บทที่174 คนคุ้นเคยในเมืองเอก

บทที่174 คนคุ้นเคยในเมืองเอก

หลังจากที่เดินออกจากโรงพยาบาล สีหน้าของสวีเถิงเฟยไม่สู้ดีเท่าไหร่

วันนี้ สวีเถิงเฟยเชิญหยูเถิงกับตู้เฟยทานข้าว เดิมทีมันก็เป็นเรื่องที่ดีอยู่แล้ว แต่สุดท้ายกลับ..........

กลับถูกคนตีศีรษะจนแตก จนต้องเข้าโรงพยาบาล........

แล้วตู้เฟยก็ถูกคนอื่นไล่ออกจากห้อง ยังถูกคนทำร้ายอีก.......

ขณะนี้ อารมณ์ของสวีเถิงเฟย รู้สึกเศร้าและหดหู่มาก

ขับรถกลับไปที่โรงแรมว่างโก๋ ผู้จัดการล็อบบี้เห็นสวีเถิงเฟยกลับมาอีก ก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที “คุณชายสวี คุณชายหยูไม่เป็นไรมากใช่ไหมครับ?”

ถ้าหากหยูเถิงเป็นอะไรไป โรงแรมว่างโก๋ก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างแน่นอน

เพราะยังไงหยูเถิงก็ได้รับบาดเจ็บในโรงแรมว่างโก๋

ฉะนั้น ผู้จัดการล็อบบี้จึงกลัวมาก กลัวว่าหยูเถิงจะเป็นอะไรไป

“แม่งฉิบหาย!

สวีเถิงเฟยมองหน้าผู้จัดการล็อบบี้ ยกแขนฟาดไปหนึ่งที “แกมันสุนัขรับใช้ แขกของฉันแกยังกล้าไล่!”

ผู้จัดการล็อบบี้คิดในใจ แย่แล้ว สวีเถิงเฟยกลับมาคิดบัญชีแค้นแล้ว

ตอนที่ไปไล่พวกตู้เฟย ผู้จัดการล็อบบี้ก็คิดถึงความเป็นไปได้ว่าเรื่องมันจะต้องลงเอยแบบนี้

“คุณชายสวี ฟังผมอธิบายก่อน เดิมห้องนั้น พวกเขาจองไว้ก่อนแล้ว” ผู้จัดการล็อบบี้อธิบายอย่างนิ่มนวล

“อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับผม ผมจะบอกให้ พ่อผมสวีเจิ้งหรุง เป็นเพื่อนสนิทกับเจ้านายแก” สวีเถิงเฟยขมวดคิ้วแล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น “แย่งห้องแล้วมีปัญหาอะไรเหรอ?”

ตอนนี้ตู้เฟยได้วิ่งเข้ามาบ่นกับสวีเถิงเฟยว่า “พี่เฟย พี่ต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเรา”

“แกมีสิทธิ์อะไรมาไล่แขกของฉัน?”

สวีเถิงเฟยยิ่งอยู่ยิ่งน่ากลัว การที่ผู้จัดการล็อบบี้ทำเช่นนี้ เหมือนเป็นการตบหน้าสวีเถิงเฟย

ถ้าหากเป็นเจ้าของโรงแรมว่างโก๋ สวีเถิงเฟยอาจจะอดกลั้นได้

แต่นี่เป็นแค่ผู้จัดการล็อบบี้เล็ก ๆ ก็แค่คนรับจ้าง มันคิดว่าตัวเองเป็นใคร?

