ตอนที่ 471
บทที่471 ผมคือลูกชายของกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
October 21, 2026
บทที่471 ผมคือลูกชายของกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คำขออันนี้ของหวางเสี่ยวหยวนเรียกได้ว่าสมเหตุสมผล
ก็แค่ สีหน้าของหลี่ฝางอึ้งไป
เขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร
ถึงแม้เรื่องที่หลี่ต๋าคางคือหลอซ่า สี่ตระกูลใหญ่จะรู้แล้ว
แต่นอกจากสี่ตระกูลใหญ่แล้ว ก็มีไม่กี่คนที่รู้
ถ้าหลี่ฝางตอบว่าใช่ งั้น ไม่ใช่ว่าเปิดเผยตัวตนของพ่อตัวเองเหรอ？
แบบนี้ ก็จะมีคนรู้มากขึ้น
“คุณชายหลี่ ผมจะบอกคุณตรงๆนะ สถานที่อย่างเมืองเอก มีอำนาจที่ลึกลับ ถ้าไม่มีที่พึ่งที่ใหญ่มากพอ ผมก็ไม่อยากมารับภาระนี้แน่ เพราะว่าไม่กี่ปีก่อน พวกพี่ชายของพวกเรา เคยถูกคนพวกนั้นบีบจนถึงทางตัน ถ้าไม่ใช่ว่าผมทำการอ่อนข้อให้อย่างทันเวลา เอาถิ่นส่วนมากของตัวเองให้พวกเขา ก็กลัวว่า ผมกับพวกพี่ชายของผม คงจะมีจุดจบที่น่าเวทนาแล้ว”
หวางเสี่ยวหยวนพูด：“ถ้าพ่อของคุณคือหลอซ่าที่พูดต่อกันมานั้น ผมก็รับปาก”
ตอนที่หลี่ฝางลังเลตัดสินใจไม่ได้นั้น ส้าวส้วยก็พูด
“ผมบอกคุณได้ว่า หลอซ่ากลับมาแล้ว”
ส้าวส้วยมองไปที่หวางเสี่ยวหยวน แล้วพูดว่า：“ทางสี่ตระกูลใหญ่คุณไม่ต้องห่วง”
ในใจของหวางเสี่ยวหยวน เกิดความหวาดกลัวต่อสี่ตระกูลใหญ่แล้ว
บวกกับที่สี่ตระกูลใหญ่เคยปล่อยพวกเขาไปครั้งหนึ่ง พวกเขาก็ไม่โอกาสที่จะยอมแพ้สี่ตระกูลใหญ่เป็นครั้งที่สองแล้ว
ดังนั้น นอกจากทางนี้จะเป็นหลอซ่า พวกเขาถึงกล้าที่จะเดิมพัน
“งั้นผมไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”
หวางเสี่ยวหยวนพยักหน้า พูดว่า：“ผมรับปาก”
“โอเค งั้นผมเรียกพนักงานเสิร์ฟมาเสิร์ฟอาหาร”
เห็นหวางเสี่ยวหยวนรับปาก หวงว่างโก๋ก็ลุกขึ้นพูดอย่างดีใจมาก
ที่ใบหน้าของเฉินเจียโล่ก็ดีใจสุดๆ：“คืนนี้ผมต้องดื่มหลายแก้วหน่อยละ”
“แม่เอ๊ย หลายปีมานี้พี่ใหญ่ก็ไม่ให้ผมก่อเรื่อง ถือได้ว่าอัดอั้นผมมาก”เฉินเจียโล่พูด
และตอนนี้เอง คนหนึ่งที่โต๊ะอาหาร ก็ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
นั่นก็คือหวางเห้า
เดิมที หลี่ฝางคิดจะหาผู้ช่วยให้หวางเห้า
แต่ตอนนี้ พวกหวางเสี่ยวหยวน ดันกลายเป็นพันธมิตรของตัวเอง รวมทั้งคู่แข่ง？
แป๊บเดียว ความดิ่งลงในใจของหวางเห้าก็ออกมา
หวางเห้าดื่มไปหนึ่งคำอย่างหดหู่ จากนั้นก็หันไปมองหลี่ฝาง：“คุณชายหลี่ ยังมีถิ่นหนึ่งในสามอีกนะ？”
“ถิ่นตรงนั้นเป็นของใคร？”
หวางเห้าใช้น้ำเสียงสอบถามในการถาม
ถูกพวกหวางเสี่ยวหยวนแบ่งถิ่นออกไปหนึ่งในสาม ถึงแม้หวางเห้าจะไม่ค่อยพอใจ แต่ถ้าถิ่นที่เหลือเอาให้เขา หวางเห้าก็สามารถทนได้
แต่คิดไม่ถึงว่า หลี่ฝางกลับหัวเราะ พูดว่า：“เดี๋ยวแนะนำวัยรุ่นคนหนึ่งให้พวกคุณ”
พูดจบ หลี่ฝางก็หันหน้าพยักหน้าให้ส้าวส้วย：“เรียกเขาเข้ามา”
ส้าวส้วยหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเบอร์หนึ่ง
ผ่านไปไม่นานนัก ประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออก
วัยรุ่นคนหนึ่ง เข้ามาในม่านตาของทุกคน
“เขาคือใคร？”
มองเฉินฝูเซิงที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม หวางเห้าก็ขมวดคิ้ว
หวางเห้าไม่ได้โง่ ความหมายของหลี่ฝาง เขาเข้าใจได้
ถิ่นที่เหลือหนึ่งในสามนั้น เป็นไปได้มากที่จะเป็นของเด็กตรงหน้าคนนี้
จุดนี้ หวางเห้าจะทนได้ไง？
หวางเห้าขมวดคิ้ว มองหลี่ฝางแล้วถาม：“คุณชายหลี่ คุณคงไม่ได้หมายความว่าจะเอาถิ่นที่เหลือนั่น ให้เขาหรอกนะ？”
“ก็ใช่ไง”หลี่ฝางพยักหน้า นิ่งมาก
หวางเห้าพูดอย่างเซ็งๆ：“เหอะเหอะ ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน ก็เอาถิ่นขนาดใหญ่ส่วนนั้นไปได้ด้วยเหรอ？”
หวางเห้าแสดงออกอย่างสงสัย
เฉินฝูเซิงหัวเราะ：“พี่เห้า ผมไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืน”
“ส่วนผมจะรักษาถิ่นของเหยสงไหวไหม พี่เห้าอย่าห่วงเลย ทางผม กำลังคนพอ”
เฉินฝูเซิงมองหวางเห้า พูดอย่างดูถูก：“ผมกลับกังวลน่ะสิ หวางเห้า คุณก็แค่ไม่กี่สิบคน ดูแลถิ่นตั้งเยอะ ดูแลไหวเหรอ？”
“ถ้าดูแลไม่ไหวล่ะก็ ผมช่วยคุณได้นะ แบ่งมาสิ！”เฉินฝูเซิงหัวเราะไปพูดไปอย่างเย็นชา
เฉินฝูเซิงอายุยังน้อยแต่ชอบแข่งขัน หลี่ฝางเพิ่งประกาศจะเอาถิ่นให้เขาไป หวางเห้าก็ถามขึ้นมา เฉินฝูเซิงจึงไม่ยอมหวางเห้า
“ไอ้เด็กนี่อยากตายใช่ไหม？”
หวางเห้ายืนขึ้นมา ใช้มือชี้มองไปเฉินฝูเซิง：“อยากได้ถิ่นของผม มีความสามารถก็มาเอาไป”
“นั่งลง！”