บทที่127 หลี่ฝางมีอันตราย

บทที่127 หลี่ฝางมีอันตราย

พ่อของเฉินเสี้ยวได้ยินคำนี้ ก็ใจหาย

ตัวเองจะได้กลับตัวไปเป็นบอสใหญ่ได้หรือไม่ ก็อยู่ที่งานนี้

งานนี้ไม่ใช่แค่ให้กำไรตัวเองกว่าสี่ล้านห้าล้าน แต่ยังทำให้ตัวเองมีชื่อเสียง

แต่คำพูดหลี่ต๋าคางตอนนี้ ทุกๆ อย่างก็กลายเป็นฟองสบู่หมด

พ่อของเฉินเสี้ยวร้อนใจทันที รีบวิ่งไปถาม： “หลี่ต๋าคาง คุณหมายความว่าไง งานตกแต่ง คุณไม่อยากให้ผมแล้วเหรอ？”

หลี่ต๋าคางขมวดคิ้ว สายตาเผยความเยือกเย็น

หลี่ฝางกับหลี่ต๋าคางคุยกันเรียบร้อยแล้ว ที่สองพ่อลูกเป็นบอสอยู่เบื้องหลังนั้น ห้ามเปิดเผยตัวตน

แต่พ่อของเฉินเสี้ยว เตรียมจะเปิดเผยพวกเขา

หลี่ต๋าคางมองหม่าเทียนแวบหนึ่ง พูด： “เจ้าหม่า เหมือนว่าผมจะกำชับคุณไปแล้ว ตัวตนของผม ทางที่ดีคุณอย่าบอกใคร”

หม่าเทียนหันหน้าไป จ้องพ่อของเฉินเสี้ยวเขม็ง： “คุณหาเรื่องตาย หุบปากเดี๋ยวนี้！”

หม่าเทียนไม่กล้าทำให้หลี่ต๋าคางผิดใจ เงินลงทุนหลายหมื่นล้าน หากลงทุนได้อย่างราบรื่น ตงไห่ก็เปลี่ยนแปลงสั่นสะเทือนไปทั้งโลก

ชนวนสำคัญเยี่ยงนี้ แม้แต่สวีจื่อโห้ ก็ยังมีมารยาทต่อหลี่ต๋าคาง

จากนโยบายแล้ว ก็เป็นไฟเขียวตลอดทางที่ใหญ่ที่สุด อีกอย่างสวีจื่อโห้ก็ออกคำสั่งหม่าเทียน ถ้ามีคนขัดขวางการลงทุนของ หลี่ต๋าคาง กำจัดเขาทันที

ที่จริงพูดถึงแล้ว เมืองอย่างตงไห่ เดิมทีก็ขุดเงินลงทุนมหาศาลขนาดนี้ไม่ได้อยู่แล้ว แม้แต่เมืองเอก ก็ขุดไม่ได้เช่นกัน

เทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งของตงไห่นี้ จะให้เขาหนีไปไม่ได้

“ไปหาแม่คุณสิ ชายหนุ่มคนนี้ไม่ให้งานผมแล้ว ทำไมผมต้องทนเขาด้วยล่ะ” พ่อของเฉินเสี้ยวเปลี่ยนหน้าทันที

“เราไปคุยกันข้างๆ ！” หม่าเทียนกลัวคนอื่นได้ยิน รีบดึงพ่อของเฉินเสี้ยวไปข้างๆ

“เหล่าหม่า ไม่ใช่ว่าคุณพยายามปกป้องเขาหรอกนะ？” พ่อของเฉินเสี้ยวถามด้วยความโกรธ

“ผมจะบอกคุณให้นะ ปกป้องไปก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องนี้ ผมแน่ใจแล้ว ดูแขนผมสิ หักเลย！” พ่อของเฉินเสี้ยวชี้ไปที่หลี่ต๋าคางแล้วพูด： “ถูกเขาหักหมด”

“ผมถามคุณนะ คุณอยากเอาผมตายเหรอ！” สีหน้าหม่าเทียนหม่นลงทันที

“เหล่าหม่า ผมไม่ได้ทำให้คุณลำบากใจ คุณก็รู้ งานนี้สำคัญต่อผมมาก ถ้าผมได้มา ก็เปลี่ยนชีวิตผมได้ทั้งชีวิตเลย！”

