บทที่485 จูเก่อชิง พวกคุณทั้งหมดลุยมาพร้อมกันสิ

บทที่485 จูเก่อชิง พวกคุณทั้งหมดลุยมาพร้อมกันสิ

ดวงตาของซุนจิ้น ยังคงจ้องผู้ชายล่ำๆเขม็ง

ยังไง ผู้ชายล่ำนี้ก็เป็นฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายตัวเองตาย

จะปล่อยให้ส้าวส้วยได้ไง ซุนจิ้นไม่เต็มใจ เขาอยากแก้แค้นให้พี่ชายของตัวเองด้วยมือของเขาเอง แต่ การบาดเจ็บตอนนี้ ซุนจิ้นก็คิดว่าตัวเองรับมือไม่ไหว

ก็อย่างที่ส้าวส้วยพูดไว้ ถ้าสู้ต่อไป กลัวว่าผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ก็คือพินาศไปด้วยกัน？

ส้าวส้วยมองซุนจิ้น แล้วพูด：“อย่าลืมล่ะ ศัตรูที่ฆ่าพ่อของคุณ ยังไม่ปรากฏตัว ตายที่นี่ไปแบบนี้ แล้วศัตรูที่ฆ่าพ่อคุณจะทำไง？”

“คนๆนี้ ผมจะไว้ชีวิตเขา ให้คุณจัดการเขาด้วยมือตัวเอง”ส้าวส้วยสัญญากับซุนจิ้น

ซุนจิ้นลังเลสักพัก แล้วพยักหน้าให้ส้าวส้วย：“โอเค ลำบากคุณละ ส้าวส้วย ผมเป็นหนี้บุญคุณกับคุณ”

“คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ”ส้าวส้วยหัวเราะอย่างไม่แคร์

และเผชิญหน้ากับผู้ชายล่ำคนนั้น เหมือนไม่รู้จักส้าวส้วย

ส้าวส้วยกับซุนจิ้นคุยกันสักพัก เขาก็ค่อยๆฟื้นพลัง

ตัวของเขาล่ำมาก บาดแผลที่ซุนจิ้นทำเขา ไม่ใหญ่มากนัก

ผู้ชายล่ำมองส้าวส้วย แล้วหัวเราะ：“ทำไม คุณอยากเป็นฮีโร่เหรอ น้ำหน้าอย่างคุณ จะสู้กับมือข้างเดียวของผมได้เหรอ？”

“ติงอี กลับมา！”

เห็นส้าวส้วยลงมือ สีหน้าของจูเก่อชิง ซีเรียสลงทันที

สามปีก่อน การสู้กันของจูเก่อชิงกับส้าวส้วย ก็ชนะอย่างหวุดหวิดเท่านั้น

จูเก่อชิงรุ้กำลังของส้าวส้วยดี อย่าว่าแต่ตอนนี้ที่ติงอีสู้อย่างศึกหนักเลย ถึงเป็นเขาที่อยู่ในช่วงรุ่งเรืองที่สุด ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของส้าวส้วยเลย

“คุณชาย ให้เวลาผมห้านาที ให้ผมจัดการไอ้เด็กนี่”

ติงอีเห็นส้าวส้วยยังดูหนุ่ม จึงไม่ใส่ใจกับส้าวส้วยมากนัก

จูเก่อชิงยังอยากจะห้ามอีก แต่ตอนนี้เอง สายไปแล้ว

ติงอีจ้องมีดแล้วพุ่งเข้าไป ส่วนส้าวส้วย ได้แต่ยิ้มให้

จูเก่อชิงส่ายหน้า รู้ว่าครั้งนี้ติงอีเกิดเรื่องแน่

“ไอ้โง่นี่！”

หลังจากด่าไป จูเก่อชิงก็รีบพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว พยายามจะช่วยติงอี

ยังไงติงอีนี้ ก็ติดตามจูเก่อชิงมาหลายปีแล้ว

จูเก่อชิงปฏิบัติต่อเขา อย่างมากก็ยังมีความรู้สึกอยู่

วินาทีที่ติงอีมาตรงหน้าส้าวส้วย ทันใดนั้นส้าวส้วยก็ลงมือ แวบเดียว เขาก็มาที่ตรงหน้าของติงอี กดไหล่ของติงอี กดทั้งตัวของเขาไว้

“วันนี้ผมมีอารมณ์มาเล่นกับคุณ”

“ดังนั้น ผมจะให้ความสุขคุณ”

เสียงดังเพียะ ส้าวส้วยยื่นมือออกไป ตบไปที่หลังหัวของติงอี

ฝ่ามือนี้ ตบจนทำเอาติงอีล้มลงพื้น ส่งเสียงดังตุ๊บ

หน้าของติงอี กระแทกที่พื้น เลือดออกทันที

จูเก่อชิงหยุดลง ตะลึงทันที

จูเก่อชิงเงยหน้ามองส้าวส้วย ในดวงตาปรากฏความหวาดกลัว

จูเก่อชิงเข้าใจกำลังของติงอีดี จากกำลังของติงอี อย่างน้อยก็สามารถสู้กับตัวเองได้ห้านาที

ถึงแม้ติงอีจะได้รับบาดเจ็บ ก็สามารถใช้เจ็ดถึงแปดเทคนิคกับตัวเองได้？

แต่อยู่ต่อหน้าส้าวส้วย ยังไม่ทันใช้เทคนิคใดๆ ก็ถูกตบจนตาย！

ทันใดนั้น จูเก่อชิงก็มองส้าวส้วย เหมือนมองของแปลกสิ่งหนึ่ง

ส้าวส้วยหันหน้าไป มองซุนจิ้นอย่างรู้สึกผิด：“ขอโทษนะ ทนไม่ไหว บอกไปแล้วว่าจะเหลือไว้ให้คุณจัดการ ตอนนี้ ……เห้อ จะไม่หายใจแล้วสินะ？ลงมือหนักไปหน่อย”

ส้าวส้วยไม่คิดจริงๆว่าแค่โจมตีแป๊บเดียวก็ฆ่าผู้ชายล่ำคนนี้ได้แล้ว แค่จูเก่อชิงเข้ามา ดังนั้นส้าวส้วยจึงฆ่าเขาในทันที

สีหน้าของซุนจิ้นนิ่งไป หลังจากตะลึงสักพัก ก็พยักหน้าให้ส้าวส้วย แล้วพูด：“ไม่เป็นไร……”

“แก้แค้นให้พี่ชายผมได้ก็ดี”

ซุนจิ้นพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน：“หวังว่าวิญญาณพี่ชายผมที่สวรรค์ จะได้มองเห็นฉากนี้”

เวลานี้ส้าวส้วยหันหน้าไป มองที่จูเก่อชิง：“จูเก่อชิง การต่อสู้ของเราสองคน ควรจะเริ่มก่อนนี้หรือไม่？”

“ดูเหมือนคุณจะเปลี่ยนไปสุดยอดกว่าเมื่อสามปีก่อน”จูเก่อชิงมองที่ส้าวส้วย ปรากฏความหวาดกลัว

“ใช่”

“น่าจะสุดยอดกว่าสามปีก่อนนิดหน่อย”ส้าวส้วยพยักหน้า แล้วพูด

จูเก่อชิงไม่พูด มองส้าวส้วยอยู่นาน

“ทำไม คุณกลัวเหรอ？”ส้าวส้วยมองจูเก่อชิง พูดหยอกล้อ：“ถ้าคุณกลัว ก็ยอมแพ้สิ”

“ที่จริง ผมไม่ได้อยากสู้กับคุณเลย”