บทที่254 ถังหยู่ซวน คุณไปเถอะ

บทที่254 ถังหยู่ซวน คุณไปเถอะ

“พวกคุณก็ถูกตบ？”

หันไปเห็นหน้าเสี่ยวสานกับผู้ชายที่สวมเสื้อสีแดง ก็บวมเหมือนกับหัวหมู ทันใดนั้นถังหยู่ซวนก็โมโห

ถังหยู่ซวนคิดว่า Recalling the past คือถิ่นของเขา

ที่ถิ่นของเขา เพื่อนของตัวเองถูกทำร้าย เท่ากับว่าฉีกหน้าเขาไหม？

ถังหยู่ซวนส่ายหัว ให้ตัวเองได้สติ

“ใครทำ？”ถังหยู่ซวนมองพวกส้งเสียง แล้วถามออกไป

“พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งในผับ”ผู้ชายที่สวมเสื้อสีแดงพูดเสริมไป

“พนักงานเสิร์ฟในนี้？”

ถังหยู่ซวนขมวดคิ้ว แล้วถาม：“พนักงานเสิร์ฟในผับนี้ ทำไมจู่ๆก็ทำร้ายพวกคุณล่ะ？”

ส้งเสียงพูดด้วยสีหน้าขมขื่น：“พี่ถัง ต้องรับผิดชอบให้ผมนะ ผมไม่ระวังเลยไปตบเขาหนึ่งฉาด เขาก็มาตบพวกเราคนละสามที”

“ผมตบเขาไปนั้นหนึ่งฉาด แค่ไม่ทันระวังไปโดนหน้าเขา แต่เขาน่ะ ตอนที่ตบพวกเรา กลับออกแรงสุดๆ ดูฟันในปากผมสิ ไม่รู้ว่าหลุดมากี่ซี่ละ”

“อีกอย่างนะ ที่ทำเกินไปคือ ผมตบเขาทีเดียว เขาจะเอาผมถึงสิบล้าน”

“สิบล้าน？”ได้ยินส้งเสียงพูดจบ คิ้วของถังหยู่ซวน ก็ขมวดแน่น

“เขาล้อคุณเล่นหรือเปล่า？”พูดตรงๆ ถังหยู่ซวนไม่ค่อยเชื่อ มีที่ไหนถูกตบ แล้วจะเอาสิบล้านน่ะ

ถนนนี้ชนคนตาย ชดใช้แค่เท่าไหร่？อย่างมากก็หนึ่งล้านน่ะ

“พี่ถัง ดูสิพวกเราสามคนถูกตบจนเป็นแบบนี้เลย เขาเหมือนล้อเล่นไหมล่ะ？หน้าของพวกผมนี้ ไม่ใช่แค่สิบวันหรือครึ่งเดือนแน่ ยากมากที่จะฟื้นฟูให้เป็นเหมือนปกติ”

“อีกอย่าง เขายังบังคับให้ผมเขียนสัญญาชำระหนี้ให้เขาด้วย”ส้งเสียงพูด

“ลูกพี่ถัง นี่คือถิ่นคุณ คุณต้องทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเรานะ”เสี่ยวสานจับหน้าตัวเอง พูดไป

ผู้ชายที่สวมเสื้อสีแดงก็โมโหสุดๆ：“ลูกพี่ถัง คุณไม่ใช่เจ้านายของผับนี้เหรอ？คุณจะนั่งอยู่เฉยๆไม่ทำอะไรไม่ได้นะ อย่าบอกว่าพวกเราคือเพื่อนคุณเลย ถึงพวกเราเป็นลูกค้าธรรมดา คุณก็ต้องสั่งสอนเขาสักหน่อย”

ถังหยู่ซวนขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาไม่ใช่เจ้าของผับ แต่เขาคือผู้จัดการผับ

พนักงานเสิร์ฟของตัวเองทำเรื่องแบบนี้ ควรจะสั่งสอนดีๆสั่งสอน

ถังหยู่ซวนยืนขึ้น ประคองส้งเสียงขึ้นมา

“วางใจได้ เรื่องนี้ ผมจะกำชับให้คุณ”ถังหยู่ซวนตบไหล่ของส้งเสียง พูดไป

“พวกคุณยังจำหน้าเขาได้ไหม？”

ตอนนี้ Recalling the pastมีพนักงานเสิร์ฟสามสิบกว่าคน ตอนนี้เป็นช่วงยุ่งๆพอดี ถังหยู่ซวนไม่สามารถเรียกพนักงานเสิร์ฟทุกคนมาได้ ทำให้พวกส้งเสียงเสี่ยวสานและคนอื่นๆต้องมาชี้ตัว

ประจวบเหมาะ เวลานี้โหจื่อถือเหล้า ผ่านตรงหน้าส้งเสียง

“เขานี่ไง！”ส้งเสียงชี้ไปที่โหจื่อ แล้วพูดกับถังหยู่ซวน

“โหจื่อ？”

ถังหยู่ซวนขมวดคิ้ว：“เขาคือพนักงานเก่าของผับ”

“ส้งเสียง หรือว่าคุณไม่ได้บอกเหรอ คุณคือเพื่อนผม？”ถังหยู่ซวนถามส้งเสียง

ส้งเสียงรีบพยักหน้า พูด：“พี่ถัง ผมบอกแล้ว แต่ผู้ชายคนนี้ไม่เห็นหัวคุณเลย”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วย？”

ถังหยู่ซวนได้ยิน ก็รีบเรียกโหจื่อให้มา

พอโหจื่อมา ก็มองถังหยู่ซวนแวบหนึ่ง：“ผู้จัดการถัง มีอะไรไหม？ถ้าไม่มีอะไรล่ะก็ ผมจะไปทำงานแล้ว”

“คุณก็เห็นแล้วนี่ ธุรกิจของผับเราดีขนาดนี้ ผมจะอยู่เมาท์กับคุณไม่ได้หรอก”โหจื่อพูดเสียงเยือกเย็น

โหจื่อพูดคำนี้ ที่จริงอยากจะประชดถังหยู่ซวน วันๆเอาแต่ดื่มเหล้า ไม่ทำอะไรเลย

ถังหยู่ซวนชี้ไปที่พวกส้งเสียง ถามว่า：“หน้าของพวกเขา คุณทำเหรอ？”

“พวกเขาบอกคุณเหรอ？”โหจื่อหัวเราะ ดูไม่แคร์

“ใช่”

“ในเมื่อพวกเขาบอกคุณแล้ว งั้นคุณมาถามผมทำไม？นี่ไม่ใช่เรียกว่าสอนจระเข้ว่ายน้ำเหรอไง？”โหจื่อพูด

“คุณ”

ถังหยู่ซวนโกรธจนกัดฟัน ท่าทีของโหจื่อ ชัดเจนว่าไม่เห็นหัวเขา

“ผู้จัดการถัง คุณจะออกหน้าแทนพวกเขาเหรอ？”โหจื่อมองถังหยู่ซวน ถามไป

“ใช่ ไม่ผิด”