ตอนที่ 417
บทที่417 ปู่ของฉินวี่เฟยมาแล้ว
October 21, 2026
บทที่417 ปู่ของฉินวี่เฟยมาแล้ว
ส้าวส้วยก็สนใจทันที เงยหน้าพูด：“งั้นรีบเรียกเขามาเถอะ”
หลี่ฝางประมาณการไว้แล้ว หันหน้าไปมอง ก็เห็นถังจิ้นมาตรงหน้าโรงอาหาร
หลี่ฝางหัวเราะให้ส้าวส้วย：“นี่ไงมาแล้ว”
พูดจบ หลี่ฝางจึงยืนขึ้น โบกมือให้ถังจิ้นที่หน้าประตู
ถังจิ้นเดินเข้ามา พยักหน้าและโค้งคำนับให้หลี่ฝาง：“สวัสดีคุณชายหลี่”
“เรียกผมหลี่ฝางก็พอ”หลี่ฝางขมวดคิ้ว ไม่ชอบคำเรียกว่า‘คุณชายหลี่’นี้มาก
จากนั้น ถังจิ้นก็หันหน้าไปที่ส้าวส้วย เขามองสีหน้าของส้าวส้วยที่ดูเหมือนกลัวและกังวลหน่อยๆ
ส้าวส้วยจึงปลอบไป：“เรื่องเมื่อวาน ขอโทษคุณนะ ……”
“ไม่เป็นไร ความผิดผม ผมสมควรโดน ได้รับการสั่งสอนจากคุณ เป็นเกียรติของผม”ถังจิ้นพูดทันที
หลี่ฝางยิ้มอย่างขมขื่น：“งั้นคุณให้ส้าวส้วยตบคุณอีกไหม？ยังเป็นเกียรติอีกไหม？ตบคุณคือเกียรติของคุณ ทำไมคุณต่ำตมขนาดนี้”
หลี่ฝางพูดอย่างหมดคำพูด：“อย่ามาทำพิธีรีตองปลอมๆที่นี่เลย นั่งคุยกันเถอะ”
“กินอะไรหน่อยมั้ง ผมไปเอาข้าวให้คุณไหม？”หลี่ฝางถาม
“คุณชายหลี่……ไม่ หลี่ฝาง นี่ไม่ได้ ผมจะให้คุณไปเอาข้าวให้ได้ไง ผมกินของเหลือของคุณก็พอ”ถังจิ้นพูดอย่างไม่แคร์
“ถ้าคุณไม่รังเกียจก็ได้”หลี่ฝางหัวเราะเหอะเหอะ คิดถึงชีวิตนักเรียนมอปลายอีกครั้ง
เมื่อก่อนตอนที่อยู่มอปลาย ไม่ว่าตอนกลางวันหรือตอนเย็น โรงอาหารจะแออัดมาก ดังนั้นหลี่ฝางจึงช่วยไปเอาข้าวให้ อย่างละสองหยวน
ตอนนั้นหลี่ฝางก็ทำใจกินของดีไม่ได้นัก กินผักกาดขาวที่อย่างละหนึ่งหยวนห้าเอง
ทุกครั้งที่คิดถึง ในใจของหลี่ฝาง ก็ดีใจหน่อยๆ
หลายๆครั้ง หลี่ฝางมักรู้สึกว่าตัวเองฝันไป
อย่างเมื่อกี๊ หลี่ฝางลืมสถานะลูกคนรวยของตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง เกือบจะลุกขึ้นไปเอาข้าวให้ถังจิ้น ……
คิดๆดู ถังจิ้นจะรับได้ไหม？
ถังจิ้นถือข้าวที่หลี่ฝางกินเหลือไป：“ผมจะรังเกียจคุณได้ไง คุณชายหลี่”
“เรียกผมว่าหลี่ฝาง”หลี่ฝางพูดอย่างโกรธเล็กน้อย：“ผมไม่อยากให้ทุกคนรู้ตัวตนของผม”
หลี่ฝางหดหู่หน่อยๆ เตือนไปหลายครั้งแล้ว ทำไมไม่จำเลย
ถังจิ้นตอบอืม：“งั้นก็เรียกคุณว่าหลี่ฝาง ดูมีอะไรหน่อย”
