บทที่286 พี่สาวของฉินวี่เฟย

บทที่286 พี่สาวของฉินวี่เฟย

ส้าวส้วยในตอนนี้ ถึงแม้มองดูแล้วแค่ยี่สิบต้นๆ แต่คำพูด การกระทำ เหมือนกับรุ่นพี่ของซุนจิ้น

ซุนจิ้นออกไป เขาไม่ทักทายสวีจื่อเม่ยสักนิด ก็ออกไปจากสถานตากอากาศเลย

ถ้าส้าวส้วยไม่เหลาะแหละมากๆ วันๆเอาแต่ทำตัวไม่เคารพ บอกว่าเขาสี่สิบ หลี่ฝางก็เชื่อ

เพราะยังไงฝีมือเขา ก็ดีมาก

บางที นี่อาจจะเกี่ยวข้องกับประสบการณ์เขา

หลายปีนี้ ส้าวส้วยตามหลี่ต๋าคางไปต่างประเทศนาน ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน ……

มีชีวิตอยู่ได้ จะฝีมือดีทั้งที่ไม่ได้ฝึกได้ไง？

ซุนจิ้นแค่เอามวยสิงอี้เป็นเทคนิคชกมวยมาฝึก แต่ส้าวส้วย เขาเอามาใช้กับการต่อสู้ชีวิตและความเป็นความตายมานานแล้ว ……

บวกกับซุนจิ้นหลายปีมานี้ เขาไม่ได้สู้จริงๆ ช่องว่างก็มากขึ้นเรื่อยๆ

คนหนึ่งเอามาเป็นศิลปะ อีกคนเอามาเป็นเทคนิคฆ่าคน ผลที่ฝึกออกมา จึงต่างกันโดยสิ้นเชิง

พอส้าวส้วยออกไป ก็หัวเราะเหอะๆไปที่หลี่ฝาง：“เจ้านาย ผมปล่อยเขาไปเช่นนี้ คุณคงไม่ว่าผมใช่ไหม？”

“ชิบหายละ คุณปล่อยเขาไปไม่เป็นไรหรอก แต่คุณตบโต๊ะทำไม？”หลี่ฝางมองส้าวส้วย พูดอย่างหมดคำพูดหน่อยๆ：“คุณรู้ไหมโต๊ะนี้ราคาเท่าไหร่？”

ที่จริงหลี่ฝางก็ไม่รู้เท่าไหร่

แต่หลี่ฝางคิดว่า ทุกอย่างในห้องนี้ น่าจะไม่ถูกทั้งนั้น

ดังนั้นหลี่ฝางเห็นโต๊ะที่ถูกส้าวส้วยทุบจนหัก ก็รู้สึกปวดใจ ถ้าเป็นของมีค่าทางวัฒนธรรมจะทำไง？

ส้าวส้วยพูดด้วยใบหน้าตื่นตระหนก：“ผมแค่ทำเขาตกใจเฉยๆ”

หลี่ฝางนั่งขึ้นจากโซฟา：“ช่างเถอะ ไม่คิดบัญชีกับคุณละ”

“ผมรู้ คุณทำเพื่อตอบแทน ดังนั้น ผมจะไปโทษคุณได้ไง”หลี่ฝางเข้าไป โอบไหล่ของส้าวส้วย แล้วพูด：“ดูเหมือน วัยเด็กของคุณก็ไม่เท่าไหร่นะ”

เมื่อกี๊หลี่ฝางได้ยินชัดเจนดี วัยเด็กของส้าวส้วยนั้น ก็ตกอับใช้ชีวิตข้างถนน

พ่อของซุนจิ้น ให้ข้าวส้าวส้วยกินอยู่หลายมื้อ ส้าวส้วยจึงไม่หิวตาย

ดังนั้น ส้าวส้วยไม่ลงมือโหดกับซุนจิ้น หลี่ฝางจึงเข้าใจได้

ยังไง ซุนจิ้นก็แค่ถีบตัวเอง ไม่ได้ทำอะไร

เข้าใจคนบงการที่อยู่เบื้องหลังของซุนจิ้นดี ก็พอแล้ว

ตระกูลสวี ให้คนมาแก้แค้นแล้ว

ต่อไป ก็เป็นฝั่งเหยสงแล้วสินะ？

“เห้อ”ส้าวส้วยถอนหายใจ：“คุณว่า ถ้าไม่ใช่ซุนจิ้น จะดีแค่ไหน”

