บทที่45 หลี่ฝางถูกไล่ฆ่า

บทที่45 หลี่ฝางถูกไล่ฆ่า

หลี่ฝางเพิ่งออกไปจากโรงเรียน ก็เห็นเซี่ยลู่กับหลิวเฉียวเฉียวที่อยู่ไม่ไกล

เซี่ยลู่นั่งยองไปที่พื้นอีกครั้ง ร้องไห้ออกมา ส่วนหลิวเฉียวเฉียวปลอบเธออยู่ข้างๆ

เดิมทีหลี่ฝางไม่คิดจะไป แต่หลิวเฉียวเฉียวกลับโบกมือให้หลี่ฝาง ให้เขาเข้าไป หลี่ฝางลังเลเล็กน้อย เดินเข้าไปไม่กี่ก้าว

“มีอะไรเหรอ？” หลี่ฝางเข้าไป ถามกับหลิวเฉียวเฉียว

“ช่วยปลอบเซี่ยลู่หน่อย ดูสิเธอร้องไห้ เสียใจมากเลย” หลิวเฉียวเฉียวมองเซี่ยลู่ด้วยใบหน้าเห็นใจ

“เธอไม่ได้ร้องเพื่อผมซะหน่อย” หลี่ฝางหัวเราะในลำคอ พูดอย่างไม่ค่อยเห็นใจ

“แต่คุณทำร้ายนี่ ถ้าไม่ใช่คุณ เซี่ยลู่กับตู้เฟยจะเลิกกันได้ไง？” หลิวเฉียวเฉียวกลอกตาใส่หลี่ฝาง สายตานั้น เหมือนกับโทษหลี่ฝาง

หลี่ฝางจึงพูดไม่ออก： “ทำไม ผมเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของผู้ชายชั่วๆนี้กลับเป็นความผิดของฉันหรอ？”

“อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่ตู้เฟยสร้างปัญหาให้ผม ผมก็คงไม่พูดเรื่องนี้ออกมา” หลี่ฝางพูด

ก่อนเรื่องเปิดเผย หลี่ฝางยังคิดว่าที่น่าจะพังทลายควรเป็นจางเชี่ยน ใครจะไปรู้ว่าพอเรื่องเปิดเผย จางเชี่ยนไม่เป็นไรสักนิด แต่เซี่ยลู่กลับร้องไห้อย่างหนักอย่างนี้

“พอแล้ว ไม่ต้องร้องไห้แล้ว” หลี่ฝางเอาเท้าถีบเซี่ยลู่เบาๆ

“มีคนปลอบแบบคุณด้วยเหรอไง” หลิวเฉียวเฉียวขมวดคิ้ว พูดด้วยความโมโหสุดๆ ： “ปลอบคนไม่เป็นก็ไสหัวไปข้างๆ”

ไม่ใช่ว่าหลี่ฝางปลอบไม่เป็น แต่ไม่อยากปลอบต่างหาก

พูดให้ชัดเจนก็คือ เซี่ยลู่ร้องไห้ แล้วเกี่ยวอะไรกับตัวเอง？

แต่มองเซี่ยลู่ร้องไห้จนน่าเวทนาขนาดนั้น หลี่ฝางเห็นใจเล็กน้อย เขาย่อตัวลง พูด： “เซี่ยลู่ พวกเราสองคนมาปรึกษาหารือกันหน่อยดีกว่า”

เซี่ยลู่ไม่ได้ตอบ หลิวเฉียวเฉียวมองต่อไปไม่ได้ พูด： “ช่างเถอะ คุณรีบๆ ไปเถอะ”

“นี่อะไรกันเนี่ย ยังจะปรึกษาหารืออีกเหรอ หรือคุณมองไม่ออก ว่าเซี่ยลู่ไม่อยากพูดอะไรอีก” หลิวเฉียวเฉียวกลอกตาใส่หลี่ฝางอีกครั้ง

“ผมรู้เธอไม่อยากพูด แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะหูหนวกนี่”

หลี่ฝางพูด： “เซี่ยลู่ คุณไม่พูด งั้นก็หมายความว่าคุณโอเคนะ”

“แบบนี้นะ ถ้าคุณยังร้องไห้ต่อไป ผมก็จะเอาคลิปคุณกับตู้เฟยไปแพร่ในเน็ต แต่ถ้าคุณเลิกร้องไห้ ผมก็จะลบคลิปไป” หลี่ฝางยิ้ม หยิบโทรศัพท์ออกมา ส่ายไปมาตรงหน้าเซี่ยลู่

“หลี่ฝาง คุณกล้าเหรอ！”

“ถ้าคุณกล้าเอาคลิปนั่นออกไป ฉันก็……” หลิวเฉียวเฉียวมองหลี่ฝางด้วยความโกรธสุดๆ ใช้น้ำเสียงข่มขู่

แต่พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอกลับเป็นใบ้พูดไม่ออก

ถึงหลี่ฝางเอาคลิปไปอัพลง เธอจะทำอะไรหลี่ฝางได้？

ตีก็ตีไม่ได้ ด่าก็เหมือนจะไร้ประโยชน์ ……

“คุณจะทำอะไร？” หลี่ฝางเลิกคิ้ว เงยหน้ามองหลิวเฉียวเฉียว

“ฉันก็จะไม่สนคุณ” หลิวเฉียวเฉียวพูดด้วยความโกรธ

ในใจหลี่ฝางยิ้มอย่างไม่พอใจ นี่ก็ข่มขู่ตัวเองได้เหรอ？

ถือโอกาสที่หลี่ฝางไม่ทันสังเกตนี้ เซี่ยลู่รีบยื่นมือไป คว้าโทรศัพท์ของหลี่ฝางไว้ แล้วทิ้งลงน้ำ

“คุณประสาทเหรอไง！” หลี่ฝางด่าด้วยความโกรธ

“คุณต่างหากที่ประสาท ก็แค่โทรศัพท์เก่าๆ ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันไปซื้อให้คุณใหม่” เซี่ยลู่พูดพร้อมกับร้องไห้

“หลี่ฝาง โทรศัพท์เครื่องนี้ของคุณก็ควรเปลี่ยนซะ หน้าจอแตกหมดแล้ว ทิ้งก็ทิ้งไปเถอะ มีอะไรต้องเสียใจ” หลิวเฉียวเฉียวก็พูดตาม

เสียใจ？

หลี่ฝางไม่ใช่เสียใจ แต่โกรธเล็กน้อยต่างหาก

ไม่ได้รับความเห็นด้วยของตัวเองก็ทิ้งโทรศัพท์ตัวเองไป นี่มันไม่เคารพกันเลย

“ไป！” หลี่ฝางยืนขึ้น จ้องเซี่ยลู่

“อะไร”

“ยังจะอะไรได้อีก คุณไม่ได้บอกเหรอว่าจะซื้อโทรศัพท์ให้ผมน่ะ？” หลี่ฝางกลอกตาใส่เซี่ยลู่

เซี่ยลู่กัดฟัน สุดท้ายก็ตามหลี่ฝางไปร้านโทรศัพท์

“คุณยังจะให้เซี่ยลู่ชดใช้โทรศัพท์ให้คุณจริงๆ อีกนะ” ทางที่ไป หลิวเฉียวเฉียวถามเบาๆ

หลี่ฝางหัวเราะในลำคอ： “อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่ร้องไห้แล้ว ไม่ใช่เหรอ？”

“ก็ถูก” หลิวเฉียวเฉียวยิ้มพร้อมกับพยักหน้า