“ถ้าเอางานนี้ไม่ได้ ผมก็เหมือนเจ้านายทำงานตกแต่งเล็กๆ ทั่วไป ที่แม้แต่ประตูใหญ่ๆ ยังเปิดไม่ได้” พ่อของเฉินเสี้ยวพูดเบาๆ ： “ผมอยากขู่เขา”

“เหล่าหม่า คุณพูดมา มีคนรวยที่ไหนไม่กลัวติดคุก？” พ่อของเฉินเสี้ยวยิ้มอย่างชั่วร้าย

“ถ้าเขาติดคุก งั้นลงทุนครั้งต่อไปทั้งหมดก็จบ สำหรับตงไห่ของพวกเราแล้วนั้น ล้วนแต่เป็นความสูญเสียมหาศาล” หม่าเทียนจ้องพ่อของเฉินเสี้ยวเขม็ง： “ทำไม คุณอยากเป็นคนเลวของตงไห่？”

“ผมไม่สน ผมต้องการงาน” พ่อของเฉินเสี้ยวพูดด้วยสีหน้าคดโกง

เวลานี้หลี่ต๋าคางเดินเข้ามา： “ทำไม ยังอยากฟ้องผมเหรอ？”

“เจ้านาย ผมก็ไม่อยาก แต่คุณอย่าบีบผมเลย คุณดูสิ งานนี้ ควรให้ใครทำ ทีมตกแต่งของผม ทำงานละเอียด ไม่เชื่อล่ะก็ คุณก็ไปถามได้ อีกอย่าง คุณอย่าเพิ่งจ่ายเงินก็ได้ งานเสร็จสิ้นและอนุมัติเมื่อไหร่ ก็ค่อยมาคิดเงินอีกครั้งก็ได้”

พ่อของเฉินเสี้ยวพูด： “คุณจะเอาความแค้นส่วนตัว มาเตะผมออกแบบนี้ไม่ได้นะ”

“แล้วผมก็คุยกับฝ่ายจัดหาเรียบร้อยแล้ว อีกเดี๋ยวน่าจะส่งของมาให้ผมแล้วด้วย” พ่อของเฉินเสี้ยวพูด： “แล้วคุณมาเตะผมออก นี่มันฆ่าผมชัดๆ เลย”

ทะเลาะเมื่อกี๊ หลี่ต๋าคางก็มองนิสัยของชายหนุ่มคนนี้ออกแล้ว

หลี่ต๋าคางส่ายหน้า พูด： “ถ้าคุณจะฟ้อง ผมก็ไม่แคร์”

“สัญญาของเราสองคน กลัวว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้ ส่วนที่เกี่ยวกับฝ่ายจัดหาส่งของให้นั้น เกี่ยวอะไรกับผมล่ะ แต่คุณใจร้อนไป สัญญาพวกเรายังไม่เซ็นเลย” หลี่ต๋าคางหัวเราะเรียบๆ

“คุณ คุณไม่กลัวเข้าคุก？” พ่อของเฉินเสี้ยวกัดฟันพูด

“คุณอย่างอแงน่า” หม่าเทียนพูดกับพ่อของเฉินเสี้ยวอย่างเย็นชา： “ถ้าคุณกล้าฟ้องเขา ก็เลิกคบกับผมได้เลย”

พ่อของเฉินเสี้ยวมีวันนี้ได้ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็เพราะหม่าเทียน

แต่พ่อของเฉินเสี้ยวกลับพูด： “ตัดความสัมพันธ์ผมก็ต้องฟ้อง ยังไงแขนของผมก็หักแล้ว”

“ใช่ไหม？” หลี่ต๋าคางหัวเราะ ยื่นมือไปกดแขนพ่อของเฉินเสี้ยว

เสียงดังกึก พ่อของเฉินเสี้ยวร้องเสียงดัง

“คุณลองยกขึ้นดู” หลี่ต๋าคางพูด

พ่อของเฉินเสี้ยวก็ยกแขน แล้วก็ตะลึงทันที

แขนของตัวเอง ทำไมดีขึ้นแล้ว