“ถ้าแบบนั้น พวกเราก็จับเขาได้เลย แล้วไปเอาผิดได้ที่ตระกูลสวี！”ส้าวส้วยพูด

“ไม่มีประโยชน์ พวกเขาไม่ยอมรับ”หลี่ฝางพูด

“ชิบหายละ เชิ้ตสีขาวด้านใน ถูกซุนจิ้นเตะจนสกปรก ไม่ได้ ผมต้องไปเปลี่ยน”หลี่ฝางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนเป็นเชิ้ตสีขาวใหม่

หลี่ฝางสวมสูท

นี่ก็เป็นครั้งแรกที่หลี่ฝางสวมชุดสูท ร่วมปาร์ตี้

ในใจของหลี่ฝาง ตื่นเต้นหน่อยๆ

ถึงแม้เป็นลูกคนรวยมาตั้งนาน แต่ หลี่ฝางใช้ความเป็นคนจนธรรมดา เป็นหมาป่าสวมหนังแกะทั้งวัน

หลี่ฝางคิดในใจ ครั้งนี้ น่าจะไม่มีใครขำตัวเองแล้ว？

ที่ใจกลางสถานตากอากาศ มีวิลล่าที่ใหญ่โตอลังการและสวยงามที่หนึ่ง ……

ในวิลล่า รวมถึงในรัศมีสิบกว่าเมตร มีไฟสว่างไสว คึกคักผิดปกติ

“คุณผู้ชาย กรุณาแสดงตั๋ววีไอพีด้วยครับ”

พอเข้ามาในวิลล่า หลี่ฝางก็ถูกคนขวางไว้

“ตั๋ววีไอพี？”หลี่ฝางขมวดคิ้ว คิดในใจ แย่แล้ว ตัวเองมีตั๋ววีไอพีอะไรที่ไหนกัน！

ตัวเองมีแค่บัตรวีไอพีสุดพิเศษ

ส่วนบัตรนี้ ถูกหวางเสี่ยวโก๋เอาไปแล้ว

เวลานี้ ส้าวส้วยหยิบบัตรหนึ่งออกมาจากกระเป๋า บนบัตร มีเลข 03

มองไปที่ส้าวส้วย หลี่ฝางก็ถาม：“ทำไมคุณก็มีอีกใบ？”

“ลูกพี่ให้ผมมา”ส้าวส้วยหัวเราะ พูด

เมื่อก่อน หลี่ฝางคิดว่าส้าวส้วยคือพนักงานเสิร์ฟธรรมดาๆ ตอนนี้ดูแล้ว ตำแหน่งที่ส้าวส้วยอยู่ในตระกูลหลี่ กลัวว่าเป็นรองแค่ลุงเฉียนสินะ？

“ทุกคนก็แยกย้ายไปที่ตัวเองสนใจเถอะ”หลี่ฝางมองส้าวส้วย พูดว่า：“อยู่นี่แล้ว ผมน่าจะไม่เป็นอันตรายใช่ไหม？”

ถ้ามีคนกล้าส่งคนมาป่วน นั่นก็กล้ามากแล้วจริงๆ

ส้าวส้วยพยักหน้า พูด：“ครับ”

ส้าวส้วยออกไป หลี่ฝางก็รีบวิ่งไปทางฉินวี่เฟย

ฉินวี่เฟยในตอนนี้ ในมือถือแชมเปญแก้วหนึ่ง อยู่ท่ามกลางฝูงคน