บทที่303 ศัตรูที่น่ากลัวของส้าวส้วย

บทที่303 ศัตรูที่น่ากลัวของส้าวส้วย

หลี่ฝางมองเหยสงไปแวบหนึ่ง เห็นว่ามันกำลังจ้องมองตัวเองอยู่

หลบยังไงมันก็หลบไม่พ้นอยู่แล้ว ความหมายนี้ หลี่ฝางก็เข้าใจอยู่

ในเมื่อเหยสงกับเหยโก่วต่างก็รู้จักตัวเอง วันนี้หลบไปแล้ว เกรงว่าวันข้างหน้ามันก็ต้องยุ่งยากกว่านี้อย่างแน่นอน

เข้าไปมันคงทำอะไรไม่ได้มั้ง?

อยู่ในถิ่นของตัวเอง เขาคงไม่กล้าที่จะลงมือหรอกมั้ง?

พูดตามตรง แม้ว่าเหยสงจะเป็นมาเฟียที่มีอำนาจ แต่ตอนนี้ หลี่ฝางก็ไม่ได้มีความกลัวเลย

หลี่ฝางก็เบ่งเหมือนกัน เลิกคิ้วแล้วกล่าว: “เขาหาฉัน ทำไมไม่มาด้วยตัวเอง ทำไมต้องให้ฉันไปหาเขา ทำไม หน้าเขาใหญ่เหรอไง?”

ระยะห่างของหลี่ฝางกับเหยสง จริงๆแล้วก็ไม่ไกล เดินแค่ไม่กี่ก้าวเอง บวกกับเหยสงเป็นคนหูไว คำพูดของหลี่ฝาง ได้เข้าไปในหูของเหยสงแล้ว ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

จึงได้มองทอดสายตาไป นอกจากผู้หลักผู้ใหญ่ของตระกูลในเมืองแล้ว ยังมีใครกล้าที่จะพูดแบบนี้กับตัวเองเลย

เหยสงหัวเราะเบาๆ ก้าวเท้าออกไป เดินไปทางหลี่ฝาง: “ตรงนี้คุยกันไม่สะดวก คนเดินไปเดินมา มีใครเขาคุยกันตรงหน้าประตูของคนอื่นกันละ นายว่ามั้ย? น้องชาย?”

น้ำเสียงของเหยสงเรียบเฉยมาก มองไม่ออกว่าเป็นมาเฟียเลยแม้แต่นิดเดียว

“ได้ งั้นก็ขยับถอยหลังไปหน่อย”

หลี่ฝางก็ไม่กล้าไปไกล กระซิบบอกฉินวี่เฟย: “เธอรอฉันอยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันไปกับนาย ฉินวี่เฟย” ยิ้มพร้อมกับกล่าว

“เธอไม่กลัวเหรอ?” หลี่ฝางหัวเราะเห่อๆ

“มีอะไรน่ากลัวเหรอ?” ฉินวี่เฟยหัวเราะเบาๆ

หลี่ฝางคิดในใจ มันก็ใช่ ฉินวี่เฟยเป็นคุณหนูของตระกูลฉิน ต่อให้เหยสงไม่มีตา ก็คงไม่กล้าที่จะทำร้ายคุณหนูของตระกูลฉินหรอกมั้ง?

ก่อนหน้านั้น แม้ว่าฉินวี่เฟยจะปกปิดฐานะของตัวเองมาโดยตลอด

แต่บัดนี้ ก็ได้เปิดเผยตัวตนแล้ว

เดินไปทางสวนป่า เดินไปประมาณสิบกว่าเมตร หลี่ฝางก็หยุดเดิน: “มีเรื่องอะไร ก็คุยกันตรงนี้แหละ”

“เดินไปข้างหน้าอีกหน่อย” เหยโก่วกล่าว

“ไม่ไปแล้ว พูดตรงนี้แหละ” หลี่ฝางยืนยันคำเดิม

เหยโก่วหัวเราะเห่อๆ ใบหน้าเผยให้เห็นด้วยรอยยิ้มที่ดูถูก” ทำไม กลัวเหรอ?”

เหยโก่วพูดไม่ผิด หลี่ฝางมีความกลัวจริงๆ

เดินไปข้างหน้าอีก มันก็เกือบจะถึงสวนป่าแล้ว ถ้าหากเหยโก่วหรือเหยสงลงมือ ฉุดตัวเองเข้าไปในสวนป่า เมื่อถึงตอนนั้นตัวเองจะทำยังไง?

