคับให้โทรหาพ่อตัวเอง

พอโทรติด หลี่ฝางก็พูด： “พ่อ ตอนนี้พ่ออยู่ไหน？มีเวลามาโรงพยาบาลไหม”

“ทำไมไปโรงพยาบาลอีกแล้วล่ะ” หลี่ต๋าคางพูดอย่างเป็นห่วง： “เสี่ยวฝาง ลูกไม่ได้เป็นอะไรอีกใช่ไหม”

“ผมไม่เป็นอะไร แค่ไปจัดการคนมา เขามาหาเรื่อง จะจัดการพ่อให้ได้” หลี่ฝางพูดอย่างทำอะไรไม่ได้

“จัดการพ่อ？” หลี่ต๋าคางเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะ

“โอเค อยู่โรงพยาบาลนั่นนะ รอพ่อก่อน พ่อจะถึงแล้ว” หลี่ต๋าคางหัวเราะ

“โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งตงไห่ ใช่สิ พ่อ พ่อหาพวกลูกน้องสองสามคนสิ ชายหนุ่มคนนี้ทั้งสูงทั้งล่ำ ผมกลัวคุณสู้เขาไม่ได้” หลี่ฝางจับโทรศัพท์ พูดเสียงทุ้มต่ำ

เวลานี้ หลี่ต๋าคางก็วางสาย

หลี่ฝางวางใจ กลัวว่าคำสุดท้ายพ่อของตัวเองจะไม่ได้ยิน จึงส่งข้อความให้เขา แล้วเตือนเขาอีกที

“พ่อคุณจะถึงเมื่อไหร่！” พ่อของเฉินเสี้ยวถาม

“พ่อผมบอกว่าเดี๋ยวเขาจะถึงแล้ว” หลี่ฝางพูด

“โอเค งั้นพวกเราก็ไปรอเขาในนั้น ถ้าเขาไม่มา ผมเอาไอ้ลูกหมาอย่างคุณตายแน่！” พ่อของเฉินเสี้ยวพูด

：