เพียะ เสียงตบดังลั่น

สวีเถิงเฟยฟาดไปที่หน้าของผู้จัดการล็อบบี้อีก

“แกเป็นใบ้เหรอ?” สวีเถิงเฟยกล่าวด้วยเสียงอันเยือกเย็น

สีหน้าของผู้จัดการล็อบบี้ขาวซีดเผือด

อายุของผู้จัดการล็อบบี้ก็สามสิบห้าแล้ว ก็ถือว่าเป็นวัยกลางคน

วัยกลางคนผู้นี้ กลับถูกเด็กหนุ่มตบหน้า ต่อหน้าสาธารณชนโดยไม่กล้าพูดส่งเสียงใด ๆ

ความอับอายที่ผู้จัดการล็อบบี้ได้รับในตอนนี้ รู้สึกได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดใด ๆ

ชิวหย่าและคนอื่น ๆ ต่างหลบไปยืนตามมุม ไม่กล้าเข้ามา

ปกติผู้จัดการเป็นคนที่มีสง่าราศี แต่ตอนนี้ถูกเด็กหนุ่มสั่งสอนจนเป็นเหมือนลูกชาย........

ตอนนี้ภายในใจเขา รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง......

“แกคิดว่าไม่พูดอะไรแล้ว ฉันจะปล่อยแกไปเหรอ?” สวีเถิงเฟยขมวดคิ้วแล้วกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น และขยิบตาให้ตู้เฟย แล้วสองคนนี้ก็ร่วมมือกันทำร้ายเขา

สวีเถิงเฟยกับตู้เฟย ทำร้ายผู้จัดการล็อบบี้อย่างเหี้ยมโหด

ผู้จัดการล็อบบี้ยอมรับว่าเขาเสียเปรียบในเรื่องนี้ แล้วก็ไม่กล้าตอบโต้ใด ๆทั้งสิ้น

ซึ่งแน่นอน ก็ถือว่าเขาเสียเปรียบ ยังไงเขาก็ยังคงไม่กล้าโต้ตอบ เพราะว่าใคร ๆ ก็รู้ฐานะของสวีเถิงเฟยและตู้เฟย

ขณะนี้ พวกหลี่ฝาง ก็ได้ทานข้าวเสร็จแล้ว กำลังเดินลงมาจากชั้นสอง

หลี่ฝางเดินลงมา เห็นสวีเถิงเฟยกับตู้เฟยกำลังทำร้ายผู้จัดการ เขาเดาเรื่องได้ทันที

แต่ทั้งหมดนี้ ก็เป็นเขาที่แส่หาเรื่องใส่ตัวเองไม่ใช่เหรอ?

หากเริ่มแรก ผู้จัดการล็อบบี้ปฏิบัติตามกฎ ก็ไม่ล่วงเกินหลี่ฝางกับสวีเถิงเฟยทั้งสองฝ่ายในเวลาเดียวกันหรอก?

“เช็ดบิล”

หลี่ฝางแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์

“คุณผู้ชายค่ะ คืนนี้คุณมียอดค่าอาหารและเครื่องทั้งหมด หกแสนสองหมื่นเจ็ดพันสามร้อยหยวนค่ะ” เมื่อพูดถึงยอดตัวเลขนี้แล้ว พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ สั่นที่มุมปากครั้งหนึ่ง

ตามปกติ โรงแรมว่างโก๋ ในหนึ่งวัน ไม่ใช่สิ ในหนึ่งอาทิตย์ มียอดขายเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่หลี่ฝางเพียงแค่ทานอาหารมื้อเดียว ก็เท่ายอดขายของพวกเขาทั้งอาทิตย์เลย

“อึม ขอส่วนลดครึ่งหนึ่ง” หลี่ฝางกล่าวเสียงเบา ๆ

“คุณผู้ชาย ต้องขอโทษด้วยค่ะ ทางฉันสามารถลดได้ห้าเปอร์เซ็นต์ เอาอย่างนี้ ฉันไปถามผู้จัดการก่อนค่ะ?”

พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ยิ้มอย่างอึดอัด

ลดครึ่งหนึ่ง ล้อเล่นอะไรนี่?

ตั้งแต่เปิดโรงแรมมา ยังไม่เคยได้ยินเรื่องขอลดครึ่งหนึ่ง