ตอนที่ 47
บทที่47 คนที่ช่วยหลี่ฝาง
October 21, 2026
บทที่47 คนที่ช่วยหลี่ฝาง
“จับเขามาให้ผม！”
ตู้เฟยยื่นมือไป ผู้ชายล่ำๆ สองคนก็มาตรงหน้าหลี่ฝาง จับไหล่เขาไว้
“ผมบอกแล้วไง ฟ้ายังไม่มืด จะมีลูกค้ามาได้ไง จะต้องเป็นคุณไอ้น้องที่อยากจับปลาในน้ำขุ่น” ตู้เฟยมองหลี่ฝาง พูดขำๆ อย่างเยือกเย็น： “แล้วยังปิดประตูอีก นี่ไม่ใช่ว่าเป็นการบอกหรือไง？”
“ห้องผุพังเก่าๆ ไม่กี่สิบห้องนี้ มีแค่ห้องนี้ล็อกแน่น แค่มองก็รู้แล้วว่ามีอะไร！” มุมปากตู้เฟยยกขึ้น เขาจับหลี่ฝางได้ ใบหน้าดูภูมิใจสุดๆ
“หลี่ฝาง ตกต่ำถึงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถึงได้มาหาผู้หญิงโสเภณีน่ะ” ตู้เฟยมองฮวนฮวนแวบหนึ่ง พูดหยอกกับหลี่ฝาง： “คุณไม่กลัวติดเอดส์หรือไง”
“ตู้เฟย คุณคิดว่าไง？” มองตู้เฟย สีหน้าหลี่ฝางก็หม่นลง
ตู้เฟยทำเสียงฮึดฮัดใส่ เดินไปทางหลี่ฝาง： “คุณทำให้ผมเสียหน้าต่อพวกนักเรียน ทำผมถูกครูใหญ่ไล่ออก ทำผมเสียเซี่ยลู่ไป หลี่ฝาง คุณทำร้ายผมจนน่าอนาถ！”
ในเวลาหนึ่งวัน หลี่ฝางทำให้ตู้เฟยสูญเสียทุกอย่าง ความน่าเคารพ การเรียน ความรัก
ดังนั้น ตู้เฟยจึงบ้าขึ้นมา หาหลี่ฝางให้เจออย่างไม่รู้สึกเสียดายใดๆ จะทำให้เขาสูญเสียไปด้วย！
“ทั้งหมดนี้คุณหาเรื่องเอง”
หลี่ฝางหัวเราะในลำคอ： “ถ้าคุณไม่มายั่วยุก่อน จะยั่วโมโหผมให้ได้ แล้วคุณจะเสียหน้าได้ไง ถ้าคุณไม่ให้ครูใหญ่ไล่ผมออก ผมก็ไม่ให้ครูใหญ่ไล่คุณออก ส่วนที่คุณเลิกกับเซี่ยลู่ เกี่ยวอะไรกับผมเหรอ？”
“ถ้าคุณไม่เอาคลิปผมกับจางเชี่ยนออกมา เซี่ยลู่จะเลิกกับผมเหรอ？” ตู้เฟยพูดด้วยความโมโห ยกแขนขึ้น ตบไปที่หน้าหลี่ฝาง
“ไอ้คนโง่！” ตู้เฟยมองหลี่ฝาง กัดฟันพูด
เวลานี้ แม่เล้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ตู้เฟยจู่ๆ ก็พูด
“พวกคุณเป็นอะไรกันเนี่ย ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ ที่นี่มีพี่เห้าคุม” แม่เล้าพูด： “พวกคุณมาก่อเรื่องถิ่นฉัน ถือว่าไม่ไว้หน้าพี่เห้า”
“พี่เห้า？” ตู้เฟยขมวดคิ้ว： “ใครคือพี่เห้า”
คนหัวโล้นคนหนึ่งพูด： “พี่เฟย เขตไฟแดงนี้ คือสถานที่หนึ่งที่หวางเห้าดูแลครับ”
