บทที่352 เพราะว่าคุณสมควรโดน

บทที่352 เพราะว่าคุณสมควรโดน

“ที่แท้คุณก็ทำลับลมคมใน！”พอผู้อำนวยการโรงพยาบาลไป มู่เสี่ยวไป๋ก็จ้องส้าวส้วยเขม็ง

“พี่เสี่ยวไป๋ นี่มันอะไรกัน คุณไม่ได้บอกเหรอว่าแค่ลูกน้องคนหนึ่ง แค่ลูกน้องทำไมบริจาคเครื่องมือนำเข้ามาก่อนได้ตั้งห้าหกสิบล้าน？”

เฉินฝูเซิงที่อยู่ข้างๆก็หายใจเข้าอย่างเดือดดาล คำว่า‘ห้าหกสิบล้าน แค่เงินเล็กๆน้อยๆ’ของส้าวส้วยนั้น ทำเอาเฉินฝูเซิงตะลึง

รวมทรัพย์สินทั้งหมดของเฉินฝูเซิงแล้ว ก็เพิ่งจะห้าสิบล้านเอง

แต่จากคำพูดของลูกน้องคนหนึ่ง กลายเป็น‘แค่เงินเล็กๆน้อยๆ’

มู่เสี่ยวไป๋ทำเสียงฮึดฮัด เอาสายตามองไปที่หลี่ฝางอีกครั้ง：“คุณชี้นำใช่ไหม？”

ปรักปรำหลี่ฝางมาก พูดตรงๆ เวลานี้ หลี่ฝางก็ตะลึงหน่อยๆ

ส้าวส้วยเดินหน้าเข้าไป ตบหน้ามู่เสี่ยวไป๋ แล้วพูด：“ไม่เกี่ยวกับเจ้านายผม ผมเริ่มเองหมด”

“คุณชายมู่ ผมจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกและข้อให้คุณ แล้วก็พยาบาลส่วนตัวให้ กลัวว่าคุณจะเป็นอันตราย แล้วยังติดกล้องวงจรปิดให้คุณ จับตาดูคุณ24ชั่วโมง ถ้าคุณกล้าทุบกล่องที่นี่ ผมก็จะฟ้องคุณว่าทำลายทรัพย์สินส่วนตัว”

“เล่นไพ่นกกระจอก สนุกกับสาวที่โรงพยาบาล ชีวิตที่สะดวกสบายเช่นนี้ ไม่ใช่คนข่มขืนอย่างคุณจะได้เอ็นจอยกับมัน”ส้าวส้วยจ้องมู่เสี่ยวไป๋ ยิ้มย่างมีเลศนัย

“แล้วก็คุณ ครบสิบแปดยัง？ถึงมาอยู่กับมู่เสี่ยวไป๋ เขาให้อะไรคุณ？นอกจากกระเป๋าแบนด์เนม เครื่องสำอาง คุณเฝ้าคอยให้เขาซื้อบ้านซื้อรถให้คุณได้ไหม？สุดท้าย คุณก็เน่าเฟะ มู่เสี่ยวไป๋ก็เบื่อ พอมู่เสี่ยวไป๋ถีบคุณทิ้ง คุณก็ได้แต่กอดกระเป๋าร้องไห้”มู่เสี่ยวไป๋พูดโน้มน้าวผู้หญิงที่บูชาเงินที่ชื่อเสี่ยวเหลียน

“เกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ อย่ามากังวลแทนนักเลย ฉันอยากเป็นหมาให้มู่เสี่ยวไป๋ แล้วคุณยุ่งอะไรด้วย？”เสี่ยวเหลียนทำเสียงฮึดฮัด

“พอมู่เสี่ยวไป๋เข้าคุก หวังว่าคุณก็จะเข้าไปกับเขา”ส้าวส้วยพูดอย่างเกลียดชัง

มู่เสี่ยวไป๋พูดเหอะเหอะ：“พวกคุณแต่ละคน ทำไมเจ๋งขนาดนั้น？”

“ใช้วิธีการหน่อยๆ ก็คิดอยากเอาผมเข้าคุก？คิดอะไรอยู่เหรอ”มู่เสี่ยวไป๋ส่ายหัวอย่างเหยียดหยาม：“ผมยังยืนยันคำเดิม ถ้าผมเข้าไป พวกคุณมาหาผม ผมจะก้มหัวให้พวกคุณ”

“ฝูเซิง ส่งแขกให้ผมด้วย ผมเหนื่อยแล้ว จะนอนสักหน่อย”

มู่เสี่ยวไป๋พูดด้วยเสียงฮึดฮัดเสร็จ ก็นอนไปที่เตียง：“มา เสี่ยวเหลียน เขาไม่ได้บอกเหรอว่าอยู่กับผมอะไรคุณก็ไม่ได้เหรอ？วันนี้ผมจะให้บ้านคุณหลังหนึ่ง”

