บทที่33 นิสัยของหลินชิงชิง

บทที่33 นิสัยของหลินชิงชิง

ผู้คนที่อยู่ด้านหลังของหลี่หลงนั้น เป็นคนที่หามาเพื่อฆ่าหลี่ฝางโดยเฉพาะ

“พี่หลง ในที่สุดพี่ก็กลับมา” เมื่อเห็นหลี่หลง ตู้เฟยก็ราวกับว่าเห็นคนที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ จึงรีบวิ่งไปต้อนรับทันที

“ไอ้หนุ่มคนนั้นมาหรือยัง？” หลี่หลงถามขึ้น

“มาแล้ว มาแล้ว คนนั้นแหละคนที่นั่งข้างฉันเมื่อกี้” ตู้เฟยกล่าว

หลี่หลงมองไปที่หลี่ฝาง จากนั้นก็เหลือบมองไปที่เจ้าหัวแบนและหลินชิงชิง： “เกิดอะไรขึ้น ทำไมหลินชิงชิงก็อยู่ที่นี่ด้วย？”

“เรื่องนี้……จะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องบังเอิญ โดยเดิมทีนั้นพวกเขาทั้งหมด ก็กำลังนั่งดื่มกันอยู่ที่Recalling the pastเหมือนกัน” ตู้เฟยพูดจบ ก็เหลือบไปมองผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่หลง

ใบหน้าของกลุ่มคนพวกนี้ต่างก็มีความโหดเหี้ยมชั่วร้ายอยู่ ดูแล้วค่อนข้างน่ากลัว

“พี่หลง พวกเขาเป็นคนของพี่หมดเลยเหรอ？” ตู้เฟยถามขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“ใช่ คนที่ฉันเรียกมา แต่เหมือนว่าจะน้อยไปนิดหนึ่ง” หลี่หลงมองไปที่เจ้าหัวแบน แล้วขมวดคิ้ว

“คนเยอะขนาดนี้ ยังไม่พออีกเหรอ ไม่ใช่แค่จัดการหลี่ฝางคนเดียวหรอกเหรอ？ถ้าไม่ใช่เพราะมีหลินชิงชิงคอยปกป้องเขาอยู่ล่ะก็ ฉันคนเดียวก็สามารถจัดการเขาได้” ตู้เฟยบ่นพึมพำ และยิ้มออกมาอย่างเหยียดหยามเล็กน้อย

“ใครหมายถึงไอ้คนนั้นล่ะ แน่นอนว่ามันน่ะไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว แต่ว่าเจ้าหัวแบนที่นั่งอยู่ด้านข้างของมัน ก็คือคนที่ฉันบอกว่าโหดเหี้ยมไร้ความปรานีในเมื่อกี้นี้” สีหน้าของหลี่หลงดูแย่เล็กน้อย ： “เหตุผลที่ลูกพี่หลินสามารถมีสถานะได้ในทุกวันนี้ อย่างน้อยเจ้าหัวแบนก็มีคุณงามความดีไปครึ่งหนึ่ง”

“เขาสุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ？” เมื่อฟังหลี่หลงพูดจบ ตู้เฟยก็มองไปที่เจ้าหัวแบนโดยไม่รู้ตัว

“ใช่” หลี่หลงรู้สึกเศร้าโศกเล็กน้อย ถ้าเขารู้ว่าเจ้าหัวแบนอยู่ด้วย เขาจะพาคนมาเยอะกว่านี้แน่นอน

ตู้เฟยเองก็นึกย้อนไปถึงภาพที่เกาเสิ้งโดนเตะ และเกาเสิ้นนั้นเป็นผู้ชายที่รูปร่างอ้วนและสูงถึงสองร้อยเมตรเลยนะ

หลังจากที่หลี่หลงนั่งลง เขาก็ยิ้มและมองไปที่หลินชิงชิง： “ไม่คิดว่าพี่ชิงก็อยู่ที่นี่ด้วยนะครับ”

“เชี้ย แกนี่เองไอ้หนู” ทันทีที่เห็นหลี่หลง หลินชิงชิงก็ขมวดคิ้ว： “พาคนมาเยอะขนาดนี้ มาฆ่าฉันเหรอ？”

“พี่ชิง ตอนนี้ครอบครัวของเราสองคนเป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันนะ” หลี่หลงรีบพูดขึ้นมาทันที： “ผมจะฆ่าพี่ได้อย่างไรล่ะ？”

