บทที่415 การไปตำหนิถึงที่ของเหมิงเหมิง

บทที่415 การไปตำหนิถึงที่ของเหมิงเหมิง

“ไป” หลิวเฉินพูดด้วยใบหน้าไม่พอใจ

ถึงห้าวหนานจะพิการ แต่ยังไม่ตาย

ชื่อเสียงของผู้คน นั้นสำคัญมาก แค่ห้าวหนานโมโห คนธรรมดาๆ ก็ไม่มีใครไม่กลัวเขา

และถังจิ้นในฐานะหลานชายของห้าวหนาน สมาชิกทีมกีฬา ใครจะไปกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ？

ไม่มีใครกล้า！

ดังนั้นไม่ใช่หลิวเฉินขี้ขลาด แต่สมาชิกของทีมกีฬา ไม่มีใครกล้าลงมือกับถังจิ้น

ถังจิ้นเมื่อกี๊ก็พูดแล้ว ถ้าก่อเรื่องต่อไป เขาจะพาคนไปทำลายนักกีฬา ……

“อยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไป？เห็นผมเป็นตลาดขายผักเหรอไง！”

หลี่ฝางยกเก้าอี้นั่งขึ้น เขวี้ยงใส่หนังหัวของหลิวเฉิน

เก้าอี้นั่งก็แตกทันที จะเห็นว่าเก้าอี้นั่งที่หลี่ฝางเขวี้ยงใส่นี้โหดแค่ไหน

หลิวเฉินร้องโอดครวญ หันไปมองหลี่ฝาง：“แม่เอ๊ยอยากตายเหรอ！”

“กล้าทำพี่เฉินผม ดูซิว่าผมจะเล่นงานคุณให้ตายไม่ได้เหรอ”รุ่นพี่ที่สูงใหญ่คนหนึ่งพูด

ตอนที่เขาจะลงมือ ถังจิ้นก็ยกกระบองเหล็กยืดหดชี้ไปที่เขา：“คุณลองขยับดูสิ！”

คนสูงใหญ่คนนี้ตกใจจนไม่กล้าขยับ

ถังจิ้นเอากระบองเหล็กยืดหดตีไปที่หลังเขา：“ไสหัวไป ได้ยินไหม？”

“เล่นบาสดีๆไม่เอา ออกกำลังกายก็ไม่ฝึก มาทำตัวถ่อยกับพวกเราปีหนึ่ง ทำไม คิดว่าพวกเรานักเรียนใหม่ปีหนึ่งรังแกง่ายเหรอ？”ถังจิ้นตะโกนใส่

“พี่จิ้น ทำไมต้องทำลายมิตรภาพของพวกเราเพราะคนนอกนี้ด้วย”ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูสนิทกับถังจิ้นเดินเข้ามา

เขาจะไปตรงหน้าถังจิ้น ถังจิ้นก็ยกเท้าขึ้น เตะไปที่ท้องของผู้ชายคนนั้น：“ไสหัวไปไอ้ระยำ พูดเอาดีเข้าตัวกับผมให้มันน้อยๆหน่อย คุณเป็นห่าอะไร มาพูดมิตรภาพกับผม？ผมต้องไปพูดมิตรภาพกับแม่คุณเหรอไง”

“ไสหัวไปให้หมด ได้ยินไหม？อย่าคิดว่าลุงผมแย่แล้วก็จะไม่เห็นหัวผมได้ ลุงผมยังไม่ตาย งั้นตอนนี้ให้ผมโทร เรียกพี่ซินปามาไหม มาคุยปรัชญากับพวกคุณหน่อย？”

ถังจิ้นใช้ไม้ตายของตัวเอง

ซินปาคือลูกน้องมือหนึ่งของห้าวหนาน และก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงในเมืองเอก

คนอย่างหลิวเหล่าซาน เห็นซินปายังต้องก้มหัวให้ ยิ่งอย่าไปพูดถึงพวกนักเรียนนี่

นักเรียนพวกนี้นอกจากจะทำตัวเบ่งใหญ่กว่าคนอื่นแล้ว ก็ไม่ได้มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีนัก

ถ้าจะเล่นงานคนอย่างซินปาจริงๆ ก็มีแต่ตาย

“พี่จิ้น คุณเป็นอะไรกันแน่เนี่ย，？”คนที่ถูกถังจิ้นเตะล้มไปรีบคลานขึ้นมา：“แค่คนนอกคนหนึ่ง……”

“หลี่ฝางไม่ใช่คนนอก รีบไสหัวไป”ถังจิ้นตัดบทเขาอย่างเย็นชา จากนั้นก็ส่งสายตาให้

คนๆนี้ดูเหมือนเป็นเพื่อนของถังจิ้น เขาเข้าใจความหมายของถังจิ้น

“พวกเราไป”คนๆนี้พูด แล้วห็หมุนตัวออกไป

พวกผู้ชายทีมกีฬานี้ ก็เริ่มทยอยออกไป มีสองสามคนมองหลิวเฉิน แล้วก็เข้ามาดึงไป

“ลากทำห่าไร！”

“ให้พวกคุณไป แต่ไม่ได้ให้เขาไป！”

ถังจิ้นเข้ามาถีบ จนเขาล้มลงพื้น

เห็นถังจิ้นโกรธ ทุกคนก็ทิ้งหลิวเฉิน เริ่มหนี

สีหน้าของหลิวเฉิน ก็หม่นลงทันที：“ถังจิ้น คุณอย่ายโสหน่อยเลย ตอนนี้พ่อผม……”

“ได้ อย่าพูดถึงพ่อคุณกับผม พ่อคุณก็แค่สุนัขรับใช้ เอาสุนัขรับใช้มาขู่ผม ทำเอาผมตกใจจัง！”ถังจิ้นใช้เท้าเตะไปที่ท้องของหลิวเฉิน จนเขากรีดร้องออกมา จนน้ำในท้องแทบจะอ้วกออกมา

“หลี่ฝาง คุณคิดจะจัดการเขายังไง？”ถังจิ้นหันไปมองหลี่ฝาง แล้วถาม

หลี่ฝางพูดอย่างไม่แคร์：“ก็แค่สั่งสอนไปหน่อย”

ที่นี่คือหน้าห้องเรียน หลี่ฝางไม่อยากทำให้เรื่องวุ่นวายมาก ถึงแม้ทำจนเกิดเรื่อง หลี่ฝางก็สามารถจัดการให้เรียบได้

“เจ้านาย เกิดอะไรขึ้น？”ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ส้าวส้วยก็มาข้างๆหลี่ฝาง

“คนนั้นที่ผมทำร้ายเมื่อวาน วิ่งมาแก้แค้นผม”หลี่ฝางหัวเราะเหอะเหอะ พูดอย่างไม่แคร์

พอเอาหลิวเฉินส่งต่อให้ถังจิ้นจัดการ หลี่ฝางก็ไปที่โรงอาหารกับส้าวส้วย