“บ้านหลังใหญ่สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น บ้านในเมืองที่มีสวนสีเขียวติดริมแม่น้ำ ชอบไหม？”มู่เสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น

“คุณชายมู่ช่างใจกว้างจริงๆเลย”

พูดไป เสี่ยวเหลียนก็นอนเข้าไปในเตียง นอนในอ้อมแขนของมู่เสี่ยวไป๋

“ผมว่าคุณคิดกล้องเยอะขนาดนี้ อยากดูถ่ายทอดสดเหรอไง？โอเค ผมก็จะจัดให้คุณ”มู่เสี่ยวไป๋พูดยั่วยุส้าวส้วย

เฉินฝูเซิงเดินเข้ามา พูดด้วยเสียงเย็นชา：“พี่เสี่ยวไป๋ไล่ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ไปอีก？”

ส้าวส้วยหัวเราะเหอะเหอะ มองเฉินฝูเซิง：“ได้ยินว่าคุณมีปืน？ขายให้ผมสักสองกระบอกได้ไหม？”

ประโยคของส้าวส้วย ทำให้สีหน้าของเฉินฝูเซิง หม่นลงทันที

เฉินฝูเซิงทำเสียงฮึดฮัด พูดว่า：“ได้สิ กระบอกละสิบล้านนะ ผมซื้อได้กี่กระบอก？”

“ทำไม ขายให้มู่เสี่ยวไป๋กระบอกละห้าแสน ขายให้ผมกระบอกละสิบล้าน มู่เสี่ยวไป๋เป็นเงินดอลล่าห์ ส่วนของผมคือเงินบาทเหรอไง？เอาเปรียบผมเหรอ！”ส้าวส้วยแสดงความเห็นอย่างละเอียด

สีหน้าของเฉินฝูเซิง ไม่บูดบึ้งอีกต่อไป แต่ดูหวาดกลัว

แม้แต่ราคาแลกเปลี่ยนซื้อขายก็ยังรู้ หมายความว่าข้างกายของตัวเอง มีสายลับของศัตรู

เฉินฝูเซิงกัดฟันมองส้าวส้วย：“ทำไมคุณรู้เยอะขนาดนั้น？”

“ผมเดาเฉยๆ ดูปฏิกิริยาตอบโต้ของคุณแล้ว ผมเดาถูกสินะ ปืนกระบอกละห้าแสน คุณนี่ใจดำมาก แต่การซื้อขายอาวุธปืนผิดกฎหมาย รู้ไหม？”

ทันใดนั้น ส้าวส้วยก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมา จากในกระเป๋า

“ที่พวกเราคุยกันเมื่อกี๊ ผมอัดไว้หมดแล้ว หน้าประตูนี้มีตำรวจยืนอยู่ คุณว่าผมเอาให้พวกเขาฟัง พวกเขาจะจับคุณไหม？”ส้าวส้วยมองเฉินฝูเซิง ก็หัวเราะเหอะเหอะออกมา

ในตาของเฉินฝูเซิง ปรากฏความเยือกเย็นออกมา：“คุณกล้าเหรอ！”

“ขู่ใครเหรอ？กษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือพ่อของคุณยังไม่กล้าบังอาจต่อหน้าผม คุณมันแค่เด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ก็กล้าขู่ผม？อยากตายเหรอ！”

“พูดถึงแล้ว พ่อคุณนี่หน้าหนามากเลยนะ ประกาศตัวเองเป็นกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทำไม ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเขาพูดอะไรก็ว่าตามนั้นเหรอ？ท้าวจตุโลกบาล ที่สุดยอดยิ่งกว่าพ่อคุณ เขายังไม่ตั้งชื่อสุดเจ๋งขนาดนั้นให้ตัวเองเลย”

“ไอ้หนุ่ม รีบไสหัวกลับไปในอ้อมกอดพ่อเถอะ ผมบอกคุณให้นะ น้ำที่นี ลึกกว่าของพวกคุณเยอะ อย่าว่าแต่คุณทำไม่ได้เลย ถึงพ่อคุณมา ก็ต้องจมน้ำตายเช่นกัน เข้าใจไหม？”ส้าวส้วยพูดอย่างเย็นชา

“คุณขู่ผม？”เฉินฝูเซิพูดด้วยเสียงเย็นชา

“ไม่ได้ขู่หรอก อย่างมากก็แค่แนะนำ ผมไม่อยากเห็นคุณมาตายต่างถิ่น คนแก่ต้องมานั่งเผาศพให้คนหนุ่ม”ส้าวส้วยทำเสียงฮึดฮัด

เฉินฝูเซิงขมวดคิ้ว ตาจ้องโทรศัพท์ในมือของส้าวส้วย