“ฟังคำพูดนี้ของคุณแล้ว ถ้าวันไหนครอบครัวของเราไม่ร่วมมือกันแล้ว คุณก็จะฆ่าฉัน ใช่หรือเปล่า？” หลินชิงชิงยิ้มเยาะอย่างเย็นชา

หลี่หลงรู้สึกโกรธเล็กน้อย： “หลินชิงชิง คุณจงใจหาเรื่องเหรอ？”

“หาเรื่องแล้วทำไม คุณลองแตะต้องฉันดูสิ” หลินชิงชิงมองไปที่หลี่หลงด้วยสายตาที่มองบน

หลี่หลงกำหมัดแน่น และต่อยลงไปบนโต๊ะไวน์： “คุณอย่าลืมนะ ว่าที่นี่มันเป็นถิ่นของพ่อฉัน”

“ใช่ไง ที่นี่เป็นถิ่นของพ่อคุณเอง คุณก็ลองแตะต้องฉันดูสิ” หลินชิงชิงยังคงพูดให้หลี่หลงโกรธต่อ

หลี่หลงหันศีรษะและมองไปที่เจ้าหัวแบน และเจ้าหัวแบนเองก็มองเขาอยู่เช่นกัน

“ชายที่ดีย่อมไม่สู้กับผู้หญิง” หลี่หลงครุ่นคิดไปสักพัก แล้วตัดสินใจช่างมัน

“แต่ผู้หญิงที่ดีอย่างฉันจะสู้กับหมา คุณอย่าคิดว่าฝ่ายของพวกคุณมีคนเยอะแล้วฉันจะกลัว พาคนมาเยอะขนาดนี้ ต้องการทำให้ใครกลัวเหรอ” หลินชิงชิงมองไปยังผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่หลง แล้วกล่าวประชดประชัน

“หลินชิงชิง ฉันทำให้คุณขุ่นเคืองเหรอ ถึงได้พูดจารุนแรงขนาดนี้” หลี่หลงรู้สึกหมดคำพูด

“แม้ว่าตอนนี้คุณยังไม่ได้ทำให้ฉันขุ่นเคือง แต่ว่าคุณจะทำให้ฉันขุ่นเคืองในเร็วๆ นี้ และอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ที่คนพวกนี้หาคุณ ก็เพื่อให้คุณมาจัดการกับฉันไม่ใช่เหรอ？” หลินชิงชิงยิ้มอย่างเย็นชา

หลี่หลงไม่ได้ปฏิเสธ： “พี่ชิง พี่ให้หน้าฉันหน่อย พวกเขารู้ตัวว่าพวกเขาผิดไปแล้ว”

“เชี้ย หลี่หลง คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร ตีฉันแล้ว แค่คำว่ารู้ตัวว่าผิด เรื่องนี้ก็ปล่อยไปแบบนี้เหรอ？” หลินชิงชิงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว： “และถ้าเรื่องนี้ถูกเผยออกไป คุณจะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน？”

“พวกเราทุกคนต่างก็ออกมาอยู่ในสังคมนี้ และในเมื่อพวกเขามาหาฉันแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องช่วยเหลือพวกเขา หลินชิงชิง คุณออกเงื่อนไขมาหนึ่งอย่าง แล้วฉันจะช่วยคุณจัดการมันให้เรียบร้อย เป็นไง？” หลี่หลงกล่าว

“ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ออกเงื่อนไขของฉันให้พวกเขาสองข้อ”

หลินชิงชิงพูดขึ้นในขณะนี้： “ข้อที่หนึ่งก็คือ ให้พวกเขาคุกเข่าขอโทษฉันในบาร์ และเรียกฉันว่าคุณนาย และบอกกับฉันว่าพวกเขาผิดไปแล้ว แล้วก็จ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ฉันอีก100,000”

“หลินชิงชิง คุณเกินไปหรือเปล่า ในบาร์นี้มีคนเยอะขนาดนี้ พี่น้องพวกนี้ของฉันต่างก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงในตงไห่ แล้วถ้าพวกเขาต่างคุกเข่าให้คุณแล้วเรียกคุณว่าคุณนาย ต่อไปนี้พวกเขาจะใช้ชีวิตยังไง” หลี่หลงรู้สึกหมดคำพูด ที่หลินชิงชิงนั้นจงใจทำให้คนเขาลำบากใจ

“นั้นก็หมายความว่า พวกคุณไม่เห็นด้วยกับเงื่อนไขข้อแรกของฉัน ใช่หรือเปล่า？” หลินชิงชิงยิ้มเยาะ