หลี่ฝางก็เป็นตรงไปตรงมา พยักหน้ากล่าว: “ใช่ เดินไปข้างหน้าอีก ฉันกลัว ตรงนี้แหละ มันเป็นขีดจำกัดของฉัน”

“พวกนายอยากคุยอะไร ก็คุยตรงนี้แหละ ไม่อยากคุย ฉันก็จะกลับไปนอนแล้ว”

หลี่ฝางหัวเราะ แล้วพูดเสริม: “หากพวกนายกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันก็จะตะโกนขอความช่วยเหลือ ฉันคิดว่าพวกนายคงไม่ได้โง่ขนาดนั้น ที่จะลงมือตรงนี้มั้ง?”

สีหน้าของเหยโก่วจมดิ่งลงไป จ้องมองหลี่ฝาง: “หากเราอยากทำร้ายแก โอกาสนั้นมีตั้งมากมาย ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหรอก”

“ไอ้เด็กน้อย นายฉลาดมาก”

เหยสงมองไปที่หลี่ฝาง แล้วยิ้มอย่างกวนๆ

เหยสงอยู่ในสังคมมาสิบกว่าปี คนแบบไหนก็เคยเจอมาหมดแล้ว แต่ว่าประเภทแบบหลี่ฝาง ยังเป็นครั้งแรกที่เหยสงเจอ

หากจะบอกว่าเขาใจเสาะ เขาก็ไม่ได้เห็นตัวเองอยู่ในสายตา

หากจะบอกว่าเขาใจกล้านั้น แม้แต่เดินไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าวเขาก็ไม่กล้า

ยังมีอีกนิดหนึ่ง หลี่ฝางเป็นคนซื่อตรง วัยรุ่นที่อายุอย่างไอ้เด็กนี่ ต่อให้ในใจจะกลัว ก็คงจะไม่กล้ายอมรับออกมา

ใครจะไปเหมือนหลี่ฝาง พูดออกมาตรงๆ ใช่ ฉันก็คือกลัว

เมื่อเป็นแบบนี้ แผนการข่มขู่ที่เหยโก่ววางไว้ตั้งแต่ต้น มันก็ใช้ไม่ได้เลย

เหยสงดูดบุหรี่ไปหนึ่งที แล้วกล่าว: “ขอแนะนำตัวหน่อย ฉันชื่อหวางข่ายสวน เป็นพ่อของหวางเฉิน”

หลี่ฝางคิดในใจ ก็บอกว่าตัวเองเป็นเหยสงก็สิ้นเรื่องแล้ว นี่มันกำลังเล่นตัวถ่อมตนกับตัวเองอยู่เหรอ?

“ที่ฉันหานายมา ก็เพียงแค่อยากจะถามเรื่องของคนคนหนึ่ง คนที่ทำร้ายลูกชายของฉัน มันอยู่ไหน? นายมีเบอร์โทรของเขาหรือเปล่า ถ้ามี ช่วยโทรตามเขาออกมาหน่อยได้มั้ย?” เหยสงใช้น้ำเสียงที่หารือกัน

หน้าตาของเหยสง น่ากลัวน้อยกว่าฉายาของเขา

โดยเฉพาะสำเนียง น้ำเสียง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่อะไรก็ได้

ตอนแรก หลี่ฝางยังนึกว่าเหยสงจะเหมือนกับเหยโก่ว ที่มีหน้าตาที่ดุร้าย ตอนนี้มองดูแล้ว ตัวเองนั้นคิดผิดไปแล้ว

เหยสงไม่เหมือนมาเฟียเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับเหมือนนักธุรกิจที่อ่อนโยน

“เห่อๆ คุณอา คุณอาคงจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์มั้ง อาการบาดเจ็บของหวางเฉิน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเพื่อนของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งหมดเป็นฝีมือของน้องชายคุณเหยสง”

หลี่ฝางหัวเราะพูดจบ ยังมองไปที่เหยโก่วแวบหนึ่ง แล้วถาม: “ใช่มั้ย เหยโก่ว?”

สีหน้าของเหยโก่ว แน่นอนมันก็ต้องดำคล้ำไปทันที

“ไอ้เด็กน้อย เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะชมว่านายเป็นคนฉลาก”

เหยสงหัวเราะเบาๆ มองไปที่หลี่ฝาง แล้วกล่าว: “แต่วัน ฉันไม่ค่อยชอบเด็กที่ฉลาดเกินไป”

พูดจบ สีหน้าของเหยสง ก็เปลี่ยนไปทันที