ถังจิ้นไม่ค่อยกล้าพูดชื่อของหลี่ฝางไปตรงๆ
ส้าวส้วยไม่พูดเหลวไหลมากนัก ถามออกไปตรงๆ：“ได้ยินเจ้านายบอกว่า คุณเป็นพยานตลอดทั้งการกระทำที่หยูเถิงถูกฆ่า และยังถ่ายรูปไว้ด้วย ใช่ไหม？”
“อืออือ”
ถังจิ้นพยักหน้าแรงๆ：“ใช่ เมื่อคืนผมอยู่ในรถ เห็นอย่างชัดเจน”
“คุณเห็นอะไรบ้าง？”ส้าวส้วยถามเค้น：“ฆาตกรไม่ได้เห็นคุณใช่ไหม？”
“ไม่ ฆาตกรไม่มีทางเห็นผมได้ ผมอยู่ห่างออกไปกว่าห้าสิบเมตร ……”ถังจิ้นหัวเราะอย่างร้ายกาจ
“ห่างออกไปกว่าห้าสิบเมตร？”หลี่ฝางขมวดคิ้ว
“ใช้ตาเปล่าอย่างเดียวมองไม่เห็นแน่ แต่ตั้งแต่ผมซื้อกล้องส่องทางไกลมา ก็เห็นสิ่งต่างๆได้อย่างชัดเจนภายในระยะหนึ่งร้อยเมตร เห็นชัดเจนมาตลอด ปกติเอาไว้สอดแนมคนอื่นน่ะ……”
ถังจิ้นยิ้มอย่างน่าสมเพช：“ตรงข้ามบ้านผม มีสาวน้อยคนหนึ่ง ตอนที่เธออาบน้ำมักจะไม่ดึงม่าน”
“เมื่อคืน ห้องพวกเรากินข้าวด้วยกันใช่ไหมล่ะ？ตอนกลางวันขายขี้หน้าไป ดังนั้นตอนกลางคืนผมก็ไม่มีอารมณ์กินข้าว หยูเถิงก็ไม่ให้ผมไปห้องวีไอพี ผมต้องไปห้องธรรมดา กินไปไม่กี่คำ ก็ออกมากลับไปที่รถของตัวเอง”
“เดิมทีผมคิดจะไปเลย แต่หยูเถิงส่งข้อความมา เรียกผมไปเป็นคนขับรถให้เขาหน่อย ผมจึงรับปาก ……”
มองหลี่ฝาง ถังจิ้นก็หัวเราะพูดว่า：“กินข้าวเสร็จ ผมก็เห็นคุณโอบไหล่ของหยูเถิง เดินไปที่สนามหญ้าตรงข้าม จากนั้น คุณกับหยูเถิงดูเหมือนว่าจะทะเลาะกันจนแยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์ พอคุณไป หยูเถิงนอนก็อยู่ที่พื้น นอนอยู่นาน”
“ตอนนั้นผมกำลังเตรียมออกรถไปรับหยูเถิง ใครจะไปรู้ มีรถคันหนึ่งจอดที่ข้างสนามหญ้า จากนั้นที่รถก็มีคนลงมาสองคน ผมรู้จักหนึ่งในนั้น เขาคือลุงของหยูเถิง ส่วนอีกคน ก็คือฆาตกรที่ฆ่าหยูเถิงตาย”
“คนๆนั้นต่อยไปที่อกของหยูเถิง จากนั้นหยูเถิงก็ล้มลง”
“จากนั้น ก็มีรถพยาบาลคันหนึ่งมา หยูเถิงถูกห่อเข้าไปในถุงสีฟ้า ผมตามรถพยาบาลคันนั้นไป มองเห็นศพของหยูเถิงจากห้องดับจิต”
พูดไป ถังจิ้นก็เอาการ์ดหน่วยความจำออกมาจากกระเป๋า：“ผมใช้กล้องดิจิตอลถ่าย”
“หน้าของฆาตกร ถ่ายได้ชัดมาก”
“ที่จริงผมคิดว่าเจอคุณ จะเอารูปนี้ให้คุณ เอามาล้างข้อสงสัยให้คุณ แต่คิดไม่ถึงว่าเช้าวันนี้ ตระกูลหยูจะประกาศข่าว ว่าหยูเถิงไม่ตาย แค่ไปเรียนต่างประเทศ”