บทที่25 ครูใหญ่เจ้าเล่ห์

บทที่25 ครูใหญ่เจ้าเล่ห์

สามปีมานี้ หลี่ต๋าคางปัญหาเรื่องใหญ่ใดๆ ก็ไม่เคยเจอ เจอสิ่งท้าทายต่อหน้ามานับไม่ถ้วน หลี่ต๋าคางไม่เคยถอย แต่ตอนนี้ ยืนตรงหน้าห้องพักครูเล็กๆ นี้ เขาหยุดลง

คนที่แม้แต่สถานที่อันตรายๆ ยังกล้าเข้าออก แต่กลับไม่กล้าเข้าไปเหยียบในห้องทำงานครูเล็กๆ

“ทำไมไม่เข้าไป คุณคิดมันมาสามปีแล้ว” เมี๋ยวชุ่ยกลอกตาใส่หลี่ต๋าคาง แล้วก้าวเข้าไปก่อน

หลี่ฝางเห็นแม่ตัวเองตอนนั้น ขอบตาที่อัดอั้นน้ำตา ก็พรั่งพรูออกมา

หลี่ฝางร้องไห้ น้ำตาไหลออกมาอย่างทนไม่ไหว เขาไม่ได้อ่อนแอ และก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้มแข็งพอ

กลับกัน เขาเข้มแข็งกว่าใครทั้งนั้น

เขากำมืออยู่นาน แค่ในเวลานี้กำไม่อยู่แล้ว เพราะในที่สุดก็เจอครอบครัว

สามปีนี้หลี่ฝางไม่เคยร้องไห้ ครั้งนี้เขาร้องไห้ เพราะว่าในที่สุดเขาก็ได้เจอครอบครัว อีกอย่างยังเป็นแม่ที่เข้าใจเขาดีพอ และห่วงใยเขา นั่นคือเมี๋ยวชุ่ย

“ลูก น่าน้อยใจลูกเสียจริง” เมี๋ยวชุ่ยเดินเข้ามา กอดหลี่ฝางในอ้อมแขนตัวเอง

ส่วนหลี่ต๋าคางหลังจากที่หยุดอยู่นอกห้องพักครูสักพัก จึงเข้ามา

หลี่ต๋าคางในเวลานี้ สีหน้าไร้การแสดงออกใดๆ มีความเคร่งขรึมและอาฆาตมากขึ้น

“เก็บน้ำตาไปเลย！” หลี่ต๋าคางมองหลี่ฝาง แล้วพูดเสียงคมกริบ

“ลูกผู้ชาย อย่าเอาแต่ร้องไห้ ทำให้คนตลก！” หลี่ต๋าคางจ้องหลี่ฝาง ประโยคเดียวก็ทำให้น้ำตาของหลี่ฝางตกใจจนหายไป

“ท่านทั้งสองคือพ่อแม่หลี่ฝางสินะ เรื่องเป็นแบบนี้ ลูกคุณขโมยของคนอื่น ดังนั้น……” คำพูดครูประจำชั้นหลี่ฝางยังพูดไม่จบ หลี่ต๋าคางก็ไม่ทน

“เสี่ยวฝาง มานี่！”

หลี่ต๋าคางเรียกหลี่ฝางมาข้างตัวเอง： “พ่อถามลูกนะ ได้ขโมยของคนอื่นไหม？”

“พ่อ ผมไม่ได้……”

หลี่ฝางยังพูดไม่จบ หลี่ต๋าคางก็ตัดบท： “โอเค พ่อรู้แล้ว”

“พวกคุณได้ยินไหม？ลูกชายผมบอกไม่” หลี่ต๋าคางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สงสัยสักนิด： “เทียบกับพวกคุณแล้ว ผมเชื่อลูกผมมากกว่า ดังนั้นลูกผมบอกไม่ งั้นก็ไม่”

“หือ？？”

เวลานี้ ไม่ว่าเป็นครูประจำชั้นหลี่ฝาง หรือครูประจำชั้นเซี่ยลู่ ต่างตกตะลึง

พวกเขาเจอผู้ปกครองมามากมาย แต่เป็นครูมาหลายปี ผู้ปกครองที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเจอ

“ลูกชายคุณขโมยของคนอื่นจริงๆ นาฬิกาเรือนนี้ หาเจอจากโต๊ะเขาครับ” ครูประจำชั้นของหลี่ฝางเอาของที่ขโมยวางบนโต๊ะทำงาน

“อีกอย่าง พวกเราแจ้งความแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็จะมาแล้ว”

หลี่ต๋าคางขมวดคิ้ว มองลูกชายตัวเองแวบหนึ่ง หลี่ฝางส่ายหน้า： “พ่อครับ นาฬิกาเรือนนั้น ผมไม่ได้แตะต้องสักนิด มีคนฉวยโอกาสตอนที่ผมไม่อยู่ แอบเอาใส่โต๊ะผม”

“ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ เอารอยนิ้วมือบนนาฬิกามาตรวจ ถ้ามีรอยนิ้วมือผม ผมยอมรับ” หลี่ฝางพูดอย่างไม่กลัว

หลี่ต๋าคางพยักหน้าอย่างพอใจ： “งั้นรอตำรวจมา ตรวจลายนิ้วมือ”

หลี่ต๋าคางลูบหัวลูกตัวเองด้วยความปลาบปลื้ม ถึงขนาดคิดได้ว่าพิสูจน์ลายนิ้วมือมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง หมายความว่าลูกตัวเองไม่โง่

“เรื่องของนาฬิกาพวกเราพักก่อน งั้นโทรศัพท์ล่ะเกิดอะไรขึ้น？”

“โทรศัพท์ครูเอามาจากกระเป๋าคุณเองกับมือ คุณจะอธิบายอย่างไร？” ครูประจำชั้นมองไปที่หลี่ฝางอย่างเฉียบคม อยากดูว่าครั้งนี้เขาจะเถียงอย่างไร

หลี่ฝางเงียบอยู่นาน： “ผมว่าคุณถามเซี่ยลู่กับตู้เฟยเถอะ ผมว่าพวกเขาบอกคำตอบคุณได้”