บทที่205 เซี่ยลู่ถูกบังคับ

บทที่205 เซี่ยลู่ถูกบังคับ

ส้าวส้วยมองหลี่ฝาง พลางยิ้มแล้วพูด： “เจ้านาย คุณอย่ามาโกหกฉันนะ แฮมเบอร์เกอร์สิบอันนะ”

“วางใจเถอะ ไม่เป็นไร” หลี่ฝางพยักหน้า ก่อนจะเร่ง： “รีบลงมือเถอะ”

ส้าวส้วยมองตู้เฟย ด้วยสีหน้านิ่งไป

“แฮมเบอร์เกอร์สิบอันก็ซื้อชีวิตฉันได้แล้วเหรอ？ล้อเล่นอะไรเนี่ย”

เมื่อตู้เฟยได้ยินก็พูดอะไรไม่ออกเลย เขารีบมองไปทางส้าวส้วยพลางพูดออกมา： “คุณอย่าเข้ามานะ ฉันให้แฮมเบอร์เกอร์ร้อยอันเลย”

“แฮมเบอร์เกอร์ของคุณน่ะมันสกปรก ฉันไม่เอาหรอก”

ส้าวส้วยส่ายหัว ก่อนจะเดินเข้ามาหาตู้เฟย

ตู้เฟยร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เพียงแวบเดียวก็ฉีกเสื้อผ้าจนขาดรุ่งริ่ง แล้วโยนขึ้นไปในอากาศ

……

หลี่ฝางพูดอะไรไม่ออก ยอมตายแต่ไม่ยอมถอดเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ？

ส้าวส้วยยังไม่ได้ลงมือเลย ตู้เฟยก็ถอดเสื้อผ้าแล้ว

ทำไมไม่แน่วแน่เลยนะ

หลี่ฝางส่ายหัวด้วยความผิดหวัง พลางมองตู้เฟย： “เมื่อครู่ฉันยังชมอยู่เลยว่าคุณแน่วแน่ดี”

ตู้เฟยทำปากมุบมิบ เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่กลับเก็บเอาไว้

“ตู้เฟย ฉันว่าทำไมคุณถึงปล่อยฉันไปไม่ได้สักทีล่ะ？” หลี่ฝางนั่งยองลง พลางมองตู้เฟยแล้วถาม

ตอนนี้เซี่ยลู่กลับมาอยู่ข้างๆ เขาแล้ว และความลับที่ตู้ต้าไห่ล้มละลายนั้น ถึงหลี่ต๋าคางจะรู้ แต่ตู้เฟยนั้นไม่รู้ความจริงของมันเลย

หลี่ฝางไม่ค่อยเข้าใน ว่าทำไมตู้เฟยถึงปล่อยตัวเองไปไม่ได้สักที？

คำถามนี้ มันทำให้ตู้เฟยอึ้งไป

ในตอนนั้น ตู้เฟยเองก็ไม่ได้ตอบ

จนสุดท้าย ตู้เฟยถึงจะหาคำตอบมาได้

เพราะว่าเขาคิดว่าหลี่ฝางเป็นคนอ่อนแอมาตลอด แต่ตัวเองนั้น ในฐานะที่เป็นลูกหลานเศรษฐี กลับมาตกอยู่ในมือคนอ่อนแอไร้ความสามารถแบบนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

ดังนั้น ตู้เฟยเลยอยากจะทำร้ายหลี่ฝาง เพื่อหาความเคารพจากการเป็นผู้ชนะกลับคืนมา

“ไม่พูดก็ช่างมันเถอะ”

เมื่อเห็นว่าตู้เฟยไม่ตอบสักที หลี่ฝางเลยส่ายหัวพลางพูดออกมา： “ในเมื่อแพ้แล้ว ก็ต้องได้รับโทษ”

“สวีเถิงเฟย มานี่หน่อย” หลี่ฝางเลยตะโกนไปหาสวีเถิงเฟย

สวีเถิงเฟยในตอนนั้น กำลังขดตัว แล้วนั่งยองอยู่ในมุมหนึ่ง

เมื่อได้ยินหลี่ฝางเรียก ในใจเขาก็อดที่จะสั่นคลอนไม่ได้ เขาคิดในใจ ว่าไอสารเลวหลี่ฝางอยากจะจัดการตัวเองอย่างไรกันนะ？

“ส้าวส้วย ฉันเรียกแล้วสวีเถิงเฟยไม่ตอบเลย คุณช่วยฉันเรียกเขาหน่อยสิ” หลี่ฝางพูดออกมา

ส้าวส้วยส่ายหัว พลางพูดออกมา： “ฉันไม่ชอบพูดมาก ชอบลงมือเลยมากกว่า”

ส้าวส้วยคิดว่า การลงมือทำมันได้ผลมากกว่า

ส้าวส้วยเลยเดินไปหาสวีเถิงเฟย ยังไม่ทันเดินไปอยู่ตรงหน้าสวีเถิงเฟย

สวีเถิงเฟยก็รีบลุกขึ้นมา ก่อนจะวิ่งมาหาหลี่ฝาง

“กอดเขา” หลี่ฝางมองสวีเถิงเฟย พลางชี้ไปหาตู้เฟยที่อยู่ที่พื้นแล้วพูดออกมา

“กอดเขางั้นเหรอ？” สวีเถิงเฟยมองตู้เฟย แววตามีแต่ความรังเกียจ

มือทั้งสองข้างของเขา ใช้เพื่อโอบสาวๆ ไม่ได้เอาไว้มาโอบตู้เฟย

กอดตู้เฟย คงจะสะเทือนจิตใจมากเลยล่ะ

“จะกอดไม่กอด？” หลี่ฝางถามอีกครั้งหนึ่ง

สวีเถิงเฟยเหมือนจะทำไม่ลง

“ส้าวส้วย” หลี่ฝางส่งความอาฆาตออกมา

“ฉันกอดๆ” สวีเถิงเฟยสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะนั่งยองลงกอดตู้เฟย

ตู้เฟยยังขัดขืนในตอนแรก สวีเถิงเฟยด่าออกไป： “คุณจะขัดขืนหาพระแสงอะไร คุณคิดว่าฉันอยากจะกอดคุณมากนักเหรอ”

“ไม่อยากตายก็หยุดซะ” สวีเถิงเฟยพูดออกมาเสียงเย็นชา

“ถ้าเกิดพวกเขาไม่สนใจ แล้วเอาพวกเราโยนเข้าไปในป่าให้หมาป่ากิน พวกเราจะต้องตายแน่นอน”

ในตอนนั้นเอง มีเสียงหมาป่าดังออกมา

ตู้เฟยกับสวีเถิงเฟย ทั้งสองคนสะดุ้งขึ้นมาพร้อมกัน

หลี่ฝางกลัวนิดหน่อย เพราะถึงอย่างไรหมาป่ามันจะเล่นๆ แต่ก็กินคนได้อยู่ดี

หลี่ฝางหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะถ่ายภาพ

ในตอนนั้นเอง ตู้เฟยกับสวีเถิงเฟยตกใจเป็นอย่างมาก

“คุณจะถ่ายทำไม？” ตู้เฟยมองหลี่ฝางด้วยความจริงจัง

สวีเถิงเฟยยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนมีชื่อเสียงในเมือง มากกว่าตู้เฟยด้วยซ้ำ

ถ้าเกิดรูปนี้มันถูกเผยแพร่ออกไป ตระกูลสวีจะต้องเสียหน้าเป็นอย่างมากเพราะพวกเขาแน่นอน

“หลี่ฝาง คุณอย่ามาทำแบบนี้นะ มันผิดกฎหมายนะ” สวีเถิงเฟยมองหลี่ฝางด้วยความกลัว

หลี่ฝางหัวเราะขึ้น พลางพูดออกมา：“วางใจเถอะ ฉันไม่มีทางปล่อยอยภาพนี้หรอก”

“ฉันแค่ค่ายเล่นเท่านั้นเอง” หลี่ฝางพูดออกมา