“เจ๋งกว่าพี่แปดเหรอ？” ตู้เฟยถาม
“แน่นอนว่าไม่เจ๋งเท่าพี่แปด” คนหัวโล้นส่ายหน้าพูด
“กลัวห่าไรล่ะ” ตู้เฟยมองแม่เล้าคนนั้น ยิ้มให้： “คุณรู้ไหมพวกเราคือใคร？”
“จะบอกคุณให้นะ อีกะหรี่ คนพวกนี้ ต่างเป็นคนของลูกพี่หลี่ พี่แปด！” ตู้เฟยพูดด้วยใบหน้าภูมิใจ
พูดจบ เขาก็ตบใส่หน้าแม่เล้า： “ไสหัวไป！”
แม่เล้าคนนี้ขมวดคิ้ว เธอทำธุรกิจนี้มา รู้จักคนในสังคมตั้งมากมาย ชื่อลูกพี่หลี่นี้ เธอได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน
ลูกพี่หลี่แห่งภาคตะวันออกเมือง ลูกพี่หลินแห่งภาคตะวันตกเมือง สองคนนี้ เป็นคนดังของตงไห่
แต่ หวางเห้าก็เป็นคนเรื่องเยอะ ที่เขตไฟแดง นี้ ก็เป็นแหล่งอเวจีของตงไห่ ไม่ใช่แค่ลูกพี่หลี่กับลูกพี่หลินที่แทรกแซงไม่ได้ แม้แต่ตำรวจก็เข้ามาจัดการไม่ได้
“แม่งเอ๊ย อีกะหรี่ เกือบทำให้ผมจับคนไม่ได้แล้ว！” มองแม่เล้า ตู้เฟยพูดอย่างเยือกเย็น
“พี่เฟย พวกเราไปจากนี่เถอะครับ” คนหัวโล้นคิด แล้วจึงพูด
“ทำไม？”
“ถึงหวางเห้าคนนี้จะไม่ใช่คนเจ๋งอะไร แต่พี่แปดไม่อยากปะทะกับเขานัก” คนหัวโล้นพูดแนะนำ： “พวกเราพาเจ้านี่ออกไปจากนี่ก่อนดีกว่า”
“ออกไปจากเขตไฟแดง ถึงพวกเราจะจัดการเจ้านี่ หวางเห้าก็ยุ่งไม่ได้” คนหัวโล้นพูด
ตู้เฟยมองหลี่ฝาง ทำเสียงฮึดฮัด： “งั้นก็ให้เจ้านี่มีชีวิตอยู่อีกสักหน่อย”
หลี่ฝางตกใจทันที ได้ยินความหมายของคำนี้ นี่จะฆ่าตัวเอง？
แต่คิดๆ ดู หลี่ฝางคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ อย่างมากก็ทำให้ตัวเองพิการแหละ ถึงถ้าหากก่อเรื่องจนถึงชีวิต ตู้เฟยเองก็มาแล้ว ก็เพียงพอที่จะเก็บเขาไว้
แต่ถ้าถูกทำให้พิการ หลี่ฝางก็รับไม่ได้
ไม่ง่ายเลยที่ตัวเองจะรู้ว่าตัวเองคือลูกเศรษฐี ชีวิตลูกเศรษฐีที่แท้จริงยังไม่ได้ใช้เลย ก็ต้องจบเห่แล้ว！
พอหลี่ฝางถูกพาไป ฮวนฮวนก็มองแม่เล้า： “เจ้านาย โทรหาพี่เห้าดีกว่าค่ะ”
“โทร โทรอยู่แล้ว ฉันทำงานที่นี่มาหลายปี ดันถูกเด็กตบใส่ได้” แม่เล้าโกรธจนกัดฟัน หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาหวางเห้า
หวางเห้ารับสาย ก็รีบมาที่เขตไฟแดง